فیلادلفیا

🔴۴۲ سال پیش در چنین روزی، ۲۴۱ تفنگدار نیروی دریایی آمریکا در مقر خود در بیروت توسط یک کامیون حامل ۵ تن مواد انفجاری کشته شدند. در هفته‌های نخست دولت ریگان بر سر تعیین مسئول بمب‌گذاری سردرگم بود. نخست، گروه جهاد اسلامی که عماد مغنیه فرمانده آن بود مسئولیت حمله را بر عهده گرفت. اما بسیاری در کاخ سفید ایران را مسئول اصلی این حمله می‌دانستند. سرانجام آمریکا بدون انجام عملیات تلافی‌جویانه خاصی در ایران یا لبنان تصمیم به خارج‌کردن نیروهای نظامی از لبنان گرفت. اما چرا؟ پس از حمله بیروت، اختلاف نظر عمیقی میان اعضای کابینه بر سر پاسخ به وجود آمد. مک‌فارلین، مشاور وقت امنیت ملی و شولتز، وزیر وقت امور خارجه به شدت خواهان حملات هوایی گسترده به شبه‌نظامیان شیعی و برخی فرماندهان حزب‌الله و جهاد اسلامی بودند و حتی برخی گزینه حمله مستقیم به ایران را مطرح می‌کردند. با این حال، پنتاگون (به وزارت کسپر وینبرگر) که هنوز از ترومای باتلاق ویتنام خارج نشده بود، با چنین کاری مخالفت کرد. در نهایت با فشار و کارشکنی وزارت دفاع، ریگان از پاسخ منصرف شد و ارتش را از لبنان خارج کرد. @philadelphia_america

🔴هنگامی که صحبت از معادلات سیاسی داخلی می‌کنیم، منظور یک همچین چیزی است. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه و استیون میلر، مشاور امنیت داخلی و نفر شماره یک اجرای سیاست‌های مهاجرتی ترامپ، در حال کشاندن دولت به سمت درگیری و سرنگونی مادورو هستند. البته نیویورک تایمز از شخص ثالثی نیز، یعنی جان رتکلیف، رئیس سیا نام می‌برد. برای تقریب به ذهن، ترکیب دیک چنی و رامسفلد (معاون و وزیر دفاع جورج بوش) را در نظر بگیرید که آمریکا را به جنگ عراق کشاندند. مقاله پولیتیکو می‌گوید برخلاف آنچه گمان می‌شود روبیو در کابینه به حاشیه رانده شده است؛ اتفاقا در پرونده ونزوئلا نقش اصلی را دارد. او به همراه میلر توانسته لابی‌ شرکت‌های آمریکایی و سایر بازیگرانی که در حال حاضر از استخراج نفت ونزوئلا نفع می‌برند و خواهان تعامل با دولت مادورو هستند را از دور خارج کند. "آن گروه برای تعامل دیپلماتیک با کاراکاس تلاش کرده بودند. حالا بسیاری در آن جبهه به این ایده تسلیم شده‌اند که ترامپ ونزوئلا را سخت خواهد زد." @philadelphia_america

نبردی درون اسرائیل بر سر اینکه چه کسی باید بجنگد؟ جاشوآ لیفر/نیویورک تایمز بخش سوم و پایانی برای اکثر حریدی های امروزی، مخالفت با خدمت سربازی همچنان یک موضوع هویتی اساسی است که ریشه در الهیات دارد، احارون آیتان، نویسنده کتابی درباره ایدئولوژی حریدی و پژوهشگر ارشد برنامه رهبری کایما، که بخشی از بنیاد اورشلیم است، توضیح داد. او به من گفت: «سه اصل اساسی وجود دارد». اصل اول، انزوا است. دوم، «فقط مطالعه تورات»، این ایده که هدف اصلی، اگر نه تنها، مرد حریدی باید مطالعه مادام‌العمر تورات باشد. سوم، داس توراه، اطاعت از اقتدار خاخامی. با این حال، اشتباه بسیاری دراستبلیشمنت سیاسی و نظامی اسرائیل این است که فکر می‌کنند مخالفت حریدی ها با خدمت سربازی در هسته خود یک مسئله لجستیکی است، هاردیم‌ها یک اقلیت قومی یا نژادی نیستند که صرفاً نیاز به تطبیق داشته باشند – «آن‌ها یک اقلیت ایدئولوژیک هستند»، او تأکید کرد. «دیدگاه هاردی یک موضع کیهانی است». بنابراین، درخواست از آن‌ها برای تغییر باورهای اساسی‌شان، چیزی کمتر از درخواست برای کنار گذاشتن هویتشان نیست. در بنرهای تظاهرات ضد خدمت سربازی حریدی ها و در گرافیتی‌های محله‌های حریدی، شعار فراگیر «ما می‌میریم اما سرباز نمی‌شویم» استعاری نیست. با این حال، این‌طور نیست که حریدی ها معتقد باشند که هیچ مسئولیتی در قبال هم‌وطنان یهودی خود ندارند. برعکس، آن‌ها معتقدند که با مطالعه تمام‌وقت متون دینی، این مسئولیت را ایفا می‌کنند. در اوایل قرن نوزدهم، خاخام چایم از ولوزین، یک حکیم مورد احترام و پیشگام فوق‌ارتدکسی، اعلام کرد که مطالعه تورات مانع از نابودی جهان می‌شود. از آن زمان، شخصیت‌های برجسته هاردی این ایده را تکرار کرده‌اند. یک ضرب‌المثل رایج در جهان حریدی این است که «تورات محافظت می‌کند و نجات می‌دهد». بسیاری معتقدند که در زمان جنگ، نقش آن‌ها به‌عنوان مؤمنان، یادگیری است. رابطه فوق‌ارتدکس‌ها با جامعه اسرائیل در حال تغییر است، حداقل در میان نسل جوان‌تر. در حالی که مشارکت مردان هاردی در نیروی کار همچنان پایین است، این میزان به‌آرامی افزایش یافته و از ۴۸ درصد در سال ۲۰۱۴ به ۵۴ درصد در سال ۲۰۲۴ رسیده است، طبق گزارش مؤسسه استراتژی و سیاست هاردی. در میان زنان هاردی، که کار کردن برایشان امری عادی است، نرخ اشتغال (۸۰ درصد) تقریباً با همتایان غیرهاردی آن‌ها (۸۲ درصد) برابری می‌کند. ففر به من گفت که جوانان هاردی امروزی «خود را در ۲۰ سال آینده در کولل (مطالعه دینی تمام‌وقت برای مردان متأهل) نمی‌بینند». این پذیرش جدید کار، گروهی را به وجود آورده که اغلب به‌عنوان حریدی های مدرن شناخته می‌شوند. دیدگاه گالانت به‌طور کلی‌تر دیدگاه استبلیشمنت امنیتی اسرائیل را نشان می‌دهد. گیتی به من گفت که در طول زمان حضورش در وزارت دفاع، متوجه شد که مناقشه بر سر سربازگیری حریدی ها نشانه‌ای از یک بحران اجتماعی بزرگ‌تر، اگرچه کند، بود. روحیه خدمت اجباری، که هویت ملی و دکترین امنیتی اسرائیل مدت‌هاست بر آن استوار است، در حال فروپاشی بود، و همراه با آن چیزی که اسرائیلی‌ها مملختیوت، یا به عبارتی تعهد مدنی، می‌نامند. گیتی گفت: «ما تقریباً ارتش مردمی را از دست داده‌ایم»، به اصل جمهوری کوچک اشاره دارد که پشت سربازی اجباری قرار دارد. «اسرائیل بدون ارتش مردمی نمی‌تواند دوام بیاورد». احزاب اپوزیسیون در تلاشند تا نماینده «عموم خدمت‌کنندگان» کشور باشند و امیدوارند از نارضایتی گسترده درباره کسانی که هزینه جنگ را متحمل شده‌اند، بهره ببرند. نفتالی بنت، نخست‌وزیر سابق و رهبر سابق شهرک‌نشینان، شروع به صحبت درباره «بریت همشاراتیم»، «عهد کسانی که خدمت می‌کنند» کرده است. او گاهی اوقات قسم خورده که ائتلافی حاکم بر اساس اصل خدمت سربازی همگانی تشکیل دهد. یایر لاپید، که حزب یش عتید را تأسیس کرد و رهبری می‌کند، مدت‌هاست که با معافیت از سربازی هاردی‌ها مخالف است و دوباره روی این موضوع رقابت می‌کند. آویگدور لیبرمن، رهبر حزب راست‌گرای حزب اسرائیل خانه ما، شعار قدیمی ضد فلسطینی خود – «بدون تعهد، حقی وجود ندارد» – را گسترش داده تا شامل هاردیم‌ها شود. یایر گولان، رهبر چپ‌گرای صهیونیست دموکرات‌ها و منتقد سرسخت جنگ غزه، تعهد کرده که پایان دادن به معافیت از سربازی حریدی ها را در اولویت قرار دهد. @philadelphia_america

نبردی درون اسرائیل بر سر اینکه چه کسی باید بجنگد؟ جاشوآ لیفر/نیویورک تایمز بخش دوم در ماه اوت، دستگیری چند مرد فوق‌ارتدکس که احضاریه‌های سربازی معوقه داشتند، اعتراضات گسترده حریدی ها را برانگیخت. «دولت اسرائیل علیه دانش‌آموزان یشیوا اعلان جنگ کرده است»، خاخام دوو لانداو، رهبر شاخه غیرحسیدی (لیتوانیایی) فوق‌ارتدکسی، در آن زمان از طریق سخنگوی خود اعلام کرد. چند هفته بعد، پلیس یک دانش‌آموز تمام‌وقت یشیوا را در اورشلیم دستگیر کرد که به خاخام یوسف نامه نوشته بود و از او اجازه برای ترور دادستان کل را درخواست کرده بود. او نوشته بود: «عرو راو» – اصطلاحی کتاب مقدسی که امروزه برای اشاره به "دشمنان داخلی" استفاده می‌شود – «با اقدامات خود علیه جهان تورات، به‌شدت نام خدا را هتک حرمت می‌کنند». در پس‌زمینه جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، دیوید بن‌گورین، اولین نخست‌وزیر اسرائیل، به مردان حریدی در سن سربازی که تمام‌وقت در یشیواهای فوق‌ارتدکس تحصیل می‌کردند، معافیت از خدمت سربازی اعطا کرد. در آن زمان، حدود ۴۰۰ دانش‌آموز واجد این معیارها بودند. اکنون بیش از ۶۰,۰۰۰ نفر وجود دارند. مانند بسیاری از صهیونیست‌های کارگری بنیان‌گذار اسرائیل، که از آرمان‌های سوسیالیسم اروپایی الهام گرفته بودند، بن‌گورین معتقد بود که فوق‌ارتدکس‌ها به سمت نابودی تاریخی پیش می‌روند. او نمی‌توانست تصور کند که حریدی ها نه‌تنها در قرن بیستم دوام می‌آورند، بلکه در قرن بیست‌ویکم برای سلطه سیاسی بر اسرائیل سکولار رقابت می‌کنند. امروزه، اکثریت قریب به اتفاق هاردیم‌ها، به جز چند فرقه افراطی، با وجود اسرائیل مخالفتی ندارند، حتی اگر از نظر دکترینی صهیونیسم را به‌عنوان یک ایدئولوژی سکولار رد کنند. برخلاف صهیونیست‌های مذهبی، که ملی‌گرایی مدرن را با اعتقاد به اهمیت الهی دولت ترکیب می‌کنند، حریدی های امروزی هیچ معنای دینی به حاکمیت یهودیان در سرزمین اسرائیل نسبت نمی‌دهند. اما این مانع از آن نشده که آن‌ها نقش فزاینده و حتی تعیین‌کننده‌ای در سیاست اسرائیل ایفا کنند. وقتی مناخم بگین، رهبر لیکود، در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان نخست‌وزیر انتخاب شد، احزاب حریدی برای اولین بار از سال ۱۹۵۲ به ائتلاف حاکم پیوستند. از آن زمان، آن‌ها پادشاه‌سازان سیاست مدرن اسرائیل بوده‌اند. تا به امروز، هر دو حزب U.T.J. و شاس به‌طور کلی از اتخاذ مواضع صریح در مورد مسائلی که به رابطه دولت با قانون یهود مربوط نمی‌شود، خودداری می‌کنند. «من با همه در کنست (پارلمان اسرائیل) می‌نشینم جز اصلاح‌طلبان»، موشه گافنی، رهبر U.T.J. گفته است. در عمل، این موضع گاهی اوقات احزاب حریدی را به یک نیروی میانه‌رو و حتی عمل‌گرا سوق داده است. خاخام ارشد سفاردی، عودیا یوسف، در اوایل دهه ۱۹۹۰ از توافق‌نامه‌های اسلو حمایت کرد و شاس بخشی از دولت تحت رهبری حزب کارگر ییتزحاک رابین در سال ۱۹۹۲ بود. به همین ترتیب، خاخام‌های اشکنازی در موضوع سازش ارضی تندرو نبوده‌اند. خاخام الازار مناخم شخ، که در سال ۲۰۰۱ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت، اعلام کرد که برای صلح «مجاز و ضروری است که حتی نیمی از سرزمین اسرائیل را واگذار کنیم». با این حال، انعطاف‌پذیری سیاسی ناشی از جدایی‌طلبی، همان لیبرالیسم نیست. از آغاز جنگ غزه، برخی از اعضای حریدی کنست بارها از توافقی برای بازگرداندن گروگان‌ها و پایان دادن به جنگ حمایت کردند. با این حال، آن‌ها تا زمانی که فکر می‌کردند امکان تأمین معافیت از سربازی حریدی ها وجود دارد، از دولت راست افراطی نتانیاهو حمایت کردند. «تلاش لیبرال برای سربازگیری هاردیم‌ها فاجعه‌بار است. این خودکشی جمعی اسرائیل لیبرال است». به همین دلیل، در حالی که بخش زیادی از اسرائیل لیبرال و سکولار، سربازگیری حریدی ها را راهی برای مقاومت در برابر گرایش اسرائیل به اقتدارگرایی و تئوکراسی می‌بیند – جبهه‌ای دیگر در جنگ فرهنگی داخلی اسرائیل – برخی نگرانند که این کار ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد. در مصاحبه‌ای اخیر با هاآرتص، یایر لیتمن نهورای، یک فعال لیبرال، درباره پیامدهای احتمالی ورود تعداد زیادی سرباز پرورش‌یافته در جوامع بنیادگرا به ارتش هشدار داد. او گفت: «تلاش لیبرال برای سربازگیری حریدی ها فاجعه‌بار است. این خودکشی جمعی اسرائیل لیبرال است». برای تطبیق با محدودیت‌های دینی سربازان احتمالی حریدی، ارتش اسرائیل واحدهای جدیدی ایجاد کرده و واحدهای قدیمی را گسترش داده است. این واحدها – از جمله نتصح یهودا، که در سال ۱۹۹۹ ایجاد شد، و تیپ تازه‌تأسیس هشمونائیم – به گونه‌ای سازمان‌دهی شده‌اند که از اختلاط جنسیتی جلوگیری می‌کنند، غذا به استانداردهای سخت‌گیرانه کوشر گواهی شده است و زمانی برای مطالعه دینی اختصاص داده شده است. @philadelphia_america

نبردی درون اسرائیل بر سر اینکه چه کسی باید بجنگد؟ جاشوآ لیفر/نیویورک تایمز بخش اول حریدی ها (یهودیان فوق‌ارتدکس) به‌طور تاریخی از خدمت سربازی اجباری در اسرائیل معاف بوده‌اند، در حالی که این خدمت برای اکثر شهروندان اسرائیلی اجباری است. در طول دو سال جنگ اسرائیل در غزه، این موضوع به منبعی برای اختلافات سیاسی قابل‌توجه تبدیل شد. از زمانی که آخرین قانون تمدید معافیت حریدی ها در سال ۲۰۲۳ منقضی شد، احزاب سیاسی هاردی – که تقریباً یک‌سوم ائتلاف حاکم راست‌گرا و مذهبی بنیامین نتانیاهو را تشکیل می‌دادند – تلاش کردند تا معافیت جدیدی را در قانون تثبیت کنند، علی‌رغم مخالفت گسترده. احزاب حریدی از برنامه جنجالی "اصلاح قضایی" ائتلاف، که در ژانویه ۲۰۲۳ رونمایی شد و هدف آن محدود کردن قدرت قوه قضاییه و تضعیف سیستم شکننده نظارت و توازن در اسرائیل بود، حمایت کردند. آن‌ها این کار را انجام دادند تا قانون جدید معافیت از سربازی را از بازنگری محافظت کنند. پس از آنکه دیوان عالی اسرائیل در ژوئن سال گذشته حکم داد که امتناع دولت از سربازگیری هاردیم‌ها در غیاب چارچوب قانونی برای تمدید معافیت آن‌ها غیرقانونی است، وزارت دفاع شروع به صدور احضاریه‌های سربازی کرد. ارتش اسرائیل اعلام کرده که تاکنون ۸۰,۰۰۰ احضاریه ارسال شده است، اما تنها حدود ۳,۰۰۰ نفر از هاردیم‌ها به این احضاریه‌ها پاسخ داده‌اند.در غیاب قانون معافیت، هاردیم‌های در سن سربازی که از رعایت احضاریه‌های سربازی امتناع می‌کنند، اکنون با مجموعه‌ای از پیامدها مواجه‌اند: از دست دادن مزایای مالیاتی برای مهدکودک، یارانه اجاره خانواده و کمک‌هزینه‌های مطالعه یشیوا. مناقشه بر سر معافیت از سربازی، تنش‌های دیرینه درباره جایگاه حریدی ها در جامعه اسرائیل را تشدید کرده است.با افزایش جمعیت حریدی ها، برخی از اسرائیلی‌های سکولار نگرانند که با یک "غلبه جمعیتی" مواجه شوند: امروزه حریدی ها حدود ۱۴ درصد از کل جمعیت اسرائیل و ۱۷ درصد از جمعیت یهودی آن را تشکیل می‌دهند. تظاهرات گسترده‌ای که علیه اصلاح قضایی به راه افتاد، تا حدی به دلیل ترس از افزایش قدرت سیاسی مذهبی بود. وقتی معترضان شعار "دموکراسی" سر می‌دادند، منظورشان نه‌تنها مخالفت با دیکتاتوری، بلکه مخالفت با تئوکراسی (حکومت دینی) نیز بود. نظرسنجی سال گذشته نشان داد که نزدیک به سه‌چهارم اسرائیلی‌ها معافیت حریدی ها از خدمت سربازی را غیرقابل‌قبول می‌دانند؛ اکثریت رأی‌دهندگان حزب لیکود نتانیاهو نیز این دیدگاه را دارند. نیروهای ذخیره خشمگین، به نوبه خود، در مخالفت با آنچه "لایحه فرار از سربازی" می‌نامند، روزبه‌روز تندروتر شدند. برخی از آن‌ها نزدیک به ۴۰۰ روز یا بیشتر در غزه یا در مرز شمالی اسرائیل با لبنان و سوریه سپری کرده بودند؛ آن‌ها تولد فرزندان، مراسم فارغ‌التحصیلی و شغل یا کسب‌وکار خود را از دست داده بودند. خشم علیه حریدی ها همچنین در تظاهرات هفتگی در تل‌آویو، که بر معامله برای بازگرداندن گروگان‌ها و پایان جنگ متمرکز بود، شدت گرفت. رهبری حریدی نیز در تابستان امسال از نتانیاهو ناامید شد. توافق ائتلاف بین احزاب حریدی – یهودیت متحد توراتی (U.T.J.) اشکنازی و شاس سفاردی – و لیکود نتانیاهو در سال ۲۰۲۲، تثبیت معافیت از سربازی را به‌عنوان یک اولویت قانونی مشخص کرده بود. اما هنوز قانونی وجود نداشت. چند روز پیش از حمله غافلگیرانه اسرائیل به ایران در ژوئن، احزاب حریدی تهدید کردند که به رأی اپوزیسیون برای سرنگونی دولت می‌پیوندند. برای جلوگیری از این تهدید، نتانیاهو، موشه گافنی، رهبر U.T.J.، را از برنامه جنگ با ایران مطلع کرد و آن‌ها عقب‌نشینی کردند. اما وقتی گردوغبار جنگ ۱۲ روزه فروکش کرد، U.T.J. از ائتلاف خارج شد و شاس از پست‌های وزارتی خود استعفا داد، و این امر نتانیاهو را بدون اکثریت پارلمانی و دولتش را در معرض انحلال قرار داد. تا به امروز، معافیت از سربازی حریدی ها تنها موضوعی بوده که به‌طور جدی تسلط نتانیاهو بر قدرت را تهدید کرده است. برای اکثریت اسرائیلی‌هایی که "عموم خدمت‌کنندگان" را تشکیل می‌دهند، تثبیت معافیت از سربازی حریدی ها در قانون غیرقابل‌تصور است. اما برای هاردیم‌ها و نمایندگان سیاسی آن‌ها، این موضوع یک ضرورت مطلق است. «اگر بخواهند ما را مجبور به خدمت در ارتش کنند»، خاخام ییتزحاک یوسف، خاخام ارشد سفاردی، در سخنرانی شب شنبه در مارس ۲۰۲۴ تهدید کرد، «همه ما کشور را ترک خواهیم کرد». @philadelphia_america

🔴ترامپ: گوستاوو پترو، رئیس‌جمهور کلمبیا، یک رهبر غیرقانونی مواد مخدر است که به‌شدت از تولید انبوه مواد مخدر در زمین‌های بزرگ و کوچک در سراسر کلمبیا حمایت می‌کند. این موضوع به بزرگ‌ترین تجارت در کلمبیا تبدیل شده و پترو هیچ اقدامی برای متوقف کردن آن انجام نمی‌دهد... هدف از این تولید مواد مخدر، فروش مقادیر عظیمی از آن به ایالات متحده است که موجب مرگ، ویرانی و آشوب می‌شود. پترو، رهبری با محبوبیت پایین و زبان تند نسبت به آمریکا، بهتر است فوراً این «مزارع مرگ» را تعطیل کند، در غیر این صورت ایالات متحده خود آن‌ها را تعطیل خواهد کرد—و این کار به روش ملایمی انجام نخواهد شد. با تشکر از توجه شما! رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ @philadelphia_america

💢مقاله مفصل نیویورک‌تایمز در مورد بحرانی که حریدی ها بخاطر خدمت سربازی در جامعه و سیاست اسرائيل ایجاد کرده‌اند. برای کسانی که دقیق نمی‌دانند قضیه از چه قرار است و اکنون چه وضعیتی دارد، مقاله خوبی است. @philadelphia_america

🔵یکی از عواملی که تاکنون به دموکرات‌ها در ادامه‌دادن به تعطیلی دولت قدرت داده، این است که مطابق نظرسنجی‌ها بخش اندک اما مهمی از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه نیز ترامپ و جمهوری‌خواهان کنگره را مقصر اصلی تعطیلی می‌دانند. به طور کل، بسیاری از طرفداران این حزب همچون دموکرات‌ها موافق تداوم بودجه بهداشتی هستند؛ موضوعی که محور اصلی اختلاف دو حزب است. اکثریت رأی‌دهندگان مستقل نیز در این موضوع با دموکرات‌ها هم‌نظر هستند. در مجموع اکثریت آمریکایی‌ها همچنان جمهوری‌خواهان را بابت تعطیلی سرزنش می‌کنند. علت دیگر موضع‌گیری سفت و سخت دموکرات‌ها؟ جایگاه متزلزل چاک شومر (رهبر دموکرات‌های سنا) در برابر هم‌حزبی‌ها، مخصوصا ترقی‌خواهان! @philadelphia_america

🔴همچنان هگزت، آمریکا و ونزوئلا چند ساعت پیش، پیت هگزت، وزیر دفاع آمریکا اعلام کرد آلوین هولسی، فرمانده فرماندهی جنوبی آمریکا (SOUTHCOM) از این سمت کنار می‌رود و بازنشسته می‌شود. با توجه به اینکه کمتر از یک سال بود که هولسی این سمت را بر عهده داشت، چنین تغییری غیرعادی است. منابعی به نیویورک‌تایمز و واشنگتن‌پست گفته‌اند که هولسی بر سر تنش با ونزوئلا و حمله به قایق‌هایی که ادعا می‌شود برای کارتل‌ها بوده با هگزت و ترامپ اختلاف‌نظر داشته و به همین دلیل هگزت از او خواسته از مقامش کنار برود. @philadelphia_america

🔴نیویورک‌تایمز: دولت ترامپ به طور مخفیانه به سیا مجوز داده است تا اقداماتی پنهانی در ونزوئلا انجام دهد، بر اساس گزارش مقامات آمریکایی، که این اقدام فشارها علیه نیکولاس مادورو را تشدید می‌کند. این مجوز آخرین گام در کمپین فشاری است که دولت ترامپ علیه ونزوئلا تشدید کرده است. طی هفته‌ها، ارتش ایالات متحده به قایق‌هایی که در سواحل ونزوئلا در حال حمل مواد مخدر هستند حمله کرده و ۲۷ نفر را کشته است. مقامات آمریکایی به طور خصوصی اعلام کرده‌اند که هدف نهایی این کمپین، برکناری مادورو از قدرت است. ترامپ روز چهارشنبه اذعان کرد که او مجوز اقدامات پنهانی را صادر کرده و گفت ایالات متحده در حال بررسی حملات به خاک ونزوئلا است. "ما قطعاً اکنون به زمین نگاه می‌کنیم، چون دریا را کاملاً تحت کنترل داریم"، رئیس‌جمهور به خبرنگاران گفت، ساعاتی پس از آن که نیویورک تایمز گزارش داد که این مجوز به طور مخفیانه صادر شده است. @philadelphia_america

💢با توجه به بسته‌شدن سایت‌هایی همچون لیبجن، برای دانلود کتاب می‌توانید به سایت Anna's Archive رجوع کرده که آرشیو بزرگ‌تری دارد و منابعی که به آن نیاز دارید را دانلود کنید. @philadelphia_america

🔴ترامپ مادورو را در مرکز مبارزه‌اش با مواد مخدر قرار داده است. اما چقدر ونزوئلا در این موضوع اهمیت دارد؟ به این گزارش رسمی اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا بنگرید. از هشت کارتلی که توسط ترامپ به عنوان سازمان تروریستی شناخته شدند، ونزوئلا مرکز اصلی Tren de Aragua است. کارتل ms_13 نیز در خود آمریکا، السالوادور، هندوراس و گواتمالا پایگاه دارد. اما شش کارتل‌ دیگر در کجا قرار دارند؟ مکزیک. تولید اصلی فنتانیل، متامفتامین و کوکائین در کجاست؟ مکزیک، کلمبیا و پرو. آمریکا نیروهایش را در نزدیکی کدام کشور مستقر کرده است؟ ونزوئلا! @philadelphia_america

🔸با این وجود، با آرایش کنونی نیروها در حوزه SOUTHCOM، ایالات متحده قادر است حملات دقیق از فاصله امن علیه اهداف مرتبط با قاچاق مواد مخدر در ونزوئلا انجام دهد. افزون بر این، استقرار دارایی‌های اضافی مانند یک ناو هواپیمابر و اسکادران هوایی همراه آن، احتمالاً فشار بیشتری بر لجستیک منطقه وارد کرده و نیازمند زمان بیشتری برای تطبیق خواهد بود. در نهایت، گزارش‌های اخیر از تمرین نیروهای آمریکایی در سواحل ترینیداد و توباگو، به معنای نزدیک‌تر شدن آمریکا به دروازه‌های ونزوئلا است. اگر ایالات متحده بتواند از این کشور جزیره‌ای کوچک برای عملیات استفاده کند — شاید با بهره‌گیری از توافق وضعیت نیروها (SOFA) که در اواخر ۲۰۲۴ به‌روزرسانی شد — برخی از چالش‌های لجستیکی می‌تواند برطرف شود. 🔸نبود زیرساخت پایگاهی همچنین فرصت‌هایی برای دشمنان فراهم می‌آورد تا اطلاعاتی درباره تحرکات آمریکا جمع‌آوری کنند. چندین کشتی آمریکایی که اکنون در مأموریت‌های مقابله با مواد مخدر در کارائیب هستند، به بنادری وارد شده‌اند که چین در آن‌ها نفوذ دارد. ناوشکن USS Sampson در ماه ژوئیه در مانزانویو، مکزیک، پهلو گرفت؛ جایی که شرکت هنگ‌کنگی CK Hutchison پایانه‌ای را اداره می‌کند. به‌تازگی نیز، رزم‌ناو موشک‌انداز USS Lake Erie در بندر بالبوآ در پاناما که آن هم تحت اداره هاتچیسون است، پهلو گرفت و سپس از کانال پاناما عبور کرد تا وارد دریای کارائیب شود. این پهلوگیری‌ها می‌توانند آسیب‌پذیری‌های اطلاعاتی بالقوه‌ای ایجاد کنند، زیرا چین قادر است داده‌هایی درباره روش‌های عملیاتی استاندارد و الگوهای حرکتی نیروی دریایی آمریکا گردآوری کند که ممکن است در منطقه هند و اقیانوس آرام نیز مفید واقع شوند. در واقع، گزارش‌هایی وجود دارد که چین پیش‌تر نیز در خلیج سوبیک فیلیپین به جمع‌آوری چنین اطلاعاتی پرداخته است. 🔸با این حال، این بدان معنا نیست که عملیات نظامی شدیدتر در منطقه از دستور کار خارج شده باشد. از لحاظ فنی، چندین هدف در محدوده‌ی پرتاب موشک‌های Tomahawk آمریکا قرار دارند، حتی زمانی که کشتی‌های حامل آن‌ها در پورتوریکو پهلو گرفته باشند. این امر بار دیگر اهمیت راهبردی پورتوریکو را به‌عنوان نقطه‌ای برجسته می‌سازد که از آن می‌توان از فاصله‌ای امن به اهدافی در ونزوئلا حمله کرد. البته هیچ کارزار نظامی‌ای بدون خطر نیست و به‌نظر می‌رسد دولت ترامپ تاکنون در پی آن بوده است که تا حد ممکن میزان مواجهه نیروهای آمریکایی با توان محدود دفاعی ونزوئلا را کاهش دهد. 🔸فعالیت نظامی آمریکا در کارائیب احتمالاً در کوتاه‌مدت شدت بیشتری خواهد یافت. عملیات تأمین و پشتیبانی اخیر در جزیره پورتوریکو نیز این فرضیه را تقویت می‌کند. در عین حال، گزارش‌هایی مبنی بر اینکه راهبرد دفاع ملی سال ۲۰۲۵ قرار است بر نیم‌کره غربی و امنیت سرزمینی بیش از سایر مناطق تأکید کند، نشان می‌دهد که استقرار کنونی ممکن است به وضعیت عادی جدید در آمریکای لاتین و کارائیب تبدیل شود. 🔸اگر ایالات متحده واقعاً قصد دارد اولویت‌های خود را به نیم‌کره غربی معطوف کند، باید بداند که این هدف یک‌شبه محقق نخواهد شد. پورتوریکو در حال حاضر به دارایی ارزشمندی برای استقرار فعلی در کارائیب جنوبی بدل شده است، اما در دیگر نقاط منطقه — به‌ویژه در آمریکای جنوبی — توان آمریکا برای اعمال قدرت بسیار محدودتر است. در نتیجه، صدور دستورالعمل‌های روشن درباره زمان و چگونگی استفاده از دارایی‌های بیشتر در منطقه، و نیز سرمایه‌گذاری در تقویت زیرساخت‌های لجستیکی در آمریکای لاتین، برای تحقق کامل چرخش استراتژیک به سوی نیم‌کره غربی، کاملاً ضروری است. @philadelphia_america

💢تحلیل نظامی مفصل هنری زیمر در خصوص استقرار نیروهای آمریکایی در نزدیکی ونزوئلا که می‌تواند به فهم برنامه‌های احتمالی ترامپ کمک کند: 🔸ایالات متحده در حال نظارت بر یک بازآرایی بزرگ در اولویت‌ها و دارایی‌های دفاعی خود در نیم‌کره غربی است. در زمان نگارش این متن، چهار ناوشکن، یک رزم‌ناو، یک زیردریایی تهاجمی هسته‌ای، یک کشتی آبی-خاکی حامل بالگرد، دو شناور آبی-خاکی و یک پلتفرم عملیات ویژه، به همراه مجموعه‌ای از تجهیزات پشتیبانی و پشتیبانان لجستیکی، در دریای کارائیب حضور دارند. در مجموع، بیش از ۱۰ درصد از تمامی دارایی‌های نیروی دریایی ایالات متحده که در حال حاضر مستقر هستند، در حوزه مسئولیت فرماندهی جنوبی (SOUTHCOM) قرار دارند. این نیروها صرفاً نمایشی از قدرت نیستند؛ از زمان ورود نخستین کشتی‌های جنگی به منطقه در ماه اوت، ارتش آمریکا دست‌کم چهار حمله مرگبار علیه قایق‌های مظنون به قاچاق مواد مخدر در آب‌های بین‌المللی انجام داده است که در نتیجه‌ی آن، حداقل ۲۱ نفر کشته شده‌اند. 🔸مرحله‌ی بعدی عملیات ممکن است شامل حملات درون آب‌های سرزمینی ونزوئلا یا حتی در خاک آن کشور باشد. گزارش‌ها حاکی از آن است که دولت ترامپ از پیش بسته‌های حمله‌ای برای چنین شرایط احتمالی تهیه کرده است که در حال حاضر توسط رئیس‌جمهور مورد بررسی قرار می‌گیرند. در همین حال، دونالد ترامپ به کنگره اطلاع داده است که ایالات متحده درگیر یک «درگیری مسلحانه غیربین‌المللی» با گروه‌های قاچاق مواد مخدر است که اکنون به‌عنوان سازمان‌های تروریستی خارجی شناخته می‌شوند؛ اقدامی که نشان می‌دهد شدت عملیات در هفته‌های آینده احتمالاً افزایش خواهد یافت. 🔸...هنوز مشخص نیست که آیا ایالات متحده تمایل و ظرفیت لازم برای آغاز یک جنگ تمام‌عیار علیه رژیم مادورو را دارد یا خیر. در چنین فضایی از ابهام، تحلیلگران باید فراتر از لفاظی‌ها، به قابلیت‌ها و آرایش نظامی آمریکا در آمریکای لاتین و کارائیب (LAC) بنگرند. 🔸برخلاف خاورمیانه یا منطقه هند و اقیانوس آرام، ایالات متحده در آمریکای لاتین دارای زیرساخت‌های اندکی برای استقرار نیروهاست. فرماندهی جنوبی تنها دو پایگاه دائمی در اختیار دارد: پایگاه دریایی گوانتانامو در کوبا و پایگاه هوایی سوتو کانو در هندوراس. هرچند استقرار نیروهای آمریکا در منطقه از مزیت نزدیکی جغرافیایی به خاک اصلی کشور برخوردار است، اما برای عملیات طولانی‌مدت به لجستیک پیش‌ران نیاز است. به همین دلیل، قلمرو غیرضمیمه‌شده‌ی پورتوریکو به‌عنوان گره راهبردی و پشتیبان اصلی حضور نظامی آمریکا در منطقه ظهور کرده است. با توجه به نقش تاریخی این جزیره در دوران‌هایی که آمریکا بیشتر در منطقه فعال بود، شاید بتوان از «بازظهور» پورتوریکو به‌عنوان عامل تقویت‌کننده‌ی توان نظامی آمریکا در نیم‌کره غربی سخن گفت. بصری‌سازی از راه دور 🔸نیروی مستقر در کارائیب نیازمند فرودگاه‌هایی برای پرواز هواپیماها و بنادری برای پهلوگیری و تأمین مجدد کشتی‌هایش است. تاکنون پورتوریکو بخش عمده‌ای از این زیرساخت را فراهم کرده است؛ بندر پونس محل پهلوگیری چندین ناو جنگی در زمان‌های خارج از گشت‌زنی بوده است (جزایر ویرجین آمریکا نیز به‌عنوان ایستگاه توقف مهمی برای کشتی‌های آمریکایی عمل کرده‌اند). در همین حال، هواپیماهای شناسایی نیروی دریایی نظیر P-8A Poseidon از تأسیسات گارد ملی در فرودگاه بین‌المللی غیرنظامی لوئیس مونوز مارین به پرواز درمی‌آیند. در واقع، فشار برای یافتن پایگاه‌های قابل استفاده موجب شده است ایالات متحده پایگاه دریایی سابق روزولت رودز در سیبا، پورتوریکو را که بیش از دو دهه تعطیل بود، دوباره بازگشایی کند. 🔸نیاز به بازگشایی پایگاه‌های قدیمی، آشنایی نیروها با صحنه جدید و تکیه بر لجستیک غیرنظامی، ممکن است توان آمریکا را برای انجام عملیات رزمی شدید محدود کند. با این حال، ارتش ایالات متحده از طریق پورتوریکو از قدرت قابل‌توجهی برای اعمال نفوذ برخوردار است؛ چه رسد به پشتیبانی اضافی از پلتفرم‌هایی مانند USS Iwo Jima. با این حال، همان‌طور که تحلیل‌های پیشین CSIS نشان داده‌اند، سطح حضور آمریکا هنوز بسیار کمتر از آن است که برای عملیات جنگی گسترده در کشوری به بزرگی ونزوئلا کافی باشد. @philadelphia_america

🔴طبق گزارش امروز نیویورک‌تایمز، مادورو در آخرین تلاش خود برای جلوگیری از درگیری به ترامپ پیشنهاد داده که منابع نفتی و طلای ونزوئلا را در اختیار شرکت‌های آمریکایی قرار خواهد داد و ترامپ این پیشنهاد را رد کرده است. همه اتفاقات اخیر در کنار این خبر و همچنین اعطای جایزه صلح نوبل که امروز به ماریا کورینا ماچادو، از رهبران اپوزوسیون ونزوئلا نشان می‌دهد احتمالا جنگی میان آمریکا و ونزوئلا برای سرنگونی مادورو به وقوع خواهد پیوست (و نه چند ضربه نظامی محدود). ماچادو پیشتر در مصاحبه‌ای با فاکس‌نیوز گفته بود که روزهای مادورو به شماره افتاده است. @philadelphia_america

https://youtu.be/iQq4Xby1xAg?si=qeSuQPLJcOAheWCj 💢از قطر تا ایران: پیامدهای منطقه‌ای نسل‌کشی اسرائیل در غزه 🔸گفتگوی جان مرشایمر با تریتا پارسی @philadelphia_america

🔴ترامپ و بحران در روابط غیرنظامی ـ نظامی آتلانتیک ترجمه بخشی از متن: 🔸برای تصرف یک کشور دموکراتیک، اقتدارگرایان باید سه منبع قدرت را تحت کنترل خود درآورند: سازمان‌های اطلاعاتی، نظام قضایی و ارتش. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، و حلقه اطراف او از خودکامگان بالقوه، به سرعت در مسیر تصاحب این نهادها و جدا کردن آن‌ها از قانون اساسی و حاکمیت قانون پیش رفته‌اند. جامعه اطلاعاتی عملاً ساکت و بی‌اثر شده است و وکلای ارشد و مأموران عالی‌رتبه کشور در حال پاک‌سازی و جایگزینی با افراد وفادار و بی‌کفایت هستند. 🔸فقط ارتش هنوز از چنگ ترامپ بیرون مانده است. با وجود برکناری چند افسر ارشد ــ و تهدید ترامپ به اخراج افراد بیشتر ــ نیروهای مسلح ایالات متحده هنوز تحت فرماندهی ژنرال‌ها و دریاسالارانی هستند که سوگندشان به قانون اساسی است، نه به فرمانده کل قوا. اما تا چه زمانی؟ 🔸ترامپ و دستیارش در وزارت دفاع، «پیت هگست»، اکنون تلاشی جدی را برای تبدیل نیروهای نظامی به ارتش شخصی و حزبی ترامپ آغاز کرده‌اند. در دوره نخست ریاست‌جمهوری، ترامپ بارها سنت مقدس بی‌طرفی سیاسی ارتش آمریکا را نقض کرد، اما اطرافیانش ــ از جمله ژنرال‌های بازنشسته و در حال خدمت مانند جیمز متیس، جان کلی و مارک میلی ــ تا حدی جلوی بدترین تمایلات او را گرفتند. 🔸اکنون دیگر کسی باقی نمانده تا او را متوقف کند: رئیس‌جمهور از اشتباهات دوره اول خود درس گرفته و این بار خود را با کابینه‌ای از چاپلوسان و ایدئولوگ‌ها، نه مشاوران، به‌ویژه در پنتاگون، احاطه کرده است. او علیه شیکاگو اعلان جنگ کرده، پورتلند را «منطقه جنگی» نامیده و مخالفان سیاسی خود را «دشمنان داخلی» خوانده است. ترامپ آشکارا می‌خواهد از قدرت نظامی برای کنترل بیشتر مردم آمریکا استفاده کند. 🔸ترامپ با اعزام نیروها به شهرهای آمریکا، شرایطی را ایجاد کرده که فرماندهان ممکن است به‌زودی ناچار شوند بین اطاعت از رئیس‌جمهور و اطاعت از قانون یکی را انتخاب کنند. قاضی کارین ایمرگات ــ منصوب محافظه‌کار خود ترامپ ــ هفته گذشته هنگام مسدود کردن تلاش او برای اعزام نیرو به پورتلند نوشت: «این کشور بر اساس قانون اساسی اداره می‌شود، نه حکومت نظامی.» دستیار کاخ سفید، استیون میلر، احتمالاً حرکات بعدی ترامپ را پیش‌بینی کرد، از جمله نادیده گرفتن چنین احکامی، زمانی که به تصمیم ایمرگات حمله کرد. میلر، که از «فاشیست» خوانده شدن بیزار است، خود دست به اتهامی فاشیستی زد و گفت «جنبش بزرگ و فزاینده‌ای از تروریسم چپ‌گرا در کشور وجود دارد» که توسط «قضات، دادستان‌ها و دادستان‌های کل دموکرات افراطی» محافظت می‌شود. 🔸او به‌طور خودسرانه تصمیم گرفته است که می‌تواند علیه «تروریست‌های مواد مخدر» وارد جنگ شود و به ارتش دستور داده است این قاچاقچیان مظنون را هر زمان که بخواهد نابود کند. چند قایق منهدم و چند نفر کشته شده‌اند، اما نه قوانین آمریکا و نه حقوق بین‌الملل (از جمله معاهدات امضا‌شده توسط خود ایالات متحده) به رئیس‌جمهور اجازه نمی‌دهد جنگی ساختگی علیه مواد مخدر اعلام کند و سپس دستور اعدام فوری افرادی را صادر کند که در درگیری با آمریکا نیستند و خطری فوری برای جان آمریکایی‌ها ندارند. 🔸پنتاگون همچنان این دستورات را اجرا می‌کند، اما گزارش‌هایی منتشر شده که برخی فرماندهان ارتش در حال بررسی‌اند که آیا با اجرای نقش «جوخه مرگ شخصی ترامپ» خود را در معرض پیگرد قانونی قرار داده‌اند یا نه. پاسخ به این پرسش دشوارتر شده، چون ترامپ و هگست وکلای ارشد ارتش را که باید به چنین پرسش‌هایی پاسخ می‌دادند، اخراج کرده‌اند. 🔸با افزایش مخالفت‌ها و کاهش محبوبیت، ممکن است وسوسه شود دستوراتی صادر کند برای سرکوب اعتراضات، اخلال در انتخابات یا بازداشت مخالفان سیاسی؛ او پیش‌تر نیز احتمال استناد به «قانون شورش» را مطرح کرده که می‌تواند چنین اقداماتی را ممکن سازد. حتی ممکن است چنان درمانده شود که جنگی خارجی آغاز کند ــ همان‌گونه که به نظر می‌رسد اکنون با ونزوئلا در پی آن است. 🔸اما متأسفانه حالا اوضاع پیچیده شده است، به‌ویژه پس از آنکه دیوان عالی کشور مصونیت پادشاه‌گونه‌ای به ترامپ اعطا کرد. هیچ چیز مانع از آن نمی‌شود که ترامپ بگوید: «وکیل‌ها را فراموش کن، انجامش بده، من پوششت می‌دهم.» (او پیش‌تر همین حرف را به هوادارانش در تجمعات گفته بود و با عفو شورشیان ششم ژانویه آن را به عمل رساند.) حتی اگر یک افسر از اجرای دستور غیرقانونی امتناع کند، ترامپ می‌تواند افراد را یکی‌یکی اخراج کند تا سرانجام به افسری برسد که به‌قدر کافی بزدل، فرصت‌طلب یا معتقد به مکتب «ماگا» باشد تا دستور را اجرا کند. افسری که پس از امتناع دیگران «بله» بگوید، باعث شرمساری ارتش آمریکا، به خطر افتادن جان شهروندان و تضعیف قانون اساسی خواهد شد، اما در نهایت ترامپ چنین شخصی را پیدا خواهد کرد. @philadelphia_america

🔴در اشاره به گزینه‌های مختلف جمهوری‌خواهان، به یک مورد اشاره نشد و آن هم گزینه هسته‌ای (Nuclear Option) است. در این حالت، هر سناتوری (با امضای 16 سناتور دیگر) می‌تواند از رئیس سنا درخواست تغییر روند قانونگذاری در یک مورد خاص از اکثریت سه‌پنجم (که ابزار فیلیباستر اقلیت است) به اکثریت ساده کند. برای تصمیم راجع به این تغییر رویه هم تنها رأی اکثریت ساده نیاز است. بدین ترتیب مانع فیلیباستر برطرف می‌شود. با این حال تاکنون برای افزایش سقف بودجه از این گزینه استفاده نشده و بیشتر برای رأی‌گیری منصوبین رئیس‌جمهور به کار رفته است. چرا؟ به نظرم برای این است که جمهوری‌خواهان نمی‌خواهند سنت‌ها و رویه‌های کنونی کنگره را که می‌توانند به آن‌ها نیز سود برسانند با استفاده دلبخواهی از گزینه هسته‌ای از بین ببرند. با استفاده از این گزینه، نظم سنا که بر مبنای آشتی بودجه‌ای میان دو حزب برقرار شده است از هم می‌پاشد و آشفتگی در بودجه پدید می‌آید. @philadelphia_america