پژواکِ خاطراتِ قدیمی•

کاش منم میتونستم جزو اون آدمایی باشم که میگن بیخیال و واقعا بیخیالش میشن و ازش میگذرن

آخرین برگ های پاییز ریختند و در آخر پاییز ۱۴۰۴ هم به اتمام رسید، تنها چیزی که به یاد مانده خاطرات است همیشه همین بوده، بدرود تا سال دیگر و خاطرات دیگر؛

یلدا رو هم فراموش نکنین.

اگه اتفاقای مدرسه رو برای هدیه تعریف نکنم انگاری یچیزی کمه

گاهی وقتا تنها چیزی که واقعا میخوام صحبت های طولانی درباره اون موضوع نیست، فقط یه بغل ساده است. بغلی که بتونم راحت اشک بریزم بدون اینکه حرفی بزنم..

AND I KNOW ONE THING.

چيزى به اسم بازگشتِ صميمیت‌هاى از دست رفته وجود نداره.

این نسل رو دوست ندارم. هیچیش به من نمیخوره.از روابط و حد و مرزاشون گرفته،تا رفتار ها و شخصیت هاشون..!

از آدمایی که جوری رفتار میکنن که انگار کارهایی که انجام میدم کافی نیست و باید بهتر باشم بدم میاد،هرچقدر دستاورد های زندگیت خوب و بالا باشه حق نداری بقیه رو بخاطر منفعت خودت بکشی پایین و همچین حسی بهشون بدی.

باید برم فامیلیمو عوض کنم