درباره‌ اَلی

ما که عینا قول ‌و قرار‌های «شمس و طلعتی» را بین خودمان مهر و امضا کردیم؛ عزیزم حقمان یک درنگ یک مجال یک قرار و انتظار اضافه بود. « خب من کلاهی که تو بافتی، تو دستات طوافش دادی، چطور کنم سر بعضم نگیره؟ پاییز همینطوریش کم غم بود برام؟»

قرن‌ها بعد اگر قبر مرا نبش کنند کفنی نیست تنی نیست ولی بوی تو هست

ای کاش آدم‌ها قوی بودن رو بذارن برای بعد ای‌کاش آدم‌ها ببخشن ای کاش قلب‌ها شعله ور نمی‌شد عشق‌ها آتش نمی‌گرفت

تنها جنگیدن برام عادیه ولی خیلی برام سختِ

اگر خواستید کسی را ترک کنید بگذارید روزهای خوبش را خراب کنید(نظر شخصی من است) چون روزهای بدش به اندازه کافی مزخرف و بد هستند که ممکن است بلایی سرش بیاید خوش قلب‌ها. «نگذارید در بحبوحه جنگ، فقر، بیکاری، نیاز...»

یک نظام برده‌داری فرانوین درجهان هست که هیچکس خبری از وجودش ندارد؛ ایستگاه صلواتی می‌زنیم عده‌ای جیره‌خوارِ شکمسیر همراه گروهی گرسنه فلک‌زده ره قاطی هم میریزیم توی خیابان و در جهت مشروعیت بخشیدن به یک نظام خونخوارِ خانه خراب‌‌کن ازشان استفاده می‌کنیم. «چای گران است‌‌؛ سیگار را پُکی می‌فروشند؛ انجمنی ادبی باشی‌؛ اعضا سیگار نکشند!؟»

بویانکی فیلمی که حرف می‌زند؛ از یک نوع برده‌داری نوین در شرق و آسیای میانه که افرادی زیادی گمنام روی قایق‌های ماهیگیری کار می‌کنند و هیچکس هم ازشان خبر ندارد. هدفشان هم تولید غذای حثوان خانگی است برای اروپا و غرب.

غروب حدود مرز غربت شب و قرابت روز است؛ می‌ایستی، خیره می‌شوی و می‌بینی که سپاهی از غم نزدیک می‌شود «غروب‌ها غریب نمانید»

اگر دلتون خواست حمایت کنید اول راهم و نمیدونم تهش چه خبره