𝖬𝖺𝗁𝗌𝗎𝗇'ماه‌سانــ𓂃

هرچی بیشتر نگاهش میکنم بیشتر میخندم🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

دوست صمیمیم فرستاده میگه " ببخشید ولی یاد تو افتادم " باید بگم حق داره🤣🤣🤣پاره شدم🤣🤣🤣

: ” من می‌خوام همون پلی باشم که کودکان بیشتری رو به دنیای اطرافشون متصل می‌کنه، هدف نهایی من اینه که روانشناسی، فلسفه، روان و مغز رو مطالعه کنم و بعد گواهی مشاوره روانشناسی بگیرم. من همیشه به این فکر می‌کنم چون خیلی دوست دارم به مردم کمک کنم. - مین یونگی - از بیمارستان Severance

مدرک آوردم برای اثبات جوجه بودن جیمین😃🤲🏻🐥✨

𝖒𝖆𝖆𝖍𝖘𝖚𝖓𝖓✨🌖

می‌بینید چقدر مکمل همدیگه هستن؟ :') جوری که خیلیا چشم دیدنشون و ندارن و تمام تلاششون و میکنن تا حتی واقعیت هارو هم نقض کنن. چه بخواین قبول کنید و چه بخواین خودتون و گول بزنید واقعیت فقط یک چیزه : جیمین و جونگکوک توی قلب و زندگی همدیگه جایگاه بزرگ و ویژه ای دارن، بی اندازه همدیگه رو دوست دارن و شدت این علاقه انقدر زیاده که دوسال سخت سربازی رو هم باهم گذروندن و قبل و بعدش هم دوتایی به سفر رفتن تا وقت آزادشون رو کنار همدیگه باشن.. و به هم قول دادن که تا سالها این سفر هارو دوتایی انجام بدن! و بعد از همه ی این ها اگر شخصی بخواد این چالش کاپلی رو اجبار و یا معمولی جلوه بده، دیگه جای حرف باقی نمیذاره!

' شبتون به قشنگی خنده های این دو تا فندوق گرد و نازنازی' 🌰🍯✨

دنیای من کوچک تر از چیزی بود که کسی قادر به تصورش می‌بود و در همان جهان کوچک، باران با قطره های درشت می‌بارید.. باران های اسیدی! هر بار قسمتی را میسوزاند، قسمتی را تخریب میکرد، قسمتی را خاکستر میکرد.. تن نحیف گل های باغ را، اسب های رنگارنگ چرخ و فلک قدیمی را، دیوار های کلبه ی چوبی کنار رودخانه را... با هر باران تکه ای آنجا از دنیای من، از خود من جرقه میزد، شعله میکشید، میسوخت، خاکستر میشد و در نهایت باد جسد خاکستر را با دستان خود به سر تا سر آن سرزمین می‌پاشید.. -ماه‌سان ✍🏻 #یادداشت

هیچ اتفاقی، اتفاقی، اتفاق نمی‌افته! ✨

وقت گریه‌س...

کراش‌العالمین جکسون وانگ قراره ماه دیگه یه اعلامیه منتشر کنه که شخصیه و پشمای فناش ریخته، بنظرتون چیه؟!

با فن آرتی که چند سال توی فایل "اگور پگور" بین باقی فن آرت ها نگهش داشته بودم، به اون عکس موطلایی توی فرودگاه خیانت کردم :'> چون خیلی دوستش دارم، شماهم داشته باشید🥹🩵🌙

"آخرین باران" قلم میان انگشتانش بی حرکت مانده بود.. نگاهش به پنجره ی کنارش افتاد، هر بار رعد و برق آسمان شب را برای لحظه ای چون روز سپید میکرد و بر زمین تاریک می‌غرید.. قطره ها گویی که خشمی پنهان در دل می‌پروراندند، تن خیس خود را به شیشه میکوبیدند و ابرها می نالیدند.. نگاه پسر به تقویم ورق خورده ی گوشه ی میز خورد، فصل سرما و باران دیگر به سر رسیده بود؛ پس آسمان برای چه گریه می‌کرد؟ او که حال باید تن سنگین ابرهای سیاه را کنار میزد و از شوق وصال بهار ستاره های چشمک زنش را در پهنه ی دامن خود می‌چید.. نکند ستاره های او هم خاموش شده بودند؟ نکند آسمان هم حالا همچون او تنها خلائی تاریک و سوت و کور بود؟.. چیزی سخت سمت چپ سینه اش تیر کشید، چشمانش به همراهی ناله های آسمان نشستند و پا به پای ابرهای دلتنگ، قطره های اسیر پشت پلک هایش را از بند رها کردند.. چگونه تقویم سرنوشتش انقدر بی رحم و ظالمانه ورق خورده و آینده را تاریک رقم زده بود؟ قلم را بین انگشتانش فشرد، لب هایش لرزید و نگاهش به خط خطی های روی برگه افتاد.. سنگ دردناکی که راه گلویش را سد کرده بود به زور فرو برد و قلم را روی برگه فشرد.. اولین قطره راهش را از چشمانش به روی برگه پیدا کرد و اولین کلمه ها نوشته شدند : " زمانی تو مژدگانی باران برای من بودی و عطر تو تحفه ای که او هربار، برایم به ارمغان می آورد.. صدای قطره ها شعر ما بود و آسمان بستر قلب هایمان؛ پس از تو آسمان جایی برای من نخواهد داشت.. مرا با خاطرات آخرین باران خلاصم کن.. " -ماه‌سان ✍🏻 #یادداشت #خورشید_شیلا @maahsunn_1