Bury me at makeout creek.

هرکی اینترنتش وصله با من سریعاً قطع رابطه کنه.

۹ شب دیگه میرم بیرون شعار مرگ بر آمریکا میدم

اینترنت کامل برگشت و کوفت. به جندگی افتادم تا با یه پروکسی دوتا پیام برام باز شه. این برگشتنه؟؟؟

صدای من رو دارید؟🗣

اینترنتم درست و حسابی وصل شه فقط یک سال باید فحش‌های زشتی که در شأنم نیست بدم بلکه یکم خالی شم.

ریدم تو این کشور و ارتباطات و وزیر ارتباطات و دولت و حکومت و جغرافیا و کانفیگ و پروکسی و صاحاباشون و جوونی خودم.

رتبه یک کنکور ارشد هوافضا هم باشی تو این مملکت زنده‌ت نمی‌ذارن.

می‌دونم که بعضی شغل‌ها برا کارشون به اینترنت نیاز دارن ولی خب جدا از اون لااقل اگه اینترنت نداریم هیچکی نداشته باشه دیگه. دیگه سیم‌کارت سفید و پرو و کانفیگ پولی و این چیزها چیه💔

مثل اینه که کلا آب رو آلوده کنیم و بگیم اگه آب سالم می‌خواید باید گرون‌تر ازمون بخرید (می‌دونم که تقریبا این اتفاق هم افتاده).

این موضوع کانفیگِ فروشی کلا برام خیلی عجیب و غیر قابل باوره. یعنی چی که همینطوری عادی خرید و فروش می‌شه. خیلی ذلت‌بار نیست که اینترنت رو تبدیل کنیم به یه کالا برا پولدارها؟

همیشه یکی از ترس‌هام این بود که پیام فوروارد کنم اینجا و یه پیام دیگه در جواب بهش بنویسم، جوابم بیاد و پیام اولی نیاد. خداروشکر این ترسم هم باز به وقوع پیوست و چون اینترنت ندارم الان وقتی پاکش کنم هم شما نمی‌بینید. خداروشکر شما هم وضع اینترنتتون مثل منه و می‌فهمید. چی بگم، خدایاشکرت واقعا.

اصلا این فضا که با استرس وصل می‌شم و نمی‌دونم پیام بدم یا دنبال کانفیگ بگردم برام جالب نیست. می‌ترسم به این وضع عادت کنم چون الان دیگه با خیال راحت استفاده کردن از تلگرام تو ذهنم نمی‌گنجه.

هر بار فقط میام می‌گم دلم تنگ شده بعد دیگه چیزی ندارم بگم =))

بالاخره وصل شدم. سلام، خوبید؟ 💞:(

مگه می‌شه زندگیِ عادی یه آدم انقدر سیاسی باشه.

از اضطرار و بلاتکلیفی و کوفت و زهرمار حالم به هم می‌خوره. فقط می‌خوام فرار کنم برم یه جایی که هیچ‌کس اونجا ندونه ایران کجاست و خاطرات یک سال اخیر رو هم از ذهنم پاک کنم.

نمی‌خوام ده دقیقه وصل بشم و ببینم چه کسای دیگه‌ای هم تونسته‌ن وصل شن؛ می‌خوام مثل قبل هروقت که خواستم به دوست‌هام پیام بدم و باهم چت کنیم و تو کانال‌هامون اطلاعاتی که دوست داریم رو باهم به اشتراک بذاریم.

همیشه ناراحت بودم که چرا باید شرایط عادی زندگی مردم یه کشور درست و درمون برا من آرزو باشه، ولی الان شرایط عادی پارسالِ خودم هم آرزومه.

هر حرفی که به ذهنم میاد تکراریه و قبلا حداقل یه بار گفته‌مش. شاید بخاطر اینه که اتفاق‌ها هم تکراری‌ان. الان دو ماهه همه‌ٔ خبرها تکرار می‌شن و هیچ‌وقت هم چیزی از قبل بهتر نمی‌شه. اصلا نمی‌دونم چجوری می‌شه درستش کرد.