اَدِنچیل

رابطه‌م با یه سریا اینطوری شده که من هی فوت میکنم میزارم توچشمم، اونا هی بدو بدو میرن خودشونو از چشمم میندازن.

حالا هی تو داد بزن که منم هستم، کسی که نخواد ببینه نمی‌بینه عزیز من.

آتش دیروز و خاکستر امروزم؛ فردا؟ اگر به دریا سپرده نشوم، ققنوسِ هم‌سازِ روزگار خواهم شد.

ناگزیر و در گریز از التهاب اندوه های روی دوش، ناتوان در دویدن، در تقلا برای پرواز، سقوط خوش رقصی میکند.

زانوی غمی تو بغلم، جانِ من.

یه روزی دست خودمو میگیرم می‌برمش کنار پرتگاه میندازمش ته دره، بین آدما خیلی گناه داره.

دوستان دفاع شخصی ثبت نام کردم، کتک خور خواستید خبر بدید.

روزا جسمم گاییده میشه شبا مغزم.

کودک درونم این روزا خیلی طفلکی شده.

اگه یه روزی نبودم، لابه‌لای ابرای تیره‌ی بی بارش دنبالم بگرد.

بالاخره اولین بارونه پاییزی ما هم داره میباره، اما من امتحان دارم، زیباست.

انگاری که روشنی روز گرفته باشه و تاریکی شب زده باشه، شب‌زده‌ا‌‌م.

I am a being suspended between madness and depth; an incompatible amalgam of will and collapse. A structure woven from contradictions, forever standing in defiance of itself. Where reason disintegrates, I begin; and where certainty evaporates, I take form. Neither entirely luminous nor wholly obscure— I am a shadow that has passed through itself and inexplicably returned. I am an unending question, never a definitive answer; an unceasing endeavor to grasp a reality that relentlessly slips away. I am the residue of a man who sought to be one, yet became a thousand faces, a thousand voices, a thousand possibilities. I am the convergence of opposites: simultaneously the architect and the destroyer of my own being. And the truth? If any truth exists, it is this: I am neither what I appear to be nor what I imagine myself to be— I am the vast and unyielding fissure between what must be and what simply is.

تمام من بود و اندک تو، تمام من در تو تمام شد و اندک تو هنوز در من جوانه میزند.