‌ ‌ارغوانِ بی ابتهاج ‌

یه تنه دلیل شدی پنچر شَم و . .

امشب که بین مردن و موندن گیر کردم، فقط یه نفر از ته دلش بودنمو فریاد زد و اون تو بودی نمیدونم تو این دنیای تاریک و غمگینم چیشد که تو یهو مثل یه نور وارد زندگیم شدی ولی اینو خوب میدونم‌که خدا تورو برام فرستاد که بتونم به زندگیم امیدوار شم تو اومدی که بمونم اومدی که همه ی آدمای سیاه زندگیمو فراموش کنم اومدی که باعث خنده هام شی اومدی که زخم هایی که بقیه بهم زده بودن رو درمان‌کنی نمیدونم جواب‌کدوم‌کار خوبمی ولی، کاش از تو چند تا بود . . . نوایِ من؛🩶

سال ۱۴۰۸ با اون دختره که وقتی هیچی نداشتم باورم داشت : 🌿 @Herochnl

`من دهان باز نکردم، که نَرَنجی از من . .

پر از حرفم، کسی اما زبانم را نمی فهمد .

"شبیه بغضِ نوزادی که، ساعت هاست می گرید

یه درخت از سمتی میوفته که بهش تکیه داده..

- محبوبم؛ شما که نیستید، دیگر موی بلند می‌خواستم چه کار؟ به قولِ آقای شاعر: آنکه باید گره از زلفم بگشاید، نیست. کوتاهش کردم تا هر صبح در آینه‌ یادم نیفتد که روزی، دست هایت ، لای موهایم خانه داشت . . 🩶 "

اگر کوسه‌ها آدم بودند، در قلمروشان بی تردید مذهبی وجود داشت که به ماهیان می‌آموخت: «زندگی واقعی در شکم کوسه‌ها آغاز میشود»"

‌ "وشاید مارا‌ در پسِ‌ این‌ ‹ دوری‌ › دیداریست ! ‌

من واقعاً ”نبود“ رو به ”کمبود“ ترجیح میدم. ‌

دستم نمیرسد،به بلندای چیدنت باید بسنده کرد،به رویای دیدنت

نیاز دارم که اتفاقی بیفتد و از من بپرسند: "خب بگو ببینم چه احساسی داری؟" و من در جواب بگویم: "سر از پا نمی‌شناسم."