مُطاٰب؛

در بَلا هم می چِشَم، لذاتِ او‌ ماتِ اویم، ماتِ اویم، ماتِ او؛

مرا به گوشه‌ی آغوش خویش دعوت کن مگر به جز تو کسی گوشه‌ی دلم دارم؛

در حریمِ جان نشاید غیر عشق آید به دل جان فدای آن دلی که کاروانش یک دل است؛

آمدم هم وزن نامت شعر بگویم هیچ شعری هم وزن نامت نشد؛..

دیده را فایده آنست که دلبر بیند ور نبیند چه بود فایده بینایی را؟

چشم ها عاشقان بی صدا دارند..

همه چیز به وقتش قشنگه ولی تو همیشه قشنگی..

در دالان های ذهن، آویخته شده اند قاب هایی بر دیوار خاطره هایی دور ولی نزدیک سیل رنگ از قاب ها می تراود وحشی به آبادی قلب حمله می برد. شکری است از نعمت از بعضی شکایت از بلا از بعضی به راستی که این عشق چیست؟

دانی که چرا دار مکافات شدیم؟ ناکرده گنه چنین مجازات شدیم؟ کشتیم خرد، دار زدیم دانش را در بند و اسیر صد خرافات شدیم؛

تو با یک جفت چشم به آسمان خیره شده‌ای و آسمان با هزار هزار چشم به تو؛..

دستور جنون داد و به یکباره بهم ریخت چشمان ِتو افکار مرتب شده‌ام را؛

پس چرا تو در آن پا نمیگذاری..!

خلوت من شعر است پس کی تو در آن پا میگذاری؛..

این مردم دیگر مدت ها بود برای کربلا گریه نمی‌کردند باید کربلایی اتفاق می‌افتاد باید اشکی اتفاق می‌افتاد..

چنان از رفتنت ویران شدم‌ انگار بعد از جنگ کسی بر دوش می‌گیرد تن بی‌جان ِایلش را؛ _اقاجانم

ترک ما کردن کار شما نیست.. این را منو آنها که میخواهند بدانند میدانیم که اگر اهل ترک کردن بودی شهادت طلب نمی‌کردی تو میخواستی بیشتر باشی بودنت آباد؛ که بودنت ساخت و رساند آنچه را که باید؛.. ‌

گر آن عیار شهرآشوب روزی حال ما پرسد بگو خوابش نمی‌گیرد به شب از دست عیاران؛

‌‌‌‌کاش من همه بودم، با همه‌ی زبان‌ها سکوت می‌کردم؛..

مگر ما زنده شده از طلب بهاران نبودیم چرا با ما خزانی می‌کند اگر در سردی زمستان ما حرکتی نبود پس چرا خزانی پاییز نوید زمستان میدهد شاید آن زمستان است که از سرما مارا از جا کنده در خزان حالی وداعت میکنیم اما زمستان آنچه با ماکرد بیش از اینها بود؛.. ‌