مـاهـزاد؛
Open in Telegram
نـه تمـامـاً نـور، نـه اسـیر تـاریکـی؛ چیـزی مـیان ایـن دو..
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
382
Subscribers
No data24 hours
-77 days
-5530 days
Posts Archive
382
Repost from ㅤㅤ sılver boy
+4
のrꫀꜱꜱꫀɗ ɪ𝛈 ꫧɪddn̈ıght — 🚬
𝐂ᥲ𝗋𝗋ꭚı𝛈𝗀 🍸 𝗍𝗁𝖾 𝗌ᥴ𝖾𝗇𝗍 𝗈𝖿 𝗋ᥲ𝗂𝗇
𝗅𝖾ᥲ𝗍𝗁𝖾𝗋 ᥲ𝗇𝖽 𝗎𝗇𝖿𝗂𝗇𝗂𝗌𝗁𝖾𝖽 𝗌𝗍᭦𝗋𝗂𝖾𝗌.
382
Repost from N/a
نــفــرتِ بــی‌صــدا
چان از مینــهو متــنفر بود؛ یا دست‌کم این چیزی بود که هر بار به خودش می‌گفت. از آن نگاه آرامی که انگار هیچ‌چیز نمی‌توانست تکانش دهد، از سکوتی که بیشتر از هر بحثی اعصابش را به هم می‌ریخت و از اینکه مینــهو هیچ‌وقت برای اثبات خودش تلاش نمی‌کرد. انگار نظر چان درباره‌اش هیچ اهمیتی نداشت. همین بیشتر از هر چیزی آزارش می‌داد. آدم معمولاً از چیزی متنفر می‌شود که قدرت آسیب زدن به او را داشته باشد، اما مینــهو حتی این زحمت را هم به خودش نمی‌داد؛ فقط حضور داشت و همین کافی بود تا تمام خشم‌های دفن‌شده‌ی چان دوباره به سطح برگردند. چان از مینــهو متنفر بود چون نمی‌توانست او را دروغگو، ضعیف یا قابل پیش‌بینی خطاب کند. هرچه بیشتر سعی می‌کرد دلیلی برای نفرتش پیدا کند، بیشتر به این حقیقت می‌رسید که مشکل شاید خود مینــهو نبود. مشکل این بود که مینــهو چیزهایی را در چان می‌دید که خودش سال‌ها از دیدنشان فرار کرده بود. خستگی، خشم، ترس و آن بخش از وجودش که از آدم‌ها انتظار داشت و بعد وانمود می‌کرد هیچ انتظاری نداشته است. مینــهو هیچ‌وقت چان را مجبور نکرد چیزی را اعتراف کند. فقط سکوت می‌کرد و می‌گذاشت خودش در سکوتش گم شود. شاید نفرت همین باشد؛ اینکه یک نفر را آن‌قدر در ذهن خودت نگه داری که حتی وقتی کنارت نیست، باز هم بتواند آرامشت را به هم بزند. چان می‌توانست از او دور شود، می‌توانست نگاهش نکند، می‌توانست اسمش را نشنیده بگیرد؛ اما نمی‌توانست حضورش را از ذهنش پاک کند. و همین تناقض، بیشتر از هر چیز دیگری خشمگینش می‌کرد. چون اگر مینــهو واقعاً برایش هیچ نبود، نفرت هم معنایی نداشت. بعضی آدم‌ها را دوست نداری، بعضی‌ها را نمی‌بخشی، بعضی‌ها را حتی نمی‌خواهی دوباره ببینی؛ اما خطرناک‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که نمی‌توانی نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت بمانی. مینــهو برای چان دقیقاً همین بود؛ نه دشمن، نه دوست، فقط حقیقتی که چان از پذیرفتنش متنفر بود..
382
Repost from N/a
نمی‌دانم از کدام روز، زندگی از آن مسیری که برایش در خیال خویش ساخته بودم، منحرف شد.
نمی‌دانم کدام صبح بود که چشم گشودم و دیدم دیگر هیچ‌چیز شبیه آن چیزی نیست که روزی آرزویش را داشتم. همه‌چیز، آرام و بی‌صدا، از میان انگشتانم لغزید. پل‌هایی که پشت سر گذاشته بودم، فرو ریختند؛ و آن‌هایی که هنوز پیش رویم بودند، پیش از آنکه فرصت کنم قدمی بر آن‌ها بگذارم، در غبار ویرانی ناپدید شدند. گویی سرنوشت، با حوصله‌ای شگفت‌انگیز، راه بازگشت را از من می‌گرفت و هر بار که می‌خواستم به سوی فردا قدم بردارم، تکه‌ای دیگر از دیروز را بر سرم آوار می‌کرد.
من اما می‌نویسم. چه کار دیگری از آدمی برمی‌آید، وقتی زبانش سال‌هاست از گفتن آنچه در سینه دارد عاجز مانده؟ می‌نویسم، شاید کلمات بتوانند آنچه را که لب‌هایم هیچ‌گاه جرئت اعترافش را نداشتند، به جای من بگویند. شاید این چند سطر، پناهگاهی باشند برای تمام احساساتی که سال‌ها در تاریک‌ترین گوشه‌های وجودم دفنشان کردم؛ برای بغض‌هایی که بلعیدم، اشک‌هایی که نریختم و حرف‌هایی که هر بار تا آستانه‌ی گفتن آمدند و دوباره به سکوت برگشتند. من همیشه ایستاده‌ام. نه از آن رو که نترسیده‌ام؛ از آن رو که کسی نبود دستم را بگیرد. از کودکی آموختم که زمین خوردن، دلیلی برای ماندن بر زمین نیست. آموختم اگر چیزی شکستم، خودم جمعش کنم؛ اگر راهی بسته شد، خودم راه دیگری پیدا کنم؛ و اگر دلم گرفت، آن را چنان در سینه پنهان کنم که گویی اندوه نیز همچون بسیاری از چیزهای دیگر، حقی برای دیده شدن ندارد.همیشه گفته‌اند: «تو از پسش برمی‌آیی.» و من، هر بار، لبخندی زده‌ام و گفته‌ام: «می‌دانم.» چه دروغ غم‌انگیزی. من نمی‌دانستم.
فقط نمی‌خواستم کسی بفهمد که گاهی، پشت تمام این ایستادگی، دختری ایستاده که دلش می‌خواست برای یک بار هم که شده، دیگری به جای او بگوید: «این بار لازم نیست خودت از پسش بربیایی.» اما ظاهراً بعضی آدم‌ها محکوم‌اند زودتر از موعد بزرگ شوند؛ چنان زود که حتی خودشان هم فراموش می‌کنند زمانی کودکی بوده‌اند که حق داشته بترسد، گریه کند و کسی را صدا بزند. برای من، خواستن همیشه شبیه خطایی نابخشودنی بوده است. هرچه خواسته‌ام، پیش از آنکه به دستم برسد، هزار دلیل برای نداشتنش پیدا شده؛ اما همان خواسته، اگر از لبان دیگری جاری شود، ناگهان ساده و ممکن و پذیرفتنی می‌شود. و من مانده‌ام با این پرسش قدیمی که هیچ‌گاه پاسخی برایش نیافتم: چرا سهم من همیشه فهمیدن است، نه فهمیده شدن؟ چرا من باید همیشه آن کسی باشم که صبر می‌کند، کوتاه می‌آید، درک می‌کند و خودش را عقب‌تر می‌کشد تا مبادا جایی برای دیگری کم بیاید؟ گاهی دلم می‌خواهد برای یک بار، تمام آنچه را که سال‌ها در خود فرو برده‌ام، بر سر دنیا فریاد بزنم. بگویم که من هم خسته می‌شوم. که من هم می‌شکنم. که من هم گاهی دلم می‌خواهد کسی نگران من باشد، بی‌آنکه مجبور باشم نخست ثابت کنم سزاوار نگرانی‌ام. اما چه فایده؟ آدمی که سال‌ها سکوت کرده، حتی هنگام فریاد زدن نیز صدایش شبیه نجواست. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد؛ اینکه آن‌قدر به تنها ماندن خو گرفته‌ام که دیگر نمی‌دانم اگر روزی دستی به سویم دراز شود، باید آن را بگیرم یا از ترسِ پس گرفته شدنش، وانمود کنم که هیچ نیازی به آن ندارم. من از قوی بودن خسته‌ام. از اینکه همه به ایستادنم عادت کرده‌اند، بی‌آنکه بپرسند چند بار در خلوت خودم فرو ریخته‌ام. از اینکه هیچ‌کس صدای شکستن مرا نشنید؛ شاید چون سال‌هاست آموخته‌ام چگونه بی‌صدا فرو بریزم. و اکنون، در میان این همه ویرانی، تنها چیزی که برایم مانده، همین چند صفحه است.
کاغذی سفید، قلمی خسته، و دختری که هنوز، با تمام زخم‌هایش، به طرز غم‌انگیزی ایستاده است. نه چون امیدی مانده؛ بلکه چون هنوز کسی به او نگفته است که می‌تواند برای یک لحظه، فقط برای یک لحظه، دست از جنگیدن بردارد.
