en
Feedback
Cabin 13

Cabin 13

Open in Telegram

Born in southside Chicago, spent some time in Kansas, got a little lost in New Orleans, I've a pack in Beacon Hills and find me in Camp Half-Blood now (or maybe back on the southside... who knows?) https://t.me/HarfChatBot?start=707c707225f7

Show more
The country is not specifiedThe category is not specified
234
Subscribers
No data24 hours
-47 days
-130 days
Posts Archive
هخخخخخخ

کال به سلطنت می‌رسه

اونم انقدر می‌خندم می‌فهمه

بخدا دوستیمون رو قطع میکنم.

واقعا سخته

به زور جلوی دهنمو گرفتم پایان این کتاب کوفتی رو اسپویل نکنم برای آنیتا

من یه زمانی آرزو داشتم six of crows داشته باشم. نمی‌دونم چرا الان که جفت کتاباشو دارم هر چی می‌خونم جز اون دوتا!

واقعا من هر کی از باژ چیزی داره رو غنی حساب میکنم

همین الان داشتم میگفتم از باژ کتاب داشتن کار لوکس و لاکچری محسوب میشه

...

وا مگه شوخی بود؟

به منم میگن

مگه قضیه پیر شدن من شوخی نبود

نکنه واقعا پیر شدم

باورتون میشه امروز بهم گفتن چرا مثل مامانا حرف میزنی؟

میشه بهم بگید من هنوز پیر نشدم و سنم کمه؟ شاگردام دو روزه بهم حس پیری میدن!

نکته‌ی جالب این است که خود جیم جیمز گفته بود دوستش همیشه استعداد و ظرفیت زیادی داشت، اما هرگز نتوانست ارزش خودش را ببیند و در نهایت تصمیم گرفت به زندگی‌اش پایان دهد.

یکی از تاثیرگذارترین بخش‌های آهنگ، فریاد بلند جیم جیمز در میانه‌ی قطعه است. بسیاری آن را تجسم لحظه‌ای می‌دانند که اندوه فروخورده دیگر قابل مهار نیست و به شکل یک انفجار احساسی بیرون می‌ریزد. پس از آن، موسیقی آرام‌تر می‌شود؛ گویی بعد از فوران غم، نوعی سکوت و پذیرش فرا می‌رسد.

3:29 جیم جیمز "Dondante" را پس از ازدست دادن دوست صمیمی دوران کودکی‌اش، آرون تودوویچ نوشت؛ دوستی که پس از سال‌ها درگیری با مشکلات روحی، بر اثر خودکشی جان باخت. مدتی بعد، جیم او را در خوابی دید؛ آرام، زنده و رها از تمام رنج‌هایی که در زندگی تحمل کرده بود. همین رویا الهام‌بخش این اثر شد.