راٰن

همه انبیاء الهی آمدند و ما را صدا زدند، فریاد زدند، شمشیر زدند، زمین‌گیر و زندانی شدند و فرقشان شکافته شد که به کم‌ها قانع نشوید! این دنیا کم است، آدمی برای زندگی هفتاد سال نیست، اما دعوت آنها را ندیده و فریاد آنها را نشنیده گرفتیم؛ چرا که زمین‌گیر و به دنیای کم قانع شده‌ایم. - اخبات ' عین‌صاد

تابوت‌ کودکان‌مان سنگین نیست تابوت‌ کودکان‌مان سنگین نیست، اما داغشان تا به ابد بر دل‌ما سنگینی می‌کند. آن زمان که مادران شجاع ایران رجز می‌خوانند و رو سیاه را بر یونیسف می‌گذارند و شیر پدرانِ جگر سوخته‌شان؛ فریادِ به گناه بی‌گناهی سرمی‌دهند چشمِ امید همه ما به دستان شماست، به دستان آن وعدهٔ برحق الهی آن مهدیِ هادی. باشد که ناجی آخر الزمان به خونخواهیِ شهیدکان‌ مظلوم ایران، شقی‌ترینِ اهل زمین، قلاده شکستگان غرب را از ملک حق پاک کند. نزدیک‌ترین اسفند به ظهور /

کودکانی که عسل خورده دستت بودند بر تن بی‌کفنت‌ اسب دواندند‌ علی...💔

در دل على، حتى دشمن على جا دارد و براى او حساب باز كرده است. دل او از درياها و از هستى بزرگتر است. «عرش الرحمن» است. پايتخت خداست. اما دل‌هاى ما بيغوله است. مگر ما مى‌توانيم ذلتى را تحمل كنيم‌؟! اگر ذلتى را هم ببينيم، مگر مى‌توانيم دم فرو بنديم‌؟!... اما دل او چه غنا و چه وسعتى دارد؟! واقعاً آدمى بايد ننگ و شرم داشته باشد كه خود را به على'ع' منسوب كند! - اخبات ' عین‌صاد

قد قُتِل شیر خدا تهدّمت ولله ارکان الهدی

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ...✨☁️🌱

و در نهایت باید بگم علی جان؛ چا مظلومانه در محراب عبادت با شمشیر جهل به خون نشستی!💔

ولی خب هنوزه که هنوزه ابن‌تیمیه و بعداً محمد بن عبدالوهاب‌ها هستن که می‌گن قاتل امیر‌المؤمنین مجتهدِ مأجوره. و مولای ما بعد از ۱۴۰۰ سال هم مظلومه!

برگردیم به دعای دیشب. وقتی میگیم «قاتلان»، یعنی خدایا همه اونایی که به هر شکلی توی این جنایت سهیم بودن رو لعنت کن. همونایی که زدن، همونایی که راضی بودن، همونایی که توجیه کردن، همونایی که خوشحال شدن.

اینجاست که معنی «قاتلان امیرالمؤمنین» روشن می‌شه. ابن ملجم فقط دستش به شمشیر بود و زد. ولی کسایی که از این کار خوشحال شدن، کسایی که توی دلهاشون به این کار راضی بودن، کسایی که بعداً به ابن ملجم به چشم یه قهرمان نگاه کردن و براش شعر گفتن، اینا هم قاتلن.

حضرت علی'ع' توی نهج‌البلاغه به این آیه اشاره می‌کنن و می‌فرمایند اگه از کاری خشمگین می‌شوید یا از کاری خوشحال می‌شوید، بدونید که توی اون کار شریک هستید. اهل یک شهر بودن که اون شتر رو نکشتند، ولی چون به کار قاتل راضی بودن، خدا همه‌شون رو عذاب کرد.

برای شفافیت‌ بحث باید برگردیم به داستان قوم صالح. قوم حضرت صالح از خدا معجزه خواستن. خدا هم یه شتر (ناقه) از دل کوه براشون بیرون آورد که معجزه الهی بود؛ ولی یه نفر از اونا اون شتر رو کشت. اینجا یه نکته خیلی ظریف هست. قرآن وقتی می‌خواد ماجرا رو تعریف کنه، نمی‌گه «فَعَقَرَها رَجُلٌ» (یک نفر کشتش). می‌گه «فَعَقَرُوها»؛ یعنی همه کشتند. چرا؟ چون بقیه هم راضی بودن. به این کار رضایت دادن. و خدا هم همه رو عذاب کرد.

دیشب، شب نوزدهم ماه رمضون بود. توی دعاهاش، یه جمله هست «اللَّهُمَّ الْعَنْ قَتَلَةَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ»؛ خدایا قاتلان امیرالمؤمنین رو لعنت کن. خب یه سؤال ساده: مگر نه اینکه حضرت علی رو یک نفر کشت؟ مگه غیر از ابن ملجم کس دیگه‌ای توی این قضیه دست داشت؟

لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى ۖ وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ دشمنان، به‌ویژه یهودی‌ها، هرگز نمی‌توانند به شما ضربۀ کاری بزنند؛ ولی کمی دردسر برایتان درست می‌کنند. اگر هم با شما بجنگند، فوری پا به فرار می‌گذارند. هیچ وقت هم رنگ پیروزی را نمی‌بینند! آل عمران/ ۱۱۱

اللَّهُمَّ إِلَيْكَ أَفْضَتِ الْقُلُوبُ وَ مُدَّتِ الْأَعْنَاقُ وَ شَخَصَتِ الْأَبْصَارُ وَ نُقِلَتِ الْأَقْدَامُ وَ أُنْضِيَتِ الْأَبْدَانُ؛ اللَّهُمَّ قَدْ صَرَّحَ مَكْنُونُ الشَّنَآنِ وَ جَاشَتْ مَرَاجِلُ الْأَضْغَانِ؛ اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْكُو إِلَيْكَ غَيْبَةَ نَبِيِّنَا وَ كَثْرَةَ عَدُوِّنَا وَ تَشَتُّتَ أَهْوَائِنَا؛ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ.

مامان‌بزرگم می‌گه مامانی کتابایی که دوست داری رو توی یه ساک بردار. نمی‌دونیم که بر‌می‌گردیم خونه یا نه.

نرگسِ بعد از روضه.