‌ ‌ارغوانِ بی ابتهاج ‌

نخون مهم نیست :) ‌ ‌ ‌ همه ترسم این بود که یه روز حسرت روابط بقیه رو بخورم.. اینکه داشتن دوستای خوب و امن که با دیدنشون حالم خوب شه و از هربهونه ای برای خوش گذروندن استفاده کنیم، واسم بشه یه زخم گوشه ی قلبم . . که با دیدن عکس و فیلمای بقیه یه نفس عمیق می‌کشم و هزار تا چرا توی سرم می‌چرخه. داشتن یه پارتنر سالم و تلاشگر که وقتی می‌بینمش همه ی دغدغه هام یادم بره چون پس ذهنم می‌دونم که اون حواسش بهم هست و مراقبمه که نترسم از فشار های زندگی که نشه با دیدن روابط بقیه گریه کنم و بگم پس من چی ؟ :) که منم تو جمع های دوستانه‌ام از کارهایی که برام کرده و لحظه هایی که از ته دل بهم حس خوشبختی داد رو با ذوق تعریف کنم . . نه با شنیدن خاطره روابط بقیه حسرت بکشم :) می‌ترسیدم که یه روز روم نشه بگم من، منم ! روم نشه از زندگیم بگم از روز هام بگم از لایف استایل و تفریحات و اطرافیانم بگم می‌ترسیدم که یه روز برسه که من با دیدن خانواده بقیه یه ای کاش بزرگ تو سرم پلی شه و غم دنیا رو سرم آوار شه. روح بلند پرواز و پرتوقع ام داره زیر این‌همه فشار از آدمای اشتباه اطرافم له میشه و قلبِ مهربونم داره با حسادت به شادی بقیه سیاه می‌شه دیگه نمی‌تونم واسه خوشحالی بقیه ذوق کنم نمی‌تونم بگم چقد خوب که انقد دوست داره چون یه آدم زخم خورده پس ذهنم همش میگه چرا بقیه عشق حس کنن و تو حرص؟ چرا بقیه آره ولی تو نه؟ و فقط خدا میدونه که این بد شدن دختر کوچولوی وجودم چقد داره ناراحتم میکنه:)) چقد حیف شدم . .