Charlie Brown 🤎

تهران تیکه ای از روحم شده دیدن پیکر زخمی شده اش رنج روزگارم رو بیشتر و بیشتر می کنه و این که کاری نمی تونم واسش بکنم رنج رو به مرحله ای پیش می بره که دیگه حتی نمی دونم اسمش رو چی باید بذارم :)

دلم می خواد تا خود صبح بی کلام گوش بدم و به احساساتم اجازه ی بودن بدم .

شاید یکی از محرک های اصلی برای جوشش نوشتن ؛ غمه .

از پشت نرده های شیشه ای چشمانم التماس بارانی ام دیده نشد ؟ زمانی که در تقلای مبهم یک احساس بودم این جان کندن پنهانی ام دیده نشد ؟ گاهی این کالبد حصار می کشد دور تا دور روحم و این بی رحم ترین مرز کشی ممکن است با سکوتم هیچ کدام از این نابسامانی هایم دیده نشد .

برای تو نوشتن در این مهلکه بازار سرخ بیهوده ترین کار ممکن است . چون این روز ها نه نامه رسانی هست و نه نامه نگاری به در می گویم پنجره بشنود و در جیب باد بگذارد چون او شاید تو را چند قدمی ببیند . تو اکنون گمنام ترین یاد در خاطر من شدی تو را به یاد نمی‌آورم فقط آشنایی ؛ احساس غریبی ندارم وقتی تلاش می کنم صدایت کنم ... شاید این گونه نطقم را شروع کنم : نمی شد تو را برآورده کرد تو همه محال ها را با خودت داشتی و قدرت من کمتر از این که دست سرنوشت را بخوابانم . رفتنت را خودم آغاز کردم اما از کجای قصه ؟ باز به یاد نمی آورم تو آن قدر نبودی که هیچ بودنت را به خاطر نتوانستم بسپارم نتوانستم ...

نوشته بود : آدمی هر چیزی را هم تقسیم کند، تمام شب سهم خودش است. اگر شب نبود، آدم‌ها در کجا رویای‌شان را آغوش می‌گرفتند، و در خود گُم می‌شدند؟ ...

فرهاد : شهرزاد دلم می خواست یه صدایی داشتم که همه می شنیدند. داد می زدم می گفتم ما تو یه جای غریبی از تاریخیم. بعدها سد سال بعد، مردم این روزها یادشون می مونه. این روزها خیلی ملتهبه شهرزاد! شهرزاد : آره ملتهبه، ملتهب و بلاتکلیف!

برگه امتحان هایی که موند رو دستم . حس می کنم از بعد اون جنگ خرداد ماه دیگه هیچی عادی نشد شاید تلاش کردیم خودمون رو به زندگی برگردونیم ولی زندگی برنگشت به ما و الان ؟ کی فکرش می کردم من برای بار دوم تو سال این وضعیت رو تجربه کنم ! امتحان های مجازی ای که فکر می کردم توی سال کرونا دفن شد برای همیشه من توی ترم دوم و سوم دانشگاه باز زندگی شون کردم ... آره حس پوچی از این که چرا هیچی اون جور که شروع می کنیم همون جور هم تموم نمی کنیم ! نمی دونم دیگه قراره بعد این چی بشه دیگه از چیزی تعجب نمی کنم آینده یاغی تر از این حرف هاست که بشه این احتمال اون احتمال رو بهش قالب کرد و مطمئن شد :)

هر دم از این باغ بری می رسد 👏🏻

«شازده کوچولوی من» وعده ما «بربلندی های بادگیر» «کنار قلعه حیوانات» کتابخانه عمومی شهر میتوانیم با خیال آسوده تا «بامداد خمار» بنشینیم و به ریش «صد سال تنهایی» و احوال «تاسیان» مان بخندیم جای امنی ست برای «بوسه های دزدکی» دلواپس این «دراکولا» های «غرور و تعصب» هم مباش اینها از بهشت گمشده ما خبر ندارند اینجا هیچکس کتاب نمیخواند....

فردا امتحان همون استادی رو دارم که هر جلسه می اومد سر کلاس و می گفت : من جزو یکی از هدف های تروریستی توی جنگ ۱۲ روزه بودم . خیلی هم جدی بود .

غم خوشگلی پختی

به قول فاطمه : غم هامون رو تبدیل به کیک کنیم . اما خب مزه همین روز ها و همین غم هارو هم می داد ؛ بی روح و بی رنگ بدون هیچ اضافه ای فقط یک همین اسفنجی !

حسم نسبت به بودنم بین انتخاب هام و آدم های دیروز و امروزم مثل حس بودن یک مداد رنگی صورتی بین روان نویس و خودکار و ماژیک و اِتوده ؛ همه شون هم مشکی .

هر شبی یک صبحی داره و هر زمستونی بهاری ...

چه قدر این قالیباف حرف های خنده داری می زنه جداً .