اَدِنچیل

🌙

یه جوری همه داف و قری هستن که من فقط میوو.

من هنوزم برای ساکت کردن صدا های تو سرم ویس هاتو گوش میدم، جانِ من.

امروز کلی کیف درحال حرکت دیدم و برای هر کدوم ذوق خاصی داشتم.برکت پاییز و ببین.

تلاشم برای ادامه دادن ستودنیه.

آسمونِ امروز.

یه جوری تو خودم گم شدم که سالهاست کسی پیدام نکرده.

اینجای زندگیم از هرچی گله کنم تف سر بالاست.

یه جوری نوشتنم نمیاد انگار تمام مشکلاتم حل شده، درصورتی‌که اتفاقات زندگیم باتلاق شدن برای ذهن بی‌نوام.

آسمونِ امروز و دیروز.

من تو خودم جا موندم تو اون روزی که حرف هامو خوردم تو اون شبی که بغضم گریه نشد تو اون لحظه ای که نتونستم خودمو بفهمونم به آدم ها؛ من جایی لابه لایه کنش های به سرانجام نرسیده‌ام جاموندم.

میروم دور شوم از منی که زیادی به تو شباهت دارد.

-خوبی؟ +گریه کنم آره.

میخوام برم(پول ندارم) میخوام نرم(باز هم پول ندارم) داد بزنمممم(صدا به صدا نمی‌رسه همه دارن داد میزنن).

کجاست اونجا که غم نیست؟