Recently verified:

en

Don't get caught by a cheater! Telemetrio finds and tags such channels 👉 If you want to see the tag, subscribe

⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪⁬⁪⁪⁬⁪‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

Open in Telegram

طرد شدن پایان نبود؛ آغازِ تاریک‌ترین فصلش بود.

Show more

The country is not specifiedThe category is not specified

428

Subscribers

-324 hours

+137 days

-1330 days

38

Post views

~ 6524 hours

~ 7948 hours

8.86%

Engagement rate

~ 30

Posts per day

Posts Archive

429

Somewhere between chance and fate, where everyone who enters places something on the table; some put down money, some their pride, and some their entire heart.

429

حرفی‌ست که میان الفبای جهان گم شده، اما هنوز وقتی بر زبان می‌آید، چیزی از جنسِ خاطره و دلتنگی در خودش دارد.

429

مثل دستی‌ست که هنوز گرمای لمسِ کسی را به خاطر دارد، حتی اگر صاحب آن دست مدت‌هاست از قابِ زندگی‌اش رفته باشد.

429

معمایی‌ست با صورتی آرام و داستانی پشت چشم‌ها که هرچه بیشتر نگاهش کنی، کمتر مطمئن می‌شوی واقعا شناخته‌ای‌اش.

429

تکه‌ای از شب است که میان ستاره‌ها جا مانده و آن‌قدر به آسمان نزدیک شده که دیگر زمین برایش کوچک به نظر می‌رسد.

429

نگاهی‌ست بلندتر از شلوغیِ اطرافش، آرام و بی‌دغدغه، انگار جهان را از جایی دورتر و زیباتر تماشا می‌کند.

429

انگار زندگی را نه با تقویم، که با لحظه‌هایی اندازه می‌گیرد که میان عددها گم شده‌اند و هیچ ساعتی توان پس‌گرفتنشان را ندارد.

429

شبیه دختری‌ست که لبخندش بوی خطر می‌دهد و چشم‌هایش می‌گویند برای دوست‌داشتنش باید اول از دیوانگی‌اش نترسید.

429

شیرینیِ آبی‌ست که زیر نورِ سردِ شب شکفته و انگار لطافتش را برای جهانی نگه داشته که بلد نیست با ظرافت رفتار کند.

429

پشت تمام نقش‌هایی که به دنیا نشان می‌دهد، دختری‌ست که خودش را میان سکوت و خاطرات پنهان کرده و شاید هیچ‌کس نسخه‌ی واقعی‌اش را ندیده باشد.

429

بعضی رازها آن‌قدر عمیق‌اند که حتی اعتراف هم نمی‌تواند نجاتشان دهد، پس بگذار هیچ‌کس نداند چه چیزی پشت آن لبخند دفن شده است.

429

لطافتِ یک پروانه در میان عطرِ یاسی‌ست که انگار بهار، برای یک لحظه از آسمان افتاده و روی زمین جا مانده.

429

شبیه رقصی‌ست میان سایه و نور، جایی که دو روح در سکوت به دور هم می‌چرخند و هیچ‌کدام نمی‌پرسند این پایان است یا آغاز.

429

لبخندی از سمت تاریکی؛ البته از آن تاریکی‌هایی که ترسناک نیستند، هرچند زیادی زیباست برای کسی که یک‌بار جهنم را خانه‌ی خودش دانسته.

429

بال‌هایش را برای فرار نساخته، برای آن ساخته که هر بار زمین خواست نگهش دارد، آسمان را به یادش بیاورند.

429

بال‌هایش را برای فرار نساخته، برای آن ساخته که هر بار زمین خواست نگهش دارد، آسمان را به یادش بیاورند.

429

شبیه گرمای دستی‌ست دور یک فنجان قهوه در شبی سرد، جایی که یک لبخند می‌تواند تمام خستگیِ جهان را برای چند دقیقه فراموش کند.

429

فرزندِ شب‌هایی‌ست که ماه را به جای خورشید انتخاب کرده‌اند و با تاریکی‌شان کنار آمده‌اند.

429

پشت آن آبیِ ساده، ذهنی‌ست که انگار چند قدم جلوتر از همه‌ی دنیا ایستاده.

429

بعضی آدم‌ها نمی‌مانند، اما ردِ بودنشان مثل غبارِ نور روی دیوارِ خاطره، سال‌ها بعد هم پیداست.