_bon bast amir_

«هنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستاره است» «هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوباره است» «هنوزم وقتی میخندی دلم از شادی می لرزه» «هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه»

میدونم اینا که می‌نویسی برا من نی ولی خب هنوز استوریاتو چک میکنم هر شب.

ریسک ادامه دادن بیشتر از خودکشیه.

کاش مغزم مثل گوشی ریست میشد📵

گوش خر کوتاه کردی اسب شد آیا مگر؟! جان من! ذاتی است بعضی ویژگی های بشر.

آدمها بخشیده میشوند اما هیچگاه به آن جایگاه عزیزی که بودن بر نمیگردند.

مثل همیشه یه صبح مزخرف دیگه رو شروع میکنیم

‏حالا صبورتر شده‌ام. اما چیزی در من خاموش‌ شده که دوست داشتم تا ابد روشن بماند .

دلم میخواد نازتو بخرم ولی دیگه دلم ناز خودمو نمی‌کشه که نازتو بکشم..

مغزم جا نداره از حرفا پیش من نگو اینقدری شنیدم که پرم

واقعا نمیفهممتون

حاجی نمیدونم چجوری یه سری ها هنوز حوصله دعوا دارن حالا تیکه نمیندازم ولی حاجی من حال هیچ کسو ندارم حال ناز خریدنو ندارم حال پابوس رفیقم شدنو ندارم حاجی از منی که حال خودمم ندارم توقع نداشته باشین دلم میخواد به اندازه دو سه ماه پول غذا خونه رو بردارم فقط تنها برم یه کلبه تو جنگل های شمال بگیرم از خانواده از آدما از حیوانات فاصله بگیرم.

Time just shows us who and what matters . فقط زمانِ که به ما نشان می‌دهد که چه کسی و چه چیزی مهمه .