روح هزاران زن در یک بدن

شعر خداى من‌ ‌است. يعنى من تا اين حد شعر را دوست دارم. شب و روز من با اين فكر مى گذرد كه شعر تازه‌ای، شعر زيبایی بگويم كه ﻫيچ‌كس تا به حال نگفته باشد. آن روز كه با خودم تنها نباشم و به شعر فكر نكنم برايم جزء روزهاى بى معنى و باطل شمرده می‌شود. شايد شعر نتواند ظاهرا مرا خوشبخت كند اما من خوشبختى را براى خودم به طرز ديگرى معنی می‌كنم. خوشبختى براى من شوهر خوب، لباس خوب، زندگى خوب يا غذاى خوب نيست. من وقتى خوشبخت هستم كه روحم راضى است و شعر روح مرا راضى مى كند. در حالى كه اگر همه‌ی اين چیزهاى زيبایى را كه مردم ديگر به خاطرش حرص می‌زنند به من بدهند و قدرت شعر گفتن را از من بگيرند من خودم را خواهم كشت. •بخشی از نامه‌ی فروغ

هر زمانی که از درون گم می‌شم، از بیرون سر و کله ام اینجا پیدا می‌شه. :)

هر دَمی چون نی، از دلِ نالان، شِكوه‌ها دارم روی دل هر شب، تا سَحرگاهان با خدا دارم هر نفس آهی‌ست، از دلِ خونین :)

(نصیحت‌کننده‌ای به سعدی می‌گوید) : «ای سعدی! هنگامی که می‌بینی او به تو سخت می‌گیرد و تو از این کار ناراحت می‌شوی، پس او را رها کن.» (سعدی پاسخ می‌دهد) : «چشمانت را باز کن! تو گمان می‌کنی من به اختیار خود می‌روم؟ من توسط قلاب عشق او صید شده‌ام، راه فراری ندارم، هر کاری بخواهد می‌کند و به هر سمتی بخواهد مرا می‌کشد.»

سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو ای بی بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را:)

ساکتم، اما صدای دلم خیلی وقته توی تنم می‌پیچه. شلوغه، بی دلیل.

مورد علاقه ام؟! خب، بله.