💔ܥ‌ܠ‌ࡅ࣪ߺ❟ܝܝ݅ܝߺࡅߺ߳ܣ ܟߺܝ‌ܦ߭ ܥ‌ܠ💔

اینجا گل ها دیگر شکوفه نمیکنند اینجا‌ پرنده ها دیگر اوج نمیگیرند و پرواز نمیکنند اینجا ستاره ها دیگر نمی‌درخشند اینجا دیگر روز‌ها نمی گذرند …

بعد از مرگم، اگر نسیمی گونه‌ات را بوسید، بدان منم.

🖤🖤

🖤🖤

آن‌ها می‌توانند تمام گل‌ها را بِبُرند اما نمی‌توانند نزدیک شدن بهار را متوقف کنند.

فکر میکنم خیلیامون دقیقا همونجاییم که داستایوفسکی میگفت: ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ، ﺟﺎﯾﯽ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩه ﻭ ﻓﻮﺭا ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﯽﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﺎ کسی..

- چرا گریه می‌کنی اون فقط یه عدده ! + اون عدد : 11780 :)🖤

کاش می‌شد هیچکس با آدم کاری نداشته باشه، تا این روزها در انزوا سپری بشن. من کشش روانی و ظرفیت اجتماعی سابق رو ندارم. لعنت به زندگی ب ۴۰۴🖤

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود.

یهو یادت میاد 98 تو خونه نون میپختی و هر پنج دقیقه خونه رو ضدعفونی میکردی که این روزا رو ببینی:🖤

سال 404 تاابد منفورترین، غمگین‌ترین و عذاب‌آورترین دوران زندگیم میمونه.

به فرزندان خود انسانیت یاد دهید تا در اینده بخاطر ابمیوه ادم نکشند

همش بهم می‌گن نرو، نبین، اذیت میشی. راستش عمدا نگاه می‌کنم که اذیت بشم. وقتی حالم بد نیست بیشتر عذاب وجدان می‌گیرم.

دیکتاتورها روزی خواهند مرد. چیزی که جاودانه بود اما، رنجِ انسان بود.

به یادِ آنان که جسارت بیشتری از ما داشتند، حرف مارا بلندتر فریاد زدند، و امروز در کنار ما نیستند.

تایم🖤