مردی نشسته در ایوان؛

وحشت‌ناک است.

ساعت ۹ شب رفتم اینستاگرام تا کمی از خستگی‌های روز کم شود، وقتی از اینستاگرام بیرون شدم ساعت ۱۲ و چند دقیقه شده بود.

شاعر: نزارقبانی خواننده: کاظم_الساهر

«ما باید بخندیم و گریه کنیم. عشق بورزیم، کار کنیم، لذّت ببریم و رنج بکشیم. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان همین است.» - گستاو فلوبر

از قول من به پرنده‌ها و بادبادک‌هایی که در آسمان کابل، هرات، مزار، قندهار... پرواز می‌کنند، بگویید از قول من به کودکانی که در کوچه‌های بغداد، بصره، الانبار.... بازی می‌کنند، بگویید از قول من به مادرانی که در نوار غزه برای خرید نان به خیابان می‌روند، بگویید از قول من به تمام مردم خاورمیانه که در خیابان‌های تهران، دمشق، بیروت... قدم می‌زنند، بگویید هر چه سریع‌تر در نزدیک‌ترین پناهگاه، پناه بگیرند آن‌ها نزدیک‌ترین هدف‌ها برای موشک‌هایی هستند که از هر دو سو، شلیک می‌شوند. حافظ موسوی/ شعرهای خاورمیانه

فیروز، زنی که بیروت را آواز خواند.

ویران کردن اگر حاصلش یک نوع ساختمان تازه نباشد، بالنفسه عمل قابل ستایشی نیست. فروغ فرخزاد از متن نامه‌ی فرخزاد به احمدرضا احمدی مجله‌ی فردوسی، شماره‌ی ۹۰۰، اسفند ۱۳۴۷.

این ناکامی منجر به سردرگمی و آشفتگی فرد نقد شونده می‌شود و تقریبا نقد جای خودش را به تخریب می‌دهد.

اما این‌که نقد از سوی چه کسی مطرح می‌شود نیز اهمیت دارد؛ این‌که آیا در مورد موضوعی که نقد می‌کند استاد و خبره است یا خیر؟ مسئله از این‌جا اهمیت پیدا می‌کند که نقد به همان اندازه که سازنده‌است، می‌تواند مخرب نیز باشد. چطور؟ ممکن است فرد نقد کننده فقط نکات منفی را بازتاب دهد و در جایگزین نمودن موارد مناسب و صحیح با موضوع ناکام بماند.

انکار نمی‌شود که نقد چقدر می‌تواند به پُختگی و غنای درونی انسان بیفزاید. از این‌رو همه‌ی ما در عرصه‌های متفاوت نیاز به نقد شدن داریم.

اغلب ادعای این‌که طرف در کارش مشکلاتی دارد ساده‌تر از پیش‌کشیدن یا جایگزین نمودن راه‌حل است. برای همین اکثراً نقد‌هایی بدون راه‌کار و خشک تحویل می‌دهند. نقد باید یک وجه قابل توجیه داشته باشد.

من فکر می‌کنم برخی نقد‌ها بیشتر توخالی و نمایشی اند تا کارآمد و به دردبخور.