مـاهـزاد؛

واقعاً قشنگ نوشتی؛ انگار با کلماتت یه جایی ساختی که آدم دلش می‌خواد فقط چند لحظه توش بمونه. تشبیه آسمون و اقیانوس خیلی قشنگ بود؛ مخصوصاً اون حسِ امن بودن و برگشتن دوباره به کسی که برات شبیه خانه‌ست. متن فقط عاشقانه نیست، یه آرامش عجیبی داره؛ طوری که آدم موقع خوندنش می‌تونه موج‌ها و غروب و سکوت اقیانوس رو تصور کنه. خیلی لطیف و عمیق بود.

تو برای من شبیه یک خانه‌ی امنی؛ نه خانه‌ای با دیوار و سقف، بلکه جایی که می‌توانم تمام خستگی‌هایم را زمین بگذارم و نگران قضاوت شدن نباشم.

من دلم می‌خواهد موجی باشم که هر بار، دوباره به تو برمی‌گردد.