Error 404

روز فراخوانی که در راستای حمایت از ما منتشر شده بود، اتفاقاتی افتاد که نمی‌تونستم درباره‌شون سکوت کنم و حرف نزنم. اون روز هیچ تحصن و تجمعی شکل نگرفت و بعد از سال‌ها، این اولین باری بود که یک فراخوان شکست می‌خورد. بعد از اون، برام سؤال شد که چه اتفاقی افتاده و پیگیر ماجرا شدم. یکی از دوستام که به‌تازگی با مشکل قضایی مواجه شده بود و صبح همون روز هم باهاش تماس گرفته بودن، امکان پیش‌قدم‌شدن نداشت. طبیعتاً برای بقیه افرادی هم که از صبح باهاشون تماس گرفته بودن، شرایط مشابهی وجود داشت. این دوستم رفت و ماجرا رو برای جمعی از بچه‌ها تعریف کرد؛ آدم‌هایی که توی فضای مجازی حسابی ادعاشون می‌شه. حقیقتش خودمم فکر می‌کردم شجاعتشون از خیلی‌های دیگه بیشتره و اگه یه روز ما نباشیم، ادامه‌دهنده راه ما می‌شن. اما در کمال تعجب، وقتی دوستم قضیه رو براشون تعریف کرد، خیلی جدی گفتن: «چون ممد و اینا نیستن بشینن، پس ما هم نمی‌شینیم. کسی قرار نیست پیش‌قدم بشه و اولین نفر بشینه.» همون‌جا با خودم فکر کردم که شاید ما برای بعضی‌ها بیشتر از اینکه الگو، رفیق و همراه باشیم، گوشت قربونی‌ای بودیم که می‌شد باهاش به امیال درونی و ادعاهاشون رنگ واقعیت بدن. همون روز تهران بودم و حسین هم کنارم بود. بهش می‌گفتم ما هیچ‌وقت به فکر خودمون نبودیم. همین رو هم به‌عنوان تهمتِ کصخلی بهمون می‌زدن؛ اینکه چرا این‌قدر خودمون رو به آب‌وآتش می‌زنیم و چرا همیشه نگران بقیه‌ایم. اما واقعیت این بود که همیشه حاضر بودیم خودمون هزینه بدیم تا بقیه هزینه ندن. حالا داشتیم می‌دیدیم که از نگاه بعضی‌ها، چیزی جز یه گوشت قربونی نبودیم. من واقعاً فکر می‌کردم این آدم‌ها خودشون پیش‌قدم بشن و بشینن؛ اما معلوم شد اون همه ادعا، دست‌کم وقتی پای عمل وسط میاد، چیز زیادی پشت خودش نداره. آخه اگه خودم بودم که دیگه اساساً فراخوانی وجود نداشت که بخوای به‌خاطرش بشینی:)؛ فراخوانی که اتفاقاً برای حمایت از من و امثال من منتشر شده بود. این ماجرا یه طرف، حرف یکی از دوستای صمیمیم هم یه طرف. شب قبلش بهم گفت: «ممد، من برای فراخوانی که برای حمایت از شما پخش شده شرکت نمی‌کنم؛ بذار درسمو تموم کنم.» انگار فراخوان رو من منتشر کرده بودم یا قرار بود با یه تحصن ساده اتفاق خاصی بیفته. بااین‌حال، شنیدن چنین حرفی از کسی که باهاش صمیمی بودی، دردناکه. شاید از خیلی‌ها انتظار همراهی نداشته باشی، اما وقتی حرف از دوست صمیمی‌ات باشه، ماجرا فرق می‌کنه. اون‌جا بود که می‌فهمی نه از اون آدم‌های پرادعا چیزی در میاد، نه لزوماً از کسی که فکر می‌کردی بهت نزدیکه. خداروشکر که هدف من برای مبارزه، بزرگ‌تر از این حرف‌ها بود و طعم تنهایی رو هم قبلاً چشیده بودم. اما با همه این‌ها، این رسمش نبود.