The shadow inside me

عزیزِ من، از کالبد خودت رها شو. درون رنگ‌ها غوطه‌ور شو و فراموش کن که دنیا گاهی چقدر می‌تونه سیاه و تاریک باشه.

حال خوشگل بلاهای من چطوره؟🫣🍓

می‌دانم روزی رها و آزاد خواهی شد از این قفس طلایی که برای روحت ساختن تا فکر پرواز را از یاد ببری اما تو فراموش نکن‌؛ شوق پریدن را فراموش نکن عزیز من.

یعنی او می‌دانست که چه بر سر من می‌آورد و با آگاهی این چنین زخم به جانم می‌زد؟

امروز خیلی توی گوشی ول چرخیدم واقعا اوف بر من.

راستش این اصلا اون پاییزی نبود که انتظارش رو داشتم. انگار فقط تابستون رو بدون هیچ آپشن اضافه‌ای به مدت یک ماه دیگه تمدید کردن.

و برای من هر کدوم از این کتاب‌های خونده شده یک حس متفاوت و منحصر به فرد دارن. بعضی‌هاشون حالم رو خوب می‌کنه، حتی اگر محتوای غم‌انگیزی در خودش جا داده باشه و بعضی‌هاشون برعکس فقط حالم رو بد می‌کنه، چون من رو به یاد اون روز و احساساتی که موقع خوندنش داشتم می‌ندازه؛ و تداعی شدن خاطرات همیشه دلنشین نخواهد بود.

دوباره لمس کردن ورقه کتابی که قبلا یکبار خوندی و زیر جملات اون کتاب خط کشیدی و گوشه‌هاش نوت نوشتی حس خیلی متفاوتی داره. انگار که به گذشته سفر کردی و دقیقا همراه با اون آدمی شدی که برای اولین بار داره کتاب رو می‌خونه و کنجکاوه تا زودتر دنیای منحصر به فرد کارکترها رو کشف کنه.

«مسخره‌ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود؛ شما نمُرده بودید، اما زندگی هم نمی‌کردید، فقط زنده بودید. آدمی که فقط می‌شنود، به سختی حرف می‌زند، می‌خندد، می‌گرید، اما اصلا نمی‌تواند سرپا بایستد، نمی‌تواند قلم به دست بگیرد. فقط هست که بگوید من هنوز نمرده‌ام.» ‌⋆ ‌سمفونی مردگان ─ عباس معروفی

توی این لحظه که بیشتر از همیشه به نوشتن نیازمندم، نمی‌تونم حتی کلمه‌ای به روی کاغذ بیارم و همین عدم توانایی در نوشتن و بازگو کردن احساساتم باعث می‌شه که فقط مدام توی سرم از خودم بپرسم: چرا!

«او فقط ترسیده بود. از این سقوط و رو به اُفول رفتن خود می‌ترسید. از این آدم غریبه‌ای که به آن تبدیل شده و نمی‌شناخت می‌ترسید. به خود نگاه می‌کند و آن موجودِ متفاوت همیشگی و تافته جدا بافته از گذشته را دیگر نمی‌بیند. آدمی که می‌هَراسید از معمولی بودن و تبدیل به عوام مردم شدن را پیدا نمی‌کند. و حالا انگار کابوس‌های گذشته را در بیداری دارد زندگی می‌کند. به قدری پریشان است که گویی بخشی از هویت‌اش را از او رُبودند و او بین سیلی از مردم عریان است.»

پس این هوای بارونی و سردِ پاییزی ما چی‌شد؟

همونطور هم که از اسم کتابش پیداست تاکسی سواری شامل چندین داستانک هست که توسط راوی توی فضای بسته تاکسی روایت می‌شه. داستان‌های به ظاهر ساده با محتوای روزمرگی و گاهی با معنای عمیق و قابل تأملی داره که می‌تونه برای بعضی‌ها جالب باشه.

در راستای عملی کردن قولِ پاییزی که به خودم دادم، چند روزی هست که خوندن کتابِ تاکسی سواری نوشته آقای سروش صحت رو شروع کردم و خوندن این کتاب تا اینجا برای من تجربه جالبی بوده.