اغما؛

گاهي خيلي حساس می‌شم. مثلاً وقتی خیلی سرم شلوغه و استرس دارم، یا بعد از یه تمرین طولانی خیلی خسته‌ام. اینجور مواقع، معمولاً ساکت می‌شم. نه اینکه از کسی ناراحت یا عصبانی باشم، نه، فقط نمی‌خوام یه حرفی بزنم که بعداً باعث ناراحتی کسی بشه. دارم یاد می‌گیرم که وقتی اینطوری می‌شم، زود تشخیص بدم، چون می‌دونم وقتی آدم احساساتی می‌شه، ممکنه حرفی بزنه که بعد پشیمونش کنه. البته یه مرز باریکه، چون از یه طرف باید احساساتت رو بگی، و از طرفی هم باید حواست باشه چي مي‌گی، چون هر حرفي یه تأثیری داره. به نظرم بهترین راه برای داشتن یه گفت‌وگوی آروم و منطقی – چه حالت خوب باشه چه بد – اینه که اول یه کم آروم بشی و فکراتو مرتب کنی. قبل از اینکه چیزی بگی، یه لحظه فکر کن ببین دقیقاً چی می‌خوای بگی. روش من اینه که تمرین می‌کنم قبل از حرف زدن، تصور کنم اگه کسی همون حرفو به من بزنه چه حسی پیدا می‌کنم. اگه ممکنه ناراحت‌کننده باشه، یه کم بیشتر صبر می‌کنم و سکوت می‌کنم. در نهایت یادمون باشه با حرف‌هامون می‌تونیم روز یه نفر رو بسازیم یا خراب کنیم، پس بهتره مهربون باشیم و بقیه رو بالا بکشیم، نه اینکه ناراحتشون کنیم.