پښتو شعرونه

یاغي باغي لالی مې ورک دی د پښتونخوا پهٔ غرونو ډیر وګرځېــدمه #لنډۍ

شرم، حیا پښتو یې بوله ډارن مې مه بوله، چې نه دې ښکلومه ګیلې به وروسته راته وکړې اول دې کړې وعدې یادې کړه میئنه پر دنیا یو لېوني ښه دي نه منافق وي، نه دوکې کړي، نه کبرونه د دې کافر رواج له لاسه سړي ته خپله معشوقه دښمنه شینه #ذوق #لنډۍ

ځينې شپې زه لکه بې ځالې مارغه چغې وهم ځينې شپې ما باندې د درد بېخي کمی نه وي

چې د حق لپاره دار په لیمو ښکل کړم هومره جوش د سربازۍ لکه پښتون را ** موسی شفیق

د زرو قدر په زرګر وي ته نه زرګر یې نه دې زر لیدلي دینه

ژوند کې مې اول ځل بې له یاره تېره کړې ده شپه مې په اغزیو تر سهاره تېره کړې ده ځانله د تورتم پُل صراط باندې ولاړ یمه ستا د خوب دنیا مې له دې تاره تېره کړې ده څه سره سره ګلونه دې په سپینه لمن کړيدي نن خو دې خبره له بهاره تېره کړې ده اورم چې راځي هغه په سلو کې یوه دانه ماهم کلمه ورته تیاره تېره کړې ده بند بند د وجود مې درد کوي له ګرځېدلو نه ورځ مې په چوکونو کې اوزګاره تېره کړې ده نه اورمه نورې د نېستۍ د فضیلت کیسې خپله دې هم شپه کله نهاره تېره کړې ده؟ نه د بل وطن مسافرۍ ته خو دې نه پرېدم ستا هره خبره مې درځاره تېره کړې ده #درځار

نظم تانه پس مې... تا نه پس مې ټولې ماڼۍ بېرته نړولې دي تا نه پس مې شونډې د موچي په تار ګنډلې دي تا نه پس مې ستا تصوير ته ډېرې ګيلې وکړلې تا نه پس مې ټولې کتابچې په اور سېزلې دي تا نه پس مې هر ماښام په تا پسې ژړلې دي تا نه پس مې ډېرې شپې په ويښه تېرې کړې دي تا نه پس مې ټولې لارې تاته پرې ښودلې دي تا نه پس مې ډېرې ثوابي روژې نيولې دي تا نه پس مې هر ځای په سر خاورې اړولې دي تا نه پس مې ټولې پنجشنبې زيارت ته وړې دي تانه پس مې زخم باندې مالګې دوړولې دي تانه پس مې هر چا په ګرېوان پورې خندلې دي تانه پس مې ډېرې جينکۍ ځان نه شړلې دي تانه پس مې ټولې ماميلې رب ته سپارلې دي تانه پس مې يه شبو! سګرټ هم شروع کړې دي تانه پس مې خدای شته دی له خدایه ګیلې شوې دي نو ای !!! غم دې د زغم خبره نده نور به په چغو چغو کلی خبرومه #ډاډ

سائله! غېږ د حوصلې به بلها لوړه ساتې هغه د چا قيصه چي "ژوند وړه خبره نه ده” *رحمت شاه شائل*

دباران په هوا ګډه شې پيدا شې ستا دﺯلفو خوشبويې تر موږه راشې دپيسو او دشهرت مينوال نه يم بس که خدايه دغه يوښکلى ﺯما شې عبدالجلیل جوهر

يخه هوا کې د تودې غېږې له سته ولا محرومه شوی يم بېخي لدې جنته ولا بس کله کله پرېښودل نور علتونه لري نه زه ناځوانه يم، نه داده ملامته ولا راځه! چې بيا هغې زَړې قهوه خانې ته لاړشو ګټه به واخلو، نن د واورې له فرصته ولا نه دې لاس راکړ، نه دې سترګه راته ووهله بس بې رُخي دې مالومېږې نور اوچته ولا د شبو خوښ يې او زه نغواړم اظهار وکړمه در باندې غږ کولی نه شم له عزته ولا

غزل درد مي په ځان باندي پېرزو دئ په وطن باندي نه داغ مي په زړه باندي قبول دئ په لمن باندي نه چي په زړه ښخ دي نو په ګوتو دي مي هم ښخ سي اغزي باید په باڼه وخېژي په ستن باندي نه پښتانه جار سم خو په دې رواج ئې شرم راځي چي پر قاتل رحم کوي خو په مین باندي نه عـطر وهـــل زما پــه مـــړي بې فایدې کار دئ چي ستا د اوښکو خوشبو ښکاري په کفن باندي نه ښه دئ چي ډک زړه و خپل خدای ته شکایت وکړم را پخــلا کیږي دي جانان پــه ځکندن باندي نه نبي ښاد ۱۴۰۴/۸/۲۸ کابل

په تنګ راغلى زه د ځمکې له امته يمه چې راپرېوتى ستا د سترګو له جنته يمه ټولې دنيا ته لاړ شه، وګرځه، که خپل يې نکړې پر ما ډاډه راځه، زه ستا پخوانۍ پته يمه بشرمل

جینکۍ د هلکانو په شان نه وي چا ته مه وایه چې زه په تا میین یم بیا به ستا غزل کې ځان ویني سعوده خپله خوښه او نا خوښه به یې مړه شي ستا په سترګو به جهان ویني سعوده ته چې ژاړې ددې زړه به هم خفه وي دا به واي دی زما لپاره ژاړي بل سړي ته به بیا نه ورنزدی کیږي که یی خوښ وي هم به واي دی مې غواړي جینکۍ درته معلومې دي سعوده ستا غزل ورته امیل د غاړې ښکاري چې په غاړه یې کړي ځان پکې بندي کړي بیا د ژوند ورته شیبې ولاړې ښکاري چا ته مه وایه چې زه په تا میین یم پرې چې ژوند په خپله خوښه باندې تیر کړي څوک چې ګران وي ورته پرې چې د هغه شي څوک چې نه وي ورته پریږده چې یې هیر کړي په غزل کې چې څوک یاد کړې شاه سعوده ورته مه وایه چې ته مې یاده کړې دا یی تا باندې احسان دی ستا پرې ندی ځانته هم وایه چې نه مې یاده کړې که دوۍ نه پوهیږي ته خو عقلمند یې مشکلات یې ګوره ښه درته معلوم دي جینکۍ د هلکانو په شان نه وي احساسات یې ګوره ښه درته معلوم دي *سيد شاه سعود*

د کارته چهار د بازار منځ کې ښایسته هلکه! ته چوپه خوله یې؛ خو دې نجونو سلامونه اخلي *پيوند پټان*

غزل بس ده همدا مرتبه، ستا پهٔ محبت کې زما لکه ډېوه ګرځې د وران زړهٔ پهٔ زیارت کې زما ستا د خورو زلفو، خندانې څېرې داسې لیدل نهٔ زما زړهٔ کې دومره زور و، نهٔ قسمت کې زما ځه! تهٔ خو جوړ لهٔ مانه داسې پاړوګر کړه عشقه چې یې ماران د زلفو بند شي اجازت کې زما تا هېروم خو د خدای دا بې انصافي وګوره ستا پهٔ نامهٔ نجلۍ لویېږي پهٔ مالت کې زما پدې ګمان ، کهٔ چرته ستا سیوري ته ورسېږم بلها موده وشوه لهٔ ځانه پهٔ هجرت کې زما شهاب

څو د سپین غره هلکان وو، چې تر ډیره ددې ښار په څراغونو بدګمان وو پاس په غره کې د اند لویه پاچاهي وه څو نرګس او څو غاټول ې وزیران وو #اند

وې لولٸ هر سيريال کې وژل شوى ارمان ګورم ستا له ياده دوتلو تاوان ګورم دښار خلک مې هوس ته تږى بولي زه دهر ښکلي په مخ کې جانان ګورم دهغې ترڅنګ دناستې دعوت منم ځم توکل په خداى نن مې ايمان ګورم حوالې دې دوينا راځي خرابې ستا خبرو ته دنيکو ګومان ګورم جوړه کړې چې زما له وطن لاړې زه به بيا په کومو سترګو پيزوان ګورم ستا په نشتون کې قمره باور وکه دپردي کور په رڼا کې زندان ګورم ش:قمر

د طـلاي زلفـو مېرمنې ګردې لـمنې جوړوه غلام دې یمه

که د چا روغ زړګی په کار وي زما دې واوري یارانه دې نه کوینه یاري د شنې لښتې ګزار دی چا چې خوړلی رنګ یې ځای له نه راځینه لنډۍ