اَدِنچیل

مرا به گوشه‌ی خوش و دنج روزگار خیالی نیست، بغل بگیر مرا که معبدم آغوش توست.

چی ترسناک تر از اینکه آذر شده و هنوز بخاری روشن نمی‌کنیم؟

میخواهم شاد باشم اما، وطن درد میکند.

روزایی که تمام وقت در گیر کار میشم آدم خوشحال تری هستم.

آسمون امروز.

قوی بودن از پا درآورده منو.

چه روح صبوری داری چه جون سختی، دختر جان.

شما پیراهن های خودتون رو پاره کردید، کاش اجازه بدید ماهم پیراهن های خودمون رو پاره کنیم.

یکدیگر را ایستاده و با شلیک کلمات سنگ‌سار میکردند، سپس بهانه‌ی مردن و نبودنشان را می‌گرفتند؛آدمیان را می‌گویم.

آسمون امروز.

این ترم یه جوری غیبتام پره که نفس های آخرمم باشه باید برم کلاس،دارم چیکار میکنم؟ نمی‌دونم.

آسمون امروز.

زخم هایم نمک گیر نگاهت شده اند.

من صبور نیستم؟ منی که دوروز برای رندر گرفتن یه اتاق صبر میکنم؟؟

بغل بابا امنه نوازش مامان آرامش بخش کجا برم تراپی بهتر از این؟

حساسیت می‌ره سرماخوردگی میاد سرماخوردگی می‌ره سینوزیت میاد، با این حال باز هم سگ سرما می ارزه به گرمای تابستون.

عمومی ۷ صبح رو نمی‌فهمم.

بودن خوبه، همیشه بودن خیلی خوبه، اما بودن و توجه نکردن، بودن و ندیدن، بودن و نشنیدن خیلی دردناکه انقدر که کاش نبودی، جانِ من.