Cabin 13

This was mine people!

الان فهمیدم چرا آنیتا بهم گفت توی این پارت کد برام سورپرایز داره

الان بلدم چطوری دستکاریش کنم. بلدم چطوری صفر و صد کنم خودمو و چطوری باهاش مدام در حال بازی باشم. باهاش مثل کسی که اعتیاد داره رفتار می‌کنم. از relapse لذت می‌برم و همزمان حالم به هم می‌خوره. وقتی نیست دنبال بهونه برای برگردوندنشم و دست هم برنمی‌دارم.

وانمود می‌کنم از درد منزجرم و درد نمی‌خوام و اون فشاره برام ناخوشاینده ولی نیست. از همون ابتدا نقطه امنم بوده و هست و وقتی همه چیز آروم می‌گیره من دنبال برگردوندنشم‌.

همیشه سعی داشتم انکارش کنم. می‌خواستم توی این باور باشم که حقیقت نداره و این من نیست. ولی هست و وجود داره و این منم و این اساسی‌ترین بخش منه.

اخیرا فقط یک یا دوبار موقع دیدن شیملس گریه‌ام گرفت

اون زمان چقدر با فیلم و سریال و انیمه‌ها احساساتی می‌شدم! الان دیگه اونطوری نمیشم اصلا. خیلی راحت گریه‌ام میومد براشون.

الان این ادیتو توی تیکتاک سر راهم سبز شد و یادم اومد سالی که داشتم maze runner می‌دیدم چقدر برای نیوت گریه کردم.

فهمیدم عادت عکس گرفتنم از مکان‌ها و آدم‌ها رو ناخواسته و بدون اینکه متوجه شم ترک کردم. امیدوارم برگرده چون ثبت کردن همیشه برام مهم بوده.

چرا به مناسبت پراید یادم نبود اینو بذارم؟

چندتا کارکتر دیگه هم هستن ولی این دوتا فکر کنم بیشتر از همه

ایان گلگر و پاول فلیشر

هر کی رد میشه رو به دین:

دلیل بنده به شخصه اینه

الردی یه ادیت از لئو با lacy داشتم که خیلی ناراحتم میکرد. الان رفتم تیکتاک و با یه ادیت ازش با the cure مواجه شدم.