Ze

چَشم هایم باز نمیشود ، نمیبینم ، هیچ چیز واضح نیست. همه جا سیاه. پوستم... پوستم در بی حسی خود چیزی رو حس میکنه یک مایع گرمه. آب نیست. غلیظ تره. مثل خون میمونه. آری. خون. بویی رو نمیفهمم صدایی رو نمیشنوم ولیکن دست هایی را حس میکنم دست هایی را که گویی قاب آینه ای که درش حبسم رو حمل میکنند. شاید هم میخواهند آن را بشکنند. نگاه. نگاه های سنگینی را حس میکنم سنگینیش نفسم و گرفته. نمیتونم نفس بکشم. میخواهم فریاد بزنم اما انگار خالقم دهانم را بسته چشمانم را گرفته و گوش هایم را کر کرده. اینجا کجاست؟! غرق در پوچی مطلق. نمیدانم درون آینه ای هستم که تورا نشان دهم یا درون تو هستم که خودم را نشان دهم. تصویر: http://t.me/zinbll

deep description:

نیاز داشتم به این بگایی زیبا. مرسی😂😔

زندگی به قدری کیری شده که یادم رفته چطوری نقاشی میکشیدم.

چه دافی

اصلا خوش نمیگذره

شاید باید گریه کرد چون وقتی نمیشه داد زد یا شیشه هارو شکست باید گریه کرد.

مردم تو From یه‌جوری می‌خوان از اون شهر فرار کنن که انگار تو ایرانن.

احساس می‌کرد باری سنگین بر دوش دارد که نمی‌داند چگونه از آن رها شود.