“پناه”

امروز، وایبم صد بود💘 به شکرانش یه آهنگ خوب گوش میدیم.

و سلام بر کسانی که قلب انسان‌ را چنان شئی‌ای شیشه‌ای و شکستنی، عزیز می‌دارند.

مشکل اینجاست که وقتی بعدش میخوام برم مدرسه ، رسما مردم. نه انرژی دارم براشون ، نه حتی می‌تونم درست حسابی باهاشون کار کنم انگار تمام جون و حال آدم و میگیره این کلاس و هیچی برات نمیزاره.

اون چند ساعت لعنتی رو باید اونجا جون بکنم، در حالی که مغزم هیچی نمی‌گیره. دو بار افتادم و هیچی یاد نگرفتم.

فردا کلاس دارم و اصلا کلاس فردارو دوسش ندارم😒

انتظار نداشته باش که رابطه‌ت همیشه روی غلتک باشه. دنبال اون عشقی نباش که از آسمون برات گل بفرسته. دنبال کسی باش که وقتی زندگی چاله جلو پات انداخت، دوتایی سنگ جمع کنین و همون چاله رو برات باغچه کنه. هیچ کس یه رابطه خوب و آماده بهت نمی‌ده خودت باید بسازیش و این ساختن، باید وظیفه‌ی جفتتون باشه باشه.

رنجی که به کلام نیاید، در بدن ساکن می‌شود.

شب فقط برای خوابیدن نیست، بهترین تایمیه که فکر کنی،ببخشی و ول کنی بره. وقتی سکوت شب و قبول میکنی انگار داری به روحت یه جای امن می‌دی تا از استرس روزمره حالش خوب باشه، یه جور Soul Maintenance واقعی.

🗓️ امروز

احساس حماقت به آدم دست میده که چرا هنوز انتظار معجزه داریم.

طالقان بودیم امروز و برگشتیم. سد که دیدنی بود؛آبش ته کشیده بود ، یعنی قشنگ نصف شده بود . آقا، خیلی اوضاع خرابه ، دلمون گرفت.

جوان ایرانی پاشو صبح شده

اینکه توی حمله‌ی عصبی کسی حضور داشته باشه که دوستت داره و سعی کنه که آرومت کنه هم چیزی بود که فکر می‌کردم وای خیلی 💕💘💞💗🎀🌟💓 ولی نه. درونن خوب نباشی همه‌چیو بد می‌بینی.

خدایا شکرت برای هر صبح و نور🤍🌱

مامان حال خوب نمیده کسی مثل تو بهم.