Numb.

انقدر خوشم میاد بعضیا خودشون باهام قطع رابطه میکنن. مثل این میمونه که آشغال خودش بره تو سطل آشغالی ؛

همون بهتر که خودت با پای خودت رفتی.

تو از حرف زدن با جای خالی چی حالیته؟

چیزی که از جانب تو منو کشت، از جانب بقیه حتی خم به ابروم نمیاورد.

امشب خاطره خیلی به یاد موندنی‌ای شد. ۲۳ مرداد ۱۴۰۴.

چه گوهی خوردم، که معلوم نیست الان سایکو اونه یا من.

عمرا عین منو کنی پیدا، این خط، این نشون، این امضا؛ من هرکاری کردم بود از رو عشق، نامردی بگی بد بودش، زد دودش رفت تو چشم، یعنی برا من موندش افسوسش، بیا، ضعفمو میگم شاد میشی، بحث نکنیم اصلا بریدم، زخممو میدم باند پیچی...

من که چیزی کم نذاشتم برا تو یکی، دلم نبود بازم گفتم هرچی تو بگی، بی من ستاره‌هاتو شبا بشمره کی؟..

یه موقع‌هایی بود، دنیا قشنگ بود.

کاش میشد بدون ترس از دوباره زخم خوردن دوباره اعتماد کنم.

بزرگ شدن آرزویی بود که به امتحانش نمی‌ارزید.

نصفه نیمه بودن؟نمیخوام.

کاش جرئت اینو داشتم که گوشیمو بردارم و بزنم بلاکش کنم.

هرچی بیشتر میگذره بیشتر به این نتیجه میرسم که ما هممون حیف بودیم..

درس امشب:سعی کن قبل ۱۲ شب بخوابی، دنبال اینکه بفهمی چرا نباش، فقط بخواب.

آدمایی که میگن: ما آدمای مهم زندگیمونو خیلی راحت میذاریم کنار، ″آدم مهم″ تو زندگیشون نداشتن.

بی رحمانه بی‌رحمی، اما کسی مثل تو نیست..

اینکه تو ناراحتیم رو نادیده گرفتی از خود ناراحتیم " ناراحت کننده تر بود "