درباره‌ اَلی

این داستان: دیوانه و ویرانه

۱ شهریور سال چهار از آسمان آتش می‌بارد؛ هواپیما هو می‌کشد؛ و برق خنجرش را از پشت بر کتف جوان ایرانی فرو کرده...

یه جا حیدو میگه : سِرُم انبار باروتِ دِلُم غم داره امشو... در حال حاضر من یک راکتور هسته‌ایم که هر آن ممکنه خودم و اطرافم رو به فنا بدم.

حبیب پرلی، بابای مدرسه، وکیل بند زندان قصر، تنها حامی حقوق دانش آموز در منطقه...ملقب به عمو حبیبِ بچه‌ها. [امتحان فارسی وقتی از من بابت تقلب رسوندن به تجدیدی‌ها تشکر کرد]

بیزنس نصفه شبی خوب بود؛ دردل نداشت. دوست نبود. دشمنم نه. نَشستیم بگیم هی... خدا بده برکت.

آبمیوه‌ام یخ زده بود، آوردمش بیرون و با پتو پوشوندم تا کم‌کم آب بشه. کاش همه‌ی یخ‌های زندگی هم با همین سادگی، با یک پتو... یا شاید فقط با یک بغل، ذوب می‌شدن و شفا پیدا می‌کردن.

می‌دانید استیصال را اینطور معنا کنید: از بد روزگار تنها ماندیم، در روزگاری که جماعتی بالای نعش مرده‌ای معرکه داشتند؛ یک شل و کور به درد دل ما نخورد و صرفا تنهایی و عواملی حقیر‌تر از آن مارا به ذلالت کشاند که تمنی سخن از ناکسان روزگار کردیم. [مردِ تنهایِ شب]

ایدئولوژی دقیقا جایی رخ می‌نماید که یک واج تفاوت نگاه‌های ماست وقتی کُلُفت را در وهله اول کُلفَت‌ می‌خوانیم... [ویولنِ بالهِ افشاری می‌نوازد]

یه جای دیگه کامو میگه: پول داشتن سبب رهایی از پول میشه. و من نمیدونم چقدر با توجه به حریص بودن انسان میشه رو این حرف حساب کرد.

مرسو ابتدا لب‌های مارت را با لب‌های خودش آشنا کرد سپس آهسته آهسته آن‌ها را گاز گرفت... مرگ خوش؛ کامو [عشق ممنوع]

اولین دوره تمرینی آقای مربی

اشتباه نکنید خرابکاری بچه نیست. تخم‌مرغ بدمزه‌ایه که مجبور شدم بهش سس هزارجزیره بزنم... [وقتی اسهال رو به گرسنگی ترجیح دادم]

کاش یکی خلق کرده بودی که اون لااقل دغدغه و مشکلات خودشو نداشت و کل وجودشو برای لااقل شنیدن ما میذاشت ای خدا.

چه اسم با مسمایی براش گذاشتم : سعادتِ مدرسه

یه روز وسط اینکه ‌من در حال تخریب خودم بودم و تا کمر تو لجن، ماهی گفت: آدمی که خودش رو دوست نداره عمرا بتونه عاشق کس دیگه‌ای باشه. و حالا خبر دادن که یه جوونی بخاطر معشوقش خودکشی کرده... [عشق بخود حتی از کار در معدن هم سخت تره]

خیل منصوران انا‌الحق‌زن به بازار سیاه دارِ لاکردار را هم جیره‌بندی کرده‌اند...

اینم از وضع ما در دوره مربی‌گری