⸂ موهویجی و رزکوچولو ⸃

🎻.

|اپیزود دوم-رویارویی با رویا|

اجرای زنده استاد شعبان زاده؛ میشد گفت اولین اجرای حضوری‌ موسیقی‌ای بود که بعد از سال‌ها می‌تونستم ازش لذت ببرم. قرار بر این بود انجمن ادبی باشه و نویسنده‌ها و شعرا از قلمشون رونمایی کنن اما لحظه‌ای برام این سناریو قشنگ‌تر شد که فهمیدم در جمعی نشستم که همه اهل هنر، ادبیات و موسیقی‌ان! گفتم آشنایی من با این جمع مثل فیلمه، رویایی و ناممکن.. حالا با این پلان‌های جدید می‌تونم بفهمم قطعا وسط یک سریال با قسمت‌های مجهول قرار گرفتم! در اون روز به خواهرم گفتم مگه میشه اصلا کسی رو پیدا کنم تا نوشته‌های من و نگاه بندازه یا هنرمو ببینه در دنیایی که همه چی با روابط پیش می‌بره! حالا چیزی رو به دست آوردم که خیلی بزرگ و به دور از باوره. با نگاه به اطرافم؛ می‌تونم نقاشی رو ببینم که از باز کردن گالریش می‌گه، یا بازیگر و فیلم‌نامه نویسی که کلی جایزه برده. اساتید ادبیات و هنر و موسیقی رو ببینم که هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردم روزی در کنارشون قرار بگیرم. مدیر دوبلاژ و آرتیست تئاتر؛ که فکر می‌کردم اگه شب و روز یکی بشن منم می‌تونم با چیزایی که دوست دارم رو به رو بشم.. اما شد به دور از محاسبات ذهنی من!

رنگ طبیعی پوستش و چهره بدون میکاپش>

بک‌سه‌هی-می‌خواهم بمیرم اما هوس دوکبوکی کرده‌ام..

نمیدونم آخرش به کجا ختم میشه..

دلتنگم؛ دلتنگِ روزهای بارانی، دلتنگِ گرمای فرح بخش قهوه‌ای که بوسه میزد برمعشوقه‌ی رزهای سرخ، دلتنگِ هیاهوی شیرین نت‌هایی در پیوند خوردن با روح و ذهنم.. دلتنگِ نگاه درخشانی که بر تار و پودِ قلبم گره خورده و حال مرا در بند اسارت نبودش به زندانی از جنس دلتنگی سپرده است. و این دلتنگی عجیب آشنا کرده بغض را با صورت غرق در تاریکی شبم که در خود پنهان کرده است معشوق بی‌معرفتم را! __ستاره کوچولو

دیوانگی میکند و نمی‌داند؛ شیفته‌ی همان ساده عاشقانه‌ام هستم! __ستاره کوچولو

사랑.

کویی نو یوکان 恋の予感; زمانی که شخصی رو برای اولین‌بار ملاقات می‌کنید و پیش‌بینی می‌کنی، در آینده عاشق او خواهی شد.[پیشگویی عشق]