my soul...

پرسید چطوری با خودت به صلحی؟ گفتم بعد از جنگ‌های بسیار.

بله، آدم می‌تونه همزمان که داره برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنه به این فکر کنه که کاش شب بخوابه و صبح بیدار نشه.

زندگی‌ست دیگر، تکه تکه‌ات می‌کند و در انتها میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند.

واسه هر کسی همونقدر وقت و ارزش بذارید که اون میذاره هر چیزی زیادیش دلو میزنه.

تا میتونید خودتونو به گیج بازی بزنید بگید نمیدونم، بگید نمیتونم، بگید بلد نیستم، بگید حالیم نمیشه، بگید من خرم، بگید من ناتوان عقلی ام ولی ارامش برای خودتون بخری با گفتن این کلمات و هرچی ک شنیدید به هیچ جاتون نباشه...

گفت باورت میشه؟ همه‌ی تلاش های این مدتم فقط برای برداشتن آوار بوده، من هیچی نساختم. گفتم: بعضی وقتا دووم آوردن و بلند شدن خیلی قدرت بیشتری نسبت به ساختن میخواد.

اونی که زنده از توی تاریکی بیرون میاد؛ دیگه نور گدایی نمی‌کنه...

اینجا دگر خیالی برای بافتن نیست.

بچگی نکرده بزرگ شدیم و جوانی نکرده هم پیر...

گرچه دل کوچک غم بسیار دارد اما تو با غم هم زیبایی..

می‌گن: "همش توی سرِ خودته" دقیقاً... مشکل هم همینه! حالا چجوری از توی سرم بیارمش بیرون؟

می‌بینی؟ طوری در رنج کشیدن ماهر شده‌ای که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری. و اما عزیزم، دیدی؟ دیشب هم صبح شد!

همیشه ترسم این بود آدم غمگینی باشم، اما الان غمگین بودن بخشی از وجودمه.

امروز 15 June, روز جهانیِ ماهه.🌙🌘

و شب، کاش با تو مهربان باشد؛ با تو که در تنهایی اشک می‌ریزی و خودت به خودت می‌گویی: «طاقت بیاور، عزیزِ من.»

من هرگز کسی را از زندگی‌ام حذف نکردم همه آنها در حادثه اعتماد مُردند!