Charlie Brown 🤎

کل چیز بدی که بلدی(از نظر خودت) احساسات زیاده

امروز با خودم می گفتم این شرم ساز نزدن واسه من یک چیز بنیادی شده که ناخودآگاه هر وقت دور بشم از موسیقی همش خجالت زده م همش شرمنده م همش عذاب وجدان دارم ...

من هر موقع بخاطر شرایط یا حال روحیم از سازم دور شدم حس فیلم the pianist رو داشتم :) اون جایی که آقای آدرین برادی نمی تونست سازش رو با خودش هر جا خواست ببره یا خیلی موقعیت های نادری پیش می اومد یک پیانو پیدا کنه و کمی ساز بزنه ؛ عمیق ترین جای قلبم رو به درد می آورد :) وقتایی که ساز نمی زنم حس می کنم دستام بیخود ترین دست های دنیاست احساس دست های یک جنازه رو دارم ... شاید اغراق باشه ولی وقت هایی ناخن هام بلند می شه با تاسف نگاهی به دستام می کنم و می گم : چه قدر داری زندگیت رو تباه می کنی کوثر چه قدر تباه !!! چون نشون می ده خیلی وقته ساز نزدم :)

اصلا با آکورد هاش ارتباط نمی گیرم ملودیش تنها خیلی ناز تره :)))

ولی از سر شب دارم این قطعه ی انیمیشن up رو تمرین می کنم که خیلی قشنگه و دوستش دارم🎈

این یک بخش کوچیکی از قطعه ای بود که می بایست توی آزمون دیروز پیانو اجراش می کردم که خب نشد برم تهران و شرکت کنم آزمون رو :)

میشه از پیانو گذاشتن فیلم بداری واقعا به یک موسیقی آرامش دهنده نیاز دارم

بعد دو ماه دارم پیانو می زنم و با خودم می گم اگر تو این مدت حتی خیلی کم اگر زده بودم چه قدر می تونستم به حالم کمک کنم . ولی نمی دونم چرا هر دفعه خواستم برم سمتش حس کردم امروز روزش نیست .

از بچگی همیشه فکر می کردم روز های بد نتیجه کار های بد خودمه حتی اگر هیچ ربطی به من نداشته باشه و مقصرش من نباشم ! همین که حال اون روزم بر حسب اتفاقی بد می شد از خودم مدام می پرسیدم : کوثر این تاوان کدوم کار اشتباهته؟ کجارو اشتباه کردی ؟ این شد همیشه به کار هام شک داشتم حتی به خودم شک داشتم ! مثل روی یک نخ نازک همیشه نفسم رو تو سینه م حبس نگه می داشتم و راه می رفتم تا مبادا بعداً چوبش رو بخورم . الان که بزرگ شدم جدای خسته بودن ، مرز بین درست و غلط رو گم کردم که بخوام بابت هر رفتارم وقت بذارم و فکر کنم یا خارج از محدوده ای اصلا رفتار نکنم ... گاهی شاید اون قدر آزادانه تصمیم می گیرم و عمل می کنم که خودم در لحظه با به یادآوردن گذشته وحشت می کنم نکنه کوثر دوباره بعدش دمار از روزگارمون در بیاد ! الان که ۲۰ سال دارم شاید هنوز هم از روز های بد فراری ام و هر کاری می کنم ازم دور باشن ولی به این نتیجه هم رسیدم که من نمی تونم جلوی هر اتفاقی رو بگیرم چون روز خوب و بد فقط با واکنش من به اون اتفاقات خوب و بد می شه . شاید تصادف پیش بیاد شاید یک وسیله ای بسوزه شاید یک ظرف بشکنه شاید یک لباس پاره بشه و بابت هر کدومشون خیلی ناراحت بشم اما می تونم هم تمام ۲۴ ساعت روزم رو زهر خودم و بقیه نکنم ... بخاطر همینه دوست دارم وقت هایی بابا و مامان خیلی عصبانی ان بخاطر اتفاقی فقط بهشون بگم : هیچی اون قدر بزرگ نیست که زمین و زمان رو زیر و رو کنید یا برای کمتر شدن خشمتون دل همدیگه رو بشکنید کاریه شده و واقعا دنیا با این چیز ها به آخر نرسیده و نمی رسه آروم باشید ...

به قول کامو، تمام تلاش آن‌ها ناامید کردن آدم از بودن است...

می گفت : همدیگه رو در آغوش بگیرید جهان بوی باروت می دهد .

دارم با چیز هایی زندگی و دست پنجه نرم می کنم که روزی فکر می کردم با اتفاق افتادنشون یک روز هم دووم نمیارم .

خانوم نادری از گفتگوی دو نفر روایت می کرد که می گفتن : ما وقت شکوفه دادن اَنجیر ها به همدیگه می رسیم ! بعد مکثی ادامه داد : و می دونید اَنجیر هیچ وقت شکوفه نمی ده .

به جایی رسیدم که نمی دونم اسم تصمیماتم رو چی بذارم دیگه چون بالاتر از حماقتن و اشتباه تر از اشتباه !