Charlie Brown 🤎

من همیشه مخالف رپ بودم از منتقدین سرسختش (هنوز هم هستم تاحدی ) اما تو این مدت وقتی آهنگ های سبک خودم رو گوش می دادم حس می کردم کامل با من و اوضاع همدردی نمی کنن حس می کردم به یک چیز محکم تر نیاز دارم که جای من داد بزنه و من احساس سبکی کنم یک صدای خشن و تیز که خاک قلبم رو زیر و رو کنه تا بتونه درد و ناراحتی واقعی قلبم رو لمس کنه . که همون جا بود با آقای یاس آشنا شدم و با شنیدن آهنگ هاش عمیقا میخکوب شدم و تحسینش کردم چون فقط یک خواننده نبود مثل یک نماد شد توی ذهنم نماد حرف هایی که فقط حرف نیست فقط چیدن چند تا کلمه کنار همدیگه نیست ...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ این اهنگ یاس رو گوش کردی که میگه: :به مصلحت خود به دختر بی‌حجاب گفت “مُهِم اینه دلت پاکه” “مُهِم حفظ خاکه” “مُهِم به هم رسوندنِ نقطه اشتراکه “ :گفتن “حس‌ها رو پختن” “وعده‌ی دیار انسان خوشبخت “ باز میان حصار قدرت ما شدیم پیاده نظام دشمن؟ فشار دشمن رو‌ منه با چرخ دندش به شما که رسید، بد نگذشت اون خون که می‌کنه از رگ نشت از فرزندیه که دیگه برنگشت تکرار شد، تکراری نه منو به حال خود بسپارینم اسم‌ها میرن تو مسیر ریل میندازن اشک‌ها برات سیل می‌سازن این نسخه‌ها بی‌دوامن بی دوا من سرفه‌هام بی‌ امانن که حتی در رفت زِوارِ ماسکم شاید سرفه صدا رو باز کرد لگد مال نیمه جان زیر پاشون به تقلا، به نجات می‌گه آشوب میره پا چوب، خون سرازیره پا جوب سراسیمه واژگون، سرا بی‌نقاب شد

این روزها برایم مانند فردای بعد از صد سال است. چشم گشوده‌ام و نمی‌دانم حالِ که را باید پرسید، وقتی برای احوالِ خودم هنوز نامی نگذاشته‌ام. کولاک این روزها گریبانم را می‌گیرد. سردند، غمگین‌اند، مزخرف‌اند، مزخرف... در این چند وقت، مانند گذشته، واژه‌هایم را به دفتر کنار تختم سپرده‌ام و با هر خط، گمان کرده‌ام اندکی به عقب بازمی‌گردم؛ به جایی که هنوز خودم را گم نکرده بودم. به جایی که زمان، کمی آهسته‌تر زخمی و ناراحتم می‌کرد!

اون پروسه ی دندون رو جیگر گذاشتنم داره با شکست مواجه می شه .

کاش تحمل چاره کار نبود .

اگر بچه ی کوچیک یا خواهر و برادر کم سن و سال دارید تو این روز ها که مسلماً ۲۴ ساعت شبکه های خبر و خبررسانی داره توی خونه تون پخش می شه این اپلیکیشن " آی قصه " می تونه تا حدی کمک کننده باشه . بچه ها آسیب پذیر ترین قشر جامعه هستند و چون ظرفیت روانی شون هنوز رشد کامل نکرده شاید خیلی درگیر تشویش ، اضطراب و یا حالت های روانی آسیب زا بشن . حواسمون بهشون بیشتر باشه 🤍

می دونی در عجبم که هر قوم دیگه ای بود در مواجه با این همه نفرت ، لعن و نفرین عجالتاً خودش رو سرنگون می کرد !

درمورد این تکستم خانوم نادری حرف قشنگی می زد : خانوم هایی که با سواد ترن حرف های بیشتری با همسرشون یا اطرافیانشون دارن وقتی با سواد می شن آرزو کردند رو یاد می گیرند زن هایی هستن که حتی شجاعت گفتن اسم خودشون رو ندارند زن هایی که حتی توان گفتن مشکلشون رو ندارند پیش پزشک پیش قاضی پیش حتی خانواده ... ته مایه ی همه این ها سواد شجاعت میاره برای انسان !

کتاب هایی که معرفی کردند : به علاوه کتاب میگل و کلاس پرنده و دوتای دیگه از سری کتاب های کانون پرورش فکری

خواستم بگم که تو این اوضاع از اکنون غافل نشید :) این قسمتش خانوم نادری با هر تجربه ای که روایت می کرد من به انتهای همون چیزی که از آینده ام انتظارمه می رسیدم :))))) اَشک توی چشمام جمع می شد با شنیدن هر تیکه از افتخار هاشون توی زندگی ...

کاش واژه ی شجاعت درون من معنای وسیع تری داشت .

دردِ من زیستن با ماهیانی است که فکرِ دریا به ذهنشان خطور نکرده است | صمد بهرنگی |

روان‌مان میان خشم و اندوه در جنگ است وقتی که مرگ عادلانه نیست سوگواری هم ساده نیست. | صالح پورفلاح |

دروغ چرا من ۱۲ سال رفتم مدرسه نزدیک ۶ یا ۷ سالش هم هر سال کتاب تاریخی داشتیم درمورد جریانات ۵۷ ولی من تا الان که ۲۰ سالمه نتونستم قانع بشم و جوابم رو بگیرم که چرا دقیقا سال ۵۷ انقلاب کردند ؟ اگر نمی کردند وضع از این بدتر بود الان جداً ؟ سوالمه حقیقتا !

از نظر من تو دنیای امروزی بزرگ ترین رقیبِ قدرت های پوشالی ؛ سواده !