سُرَنْجْ🍊

اشکالی نداره، بزرگ می‌شیم یادمون میاد.

بعداً؟ بعداً بارون بند میاد.

دوس دارم بدونم دورچی قراره با مجوز چی بخونه.

قشنگ بود، اما واقعی؟ نه.

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت که از تو دردِ دل ای جان، نمی‌رسد به عِلاج چرا همی‌شکنی جانِ من ز سنگدلی؟ دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است قدِ تو سرو و میان موی و بَر، به هیئت عاج فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج

گل‌کوچیک تو بارون لذتی بود که داداشم باعث شد تجربه‌اش کنم. :)

این پولدارایی که سعی دارن بگن بی‌پولن خیلی رو مخن. مرده و زنده‌ات برام فرقی نداره چه برسه به پولدار و بی‌پول. بس کن. باشه فهمیدم بی‌پولی.

روز بدت که برسه خر هم نصیحتت می‌کنه.

شگفتا

رویم سیه کز سادگی شرمنده کردم دوست را او تیغ پنهان زد به دل من زخم رسوا دوختم

در پیش بی‌دردان چرا فریاد بی‌حاصل کنم گر شکوه‌ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم اول کنم اندیشه‌ای تا برگزینم پیشه‌ای آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم زآن رو ستانم جام را آن مایه‌ی آرام را تا خویشتن را لحظه‌ای از خویشتن غافل کنم از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم غرق تمنای توام موجی ز دریای توام من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی چند از غم دل چون رهی فریاد بی‌حاصل کنم -رهی معیری

دوست می‌دارد اما در عین حال می‌خواهد که متنفر باشد! امیدوار است اما امیدواراست که امیدوار نباشد؛ همواره به یاد می‌آورد که نمی‌خواهد که فراموش کند..

جهان رو نه اما دوس دارم جهانم رو نجات بدم، وضعش خوب نیست.

پر کن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم، برآرم یا نه :)