میراکل

امروز سوال اینه، آیا پزشک خوبی خواهم شد؟

از امشب میخوام هر جور شده یه جوری به خودم امید تزریق کنم، چه میدونم کتاب بخونم، آهنگ گوش بدم، با آدم‌های امن صحبت کنم، بالاخره از دل این روزای بد و سختی‌ها باید یه کاری کنم.

خدایا یه کاری کن کلاسا و امتحانای دو هفته‌ی آینده لغو شن. من از همین الانشم‌ نمی‌تونم.

چهل روز؟ چهل شبانه‌روز🖤

بچه‌ها مراقب خودتون باشین.

امید به زندگی:

تو اگه تنها اینجا بمونی، من یه لحظه‌م نمیتونم اونجا بمونم.

نمیدونم برای شما چجوریه ولی برا من یک استاد خیلی تاثیر داره تو علاقه‌م نسبت به اون درس..

یکیش باعث شد روش‌ مطالعه و دیدگاهم‌ رو نسبت به درس‌ها تغییر بدم. و یکی‌ دیگه‌ش عامل علاقه‌م به نفرو در حال حاضر.

اگه بخوام صادق باشم، تو کل این یک ترم فیزیوپات فقط دوتا استاد خوب داشتیم!

استاد با عصبانیت تمام خطاب به کلاس گفت: تو کدوم مرحله از پزشکی می‌خواهید بهش علاقه‌مند بشید؟ چرا من هیچ انگیزه‌ای برای ادامه‌ دادن در شما نمی‌بینیم؟ به خودتون بیایید. مشکل چیه؟ - فارغ از شرایط کنونی کشور، برای واقعی از تموم بی‌نظمی‌های دانشگاه خسته شدم، نه حوصله‌ی درس و دانشگاه رو دارم نه خودم رو، نه خوابگاه رو ... پ‌ن: تنها استادی بود که میل به درس خوندن و تغییر شرایط رو تو این برهه از زندگی تو وجودم بیدار کرد و واقعا از اینکه قراره بره از همین الان ناراحتم.

یک فریم از به زندگی برگشتن:

اینجوری بود که با اشک کارامو‌ انجام می‌دادم.

امروز برگشتم به زندگی.

بالاخره یه روز میاد که زخمامون‌ خوب بشن.

از ابتدای غم‌انگیزترین روز زندگی، استارت میزنم که ادامه بدم، باید ادامه بدم.

تمومی نداره، این غم تمومی نداره.

نمیدونم در جواب اتفاقات امروز و قبل چی بگم، فقط میتونم بگم تسلیت میگم، تسلیت میگم، تسلیت میگم.🖤

فقط یادتون باشه اگه مثل من رقص بلد نیستید برای روز آزادی یاد بگیرید.

بند بند وجودم از نبود آدمایی که نمیشناسمشون، از رنج آدمایی که نمیشناسمشون، درد می‌کنه.