انوی's موسیقی چنل
Open in Telegram
موسیقی برای من چیزی است شبیه دریا بر من چیره میشود، مجذوبم میکند، شیفتهام میکند. حتی در عین حال ترس در دلم مینشاند. از بیحدیاش واهمه دارم.چارهای نیست. چون شناگر خوبی نیستم. فرانتس کافکا گفتگو با کافکا
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
217
Subscribers
+124 hours
+37 days
+330 days
Posts Archive
احتمالا موقع گوش دادن به این آلبوم با خودتون بگید چرا درباره ی موسیقی عامه پسند (Pop) صحبت کردم. این آلبوم که شکل شمایلش به کلاسیک و نئو کلاسیک میخوره.
تعریف موسیقی عامه پسند کمی با باقی سبک های موسیقی متفاوته. موسیقی پاپ توسط ساز، ریتم یا شعار و نمادی خاص تعریف نمیشه. در واقع پاپ موسیقی ای هست که در هر دوره ای برای استفاده ی عام مردم تولید میشه و معمولا برای هر دوره و فرهنگی جوری طراحی میشه که قابل دسترسی ترین، چه از نظر فیزیکی و چه از نظر فرم موسیقی، برای مردم باشه.
این اثر steve reich نیز ساختاری مشابه ریمیکس های آثار دنس دهه ی هفتاد داشت که در اون دوره عامه پسند بود. بله، خیلی عجیب بنظر میاد ولی حقیقت داره. Music for Eighteen Musicians مثل یک نسخه ی extended از ریمیکس ترک های پاپ طراحی شده. شیوه ای که برای ریمیکس کردن و تولید نسخه ی extended از ترک های پاپ 3 4 دقیقه ای استفاده میشد تا یک نسخه ی 15 دقیقه ای برای پخش در کلاب ها تهیه بشه دقیقا الهام بخش steve reich برای ساختار این قطعه ی یک ساعته شد. نمونه اش نسخه ی 17 دقیقه ای از ترک «love to love you baby».
در واقع میشه این اثر رو نه به عنوان یک سینگل ترک و نه یک آلبوم، بلکه به عنوان یک set از ترک هایی که توسط یک دیجی حرفه ای میکس شده درنظر گرفت. شروع از یک قطعه 3 دقیقه ای که در Music for Eighteen Musicians میشه قطعه آغازین «Pulse» . در ادامه با بازگشت مجدد قطعه ی Pulse میبینیم که هر chord که در Pulse استفاده شده بود، مشابه یک ریمیکس دنس، تبدیل میشه به سلسله ای از بافت های مینیمالِ که بر روی یک هارمونیِ (اکثر اوقات) ایستا و groove های پویا؛ که در یک ساختار قرینه در ابتدای کار اضافه و لایه بندی و در انتهای کار تجزیه شده و به هسته ی ابتدایی برمیگرده.
23 Sep, 16:56
اما در دنیای موسیقی و اصوات، تکرار به چه شکلی تاثیر میذاره. بیاید اول به خود موضوع اصوات و تاثیرشون در زندگی روزمره بپردازیم.
برای ما اصوات از طریق تجربیات روزمره معنی پیدا میکنن و شیوه ای که ما اصوات رو تجربه میکنیم وابسته به پیشینه فرهنگی، موقعیت، تربیت و گذشته مون هست. به عنوان مثال فرض کنید موقع رانندگی صدای بوق میشنوید، واکنشتون احتمالا اینه که فکر کنید رانندگی شما چه ایرادی داره. Howard S. Becker تئوری ای داره که میگه اعمال، تصمیمات و تجربیات ما همگی ریشه در سنت های اجتماعی و فرهنگی ای دارن که در روزمرگی ما تاثیر میذارن. و اهمیت این سنت ها در اینه که الگو هایی ایجاد میکنن که باعث پرش از مرحله ی تجزیه و تحلیلِ مباحث روزانه میشه و صرفا به ما یاد میده که چگونه در شرایط خاص واکنش نشون بدیم. اصوات نیز جزوی از این سنت ها هستن.
بذارید یه مثال بزنم در این مورد. دو شهروند آمریکایی سفید پوست و آفریقایی-آمریکایی رو فرض کنید. هردوشون صدای آژیر پلیس رو میشنون، برای یکی این آژیر معنای امنیت، آزادی و آرامشِ خاطر داره و برای دیگری این صوت بیانگر ترس، اتهام بدون مدرک و تفتیش بدنی هست. این سنت ها صرفا واکنشی در این دو فرد ایجاد میکنه که یکی با خیال راحت به قدم زدن ادامه میده و دیگری تلاش میکنه خودش رو قایم کنه. اهمیت تکرار در صوت نیز همین جاها به چشم میاد که با گذر زمان و تکرار بیشتر این واقعه، جستجو برای دلیل، محال تر و دور میشه و این واکنش جزوی از سنت میشه. همین یک صوت ساده و تکرارش و واکنشی که در دو فرهنگ ایجاد میکنه، برای ما سال ها نژاد پرستی سیستماتیک رو میتونه تصویر کنه.
البته بحثم الان اهمیت اصوات و تکرارشون است. تکرر اصوات و شیوه ای که در زندگی ما تاثیر میگذارن ناخودآگاه ما رو تعیین میکنن. تکرار اصوات میتونه باعث ایجاد بی توجهی هم بشه. به عنوان مثال فرض کنید محل کار شما در یک منطقه ی پر رفت آمد و شلوغ باشه و به طور ممتد آژیر آتش نشانی، آمبولانس یا پلیس رو بشنوید و اهمیتی براتون نداشته باشه. ولی در خانه یک صدای آژیر میتونه کل محله رو بیرون از خونه بکشونه و این سوالی رو برای ما ایجاد میکنه که آیا تکرر، واقعا میتونه اهمیت همه ی وقایع رو به این سادگی تغییر بده و مهم تر اینکه در موسیقی چه تاثیری میذاره، یعنی شیوه ای که تکرار، توسط موزیسین ها استفاده میشه برای ایجاد اهمیت.
آیا تکرار که جزئی جدایی ناپذیر از موسیقی عامه پسند هست، در هر شکلیش باعث بی اهمیت جلوه دادن اون اثر میشه؟
آیا خیلی راحت به هر شکلی از تکرار در موسیقی میتونیم برچسبِ «یکنواخت» یا «قابل پیشبینی» بزنیم؟
البته نمیشه شیوه هایی از تکرار که توسط صنعتِ موسیقی عامه پسند استفاده میشه برای حداکثر بهره وری در تعریف و حفظ مارکت، شکل دهی سلایق و بازخورد عام و آسان کردنِ گوش دادن به موسیقی رو انکار کرد. ولی صحیح نیست که کارکرد تکرار در موسیقی رو صرفا با تحلیلی اقتصادی سیاسی در موسیقی عامه پسند بررسی کرد. تکرار، فقط یک کیفیت منفی در فرهنگ عامه نیست. ویژگی تکرار در تولیدات فرهنگی مدرن، ویژگی ای وجودی ست که از بین نمیره.
پس در جواب این سوال که «چرا شنونده ها از شنیدن دوباره ی یک چیزِ مشابه لذت میبرن؟» علاوه بر این که طبیعتِ انسان وابسته به تکراره میتونیم بگیم که فرهنگِ انسانِ مدرن آمیخته شده با تکرار و به این هدف شکل گرفته.
23 Sep, 16:54
نویسنده ای توی خونه اش نشسته و خودش رو مشغول کرده به سوشال مدیا. احتمالا دنبال الهام بخشی میگرده. سعی میکنه هر چیزی رو ببینه و از این جریان سیل آسای اطلاعات که براش تصویر میشه سر در بیاره. صد ها فیلم و سریال و هزاران تبلیغات دیده و صد برابر اینها مونده که ببینه. یک گوشه ی دیگه یک بازار یاب جلوی کامپیوترش نشسته و به شکل اعجاب انگیزی همون کار رو انجام میده. نمودار های میزان خرید اینترنتی یک کالای خاص برای رو تطبیق میده تا به حداکثر دسترسی و فراوانی کالا برسه. نمودار نهایی رو بر اساس «انفجار های تبلیغاتی در رسانه، در برابر زمان» رسم میکنه که شباهت زیادی به خروجی sequencer در حاشیه ی پایین piano roll داره.
مشتری ای که آخر شب وارد فروشگاه میشه سبد خریدش رو بین قفسه ها میچرخونه. شاید بهش فکر نکنه ولی این الگوی تکرار شونده ی لیبل های رنگی روی کالا ها و چیدمانشون، به شکل مبهمی براش آرامش بخشه. پرش ممتد پلکش نشونه از اینه که کم کم داره وارد حالت خلسه میشه. همینطور که از این قفسه تنقلات عبور میکنه از خودش میپرسه چرا اینقدر مارک ها و انواع مختلف تنقلات وجود داره و بعد یادش میاد که هوس کرده بود از این شکلات هایی که جدیدا ترند شده بود امتحان کنه.
دانشجویی برای آزمونی قراره 150 صفحه جزوه رو مطالعه کنه. خودکار و هایلایتر و انرژی زا رو میذاره رو میز و تنها چیزی که کم میبینه یک موسیقی آرامش بخش در پس زمینه ست. توی فایل هاش میگرده و بین آلبوم های پاپ و راک و هیپ هاپ چشمش به یک نسخه از «چهار فصل» ویوالدی میفته. میذاره رو تکرار و با خودش میگه که بعد از چند بار گوش دادن، موزیک آشنایی تو پس زمینه داره که برای مطالعه، متمرکز نگهش میداره. بدون اینکه متوجه بشه مدادش رو با ریتم به میز میزنه و شروع میکنه به مطالعه.
«تکرار» همیشه بخشی جدایی ناپذیر از زندگی آدمه و آدم هم به شکل عجیبی معتاد به تکرار. نه فقط آدم. تمام این هستی تمایل به تکرار داره.ضربان قلب، دم، بازدم، انبساط، انقباض. حتی طبیعت هم تمایل داره که الگو های تکراری از خودش به جا بگذاره. نمونه های بارزش بَرخال (ساختاری هندسی که در جزء، همانند کل است)، شاخ و برگ گیاهان، دنباله ی فیبوناچی، حرکت بوته ها در شب و روز و در مقیاس بزرگتر، چرخه ی شب و روز و سال. مشاهده ی این چرخه ها باعث مطرح شدن تئوری هایی مثل big bounce یا جهان نوسانی شد. و حتی در یونان باستان هم فرضیه هایی مثل «بازگشت جاودانه» مطرح بود. اینکه کیهان از چرخه های بینهایت تولد، انهدام و تولدِ دوباره عبور میکنه. به قول نیچه:
«اگر روزی اهریمنی به سراغ شما بیاد و شمارو به تنها ترین لحظه ی عمرتون ببره و بهتون بگه زندگی ای که الان داری و داشتی رو قراره یک بار بیشتر و بعد از اون بینهایت بار دیگه تجربه کنی، خودتون رو به زمین میندازید و دندان و قروچه میکنید و اون اهریمن رو زیر بار دشنام میگیرید، یا با تجربه کردن اون لحظه ی فوق العاده بهش میگید که تو خدایی هستی و من چیزی ملکوتی تر از این نشنیدم؟»
و حقیقت رو بهتون بگم ایده ی هستیِ تکرار شونده ای که پایانش فروپاشی و «نیستی» نیست دلگرم کننده تره. اگر اهریمن نیچه میومد و از این تقدیر بهم خبر میداد، ازش قدردانی میکردم و بخاطر همین هاس که میگم آدمی معتاده به تکرار و تکرار برای آدم تداعی گر آرامشه.
23 Sep, 16:52
Steve_Reich_Ensemble_ジュウハチニンノオンガクカノタメノオンガク_:_Music_For_18_Musicians.mp3129.94 MB
23 Sep, 16:51
