Doug Rattmann

دم همه بچه‌هایی که چه تو این تایم چه زمان‌های دیگه هوا بقیه رو داشتند گرم. چه m و a که لازمه حتما چای مهمونشون کنم و چه بچه‌های V. امیدوارم بهترین‌ها براتون رخ بده.

حتی کپشنم نمیاد.

شوخی های اریک پخته بود و در بیشترش نکته‌ جدید داشت برای یادگرفتن. ادمین جدید خامه و شوخیاش تینیجریه بیشتر؛ ولی خب، کاچی به از هیچی.

یه بنده خدایی میگفت با اینکه معیشت و نون شبم به اینترنت گره خورده، باز اگه کسی بپرسه برا چی اینترنت میخوای میگم دیدن پورن و زدن جق! چون گه‌خوریش به اینا نیومده کی یه حق واضح رو برا چی میخواد.

برخلاف ادعاهای حکومتی‌هایی که دوست دارند با اخبار خودارضایی کنند، قطعی نه برای قطع ارتباط جاسوسین بود نه سکوت مخالفین. به هر حال تو جفتش ناموفق بود. کل پوینت ماجرا جلوگیری از هک شدن مراکز مهم مثل بانک‌ها و پمپ‌بنزین‌ها و... بوده که بدین معنیه در جنگ سایبری مفت نمی‌ارزند و حاضرند اتوبان رو بابت ناتوانی از جلوگیری یک خودرو خاص ببندند.

ایران، تمرین بی‌غیرتیه.

بعد از رقم‌های نجومی ضرر مستقیم و غیرمستقیم، و محدودیت‌ها و لنگ درهوا گذاشتن امورات زندگی مردم، اینترانت رو به همون فیلترنت قبلی برگردوندند و ملت خوشحالند. بعد مخاطب من انتظار داشت از ائتلاف این کسخلا چشمم آب بخوره و امیدوار بشم.

به هر حال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم. قسمت‌مان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد. سگ بریند روی قسمت و همه چیز.

۳۰ میلیون نفر جانفدای حکومت دارند ولی اگه اینترنت‌شون رو وصل کنند اوضاع از کنترل خارج میشه.

رسانه‌دار نت داشته باشد و مخاطب رسانه نه. زیرا رسانه مال خر است و همانند طویله باید ازش نگهداری کرد.

• مسلماً در آغاز، آن‌ها نازی نبودند. حدود پانزده نفر از ما دور هم جمع می شدیم و حرف می‌زدیم و سعی می‌کردیم برای مخالفت با نازی‌ها استدلال‌هایی پیدا کنیم. آسان نبود... گهگاه یکی از دوستانمان می‌گفت: شکی نیست که با آن‌ها موافق نیستم اما با وجود این از جنبه هایی باید اعتراف کنم که مثلاً یهودیان... و از این حرفها و این یک نشانه بود. سه هفته بعد، این شخص نازی میشد. او اسیر نظام شده بود، همه چیز را پذیرفته بود. کرگدن شده بود.

- استبداد؛ بیست‌درس‌ازقرن‌بیستم -تیموتی‌اسنایدر

- Problem of Infinite Possibility? + وقتی همه چیز ممکن باشد، هیچ چیز معنا ندارد.

هی گفتیم اینجا موافق و مخالف سیاسی نداریم عزیزان. اینجا حاکم، خلیفه‌ست. و فقط دو جبهه وجود دارند، کسانی که با او بیعت میکنند و کسانی که با او بیعت نمیکنند. مخالف سیاسی، یک مضمون ساخته کشور‌های دموکراتیکه. که یعنی شما هم حق بودن داری، ولی چه حیف نظراتمون یکی نیست. اینجا شما بیعت نکنی حق وجود داشتن نداری. بالاخره خوبه که از نقاب زدن گذر کردیم و دقیقا دارن از کلمه «بیعت» استفاده میکنند. ممنانیم ازشان. نیاز بود که برای تاریخ، این مسئله روشن بشه.

اول میگن خلیفه منع کرده بود فرزندانش پست دولتی داشته باشند، که اگه درست باشه یعنی صلاحیت اداره مرغداری رو هم ندارن. اما بعد جدول مینویسن و با جملات مجهولی مثل «مشاور» یا «تسلط بر بسیاری از امور کشور» میخوان براش سابقه مدیریتی و سیاسی بنویسن. که یعنی خلیفه زر زد، بچه‌ش قویه دادا. سی‌تا اینفوگرافی میاد بیرون یه‌دونشم اشاره نمیکنه به سابقه سیاسی یا رزومه پست مدیریتی. فقط اینکه کی به‌دنیا اومد، پیش کدوم مادرقحبه درس خوند و کدوم کیرقامت‌الصلاه‌ای استادش بوده. یا سابقه ندارند و مرغ هم نباید دستشان داد، یا دارند و آغا زر زد. این گربه شردوینگر بازیا چیه.

رو عکس کسی مینویسن «امام جوان» که ریشای صورتش هم‌رنگ دندوناشه. برای آیندگان تاکید میکنم که اغراق یا کنایه نیست. کلمه‌ای نمانده در زبان ما که بی‌معنی نشده باشد. هرکس که سودای درست کردن مملکت را دارد، نجات دادن زبان فارسی نیز لطفا در دستور کارش باشد.

حتی وقتی میخوان بگن ما باسوادیم میگن لاریجانی سه تا مقاله درباره کانت نوشته و عراقچی مدرک دکتری گرفته از دانشگاه خارجی. تمام افتخار غرب‌ستیزان، داشتن دستاورد‌های غربه. چون میدونن خروجی دانشگاه تهران و یا پایان‌نامه با موضوع «اندیشه محمدغزالی» تو دنیا مفت نمی‌ارزه. ته خنده‌اید خدایی.

همیشه تو بین کارهاتون وقت بزارید به مزار کشته‌شده‌ها سر بزنید. چه رندوم، چه سالگرد یا تولد او. اگر خانواده‌شون رو دیدید براشون تسلی‌بخش باشید و اطمینان بدید کنارشون هستید. من این برنامه رو دارم کمی جدی‌تر میگیرم نسبت به قبل، شاید اتفاقی همدیگر را دیدیم. تو شرایط فعلی اتفاقا این دیدار‌ها خوشاینده؛ چون میشه اندک خوشحالی در صدا و نگاه مادران پیدا کرد. شاید واقعا آه سوزناکشون در تلف شدن اشرار بی‌تاثیر نبوده.

«ترومای پیجر» هم به لیست اختلالات روانی در کنار PTSD اضافه شد.