Kourosh Eslami Channel 💸

Keep going.

رمز جادویی ... در ادامه دادن است ...

نمیدونم شما هم این حسو دارید یا نه... انگار کل زندگیمونو روی یه خونه رو آب ساختیم... هی زحمت میکشی... هی برنامه میریزی... هی میخوای یه چیزی بسازی... بعد یهو یه موج میاد، یه بحران میاد، یه داستان جدید میاد و کلشو میشوره میبره... بعد دوباره از صفر... بازم از صفر... انگار زندگیمون هیچ وقت رو زمین سفت بنا نشده. خوابمون معلوم نیست... کارمون معلوم نیست... تفریحمون معلوم نیست... سفرمون معلوم نیست... فردامون معلوم نیست... خلاصه زندگی کردن اینجا بعضی وقتا از اسکویید گیمم سخت‌تره. حداقل تو اسکویید گیم میدونی قوانین بازی چیه... اینجا هر روز یه قانون جدیده. این چند روزی هم که اینترنت یه کم جون گرفته، بیشترش یا خوابم یا دارم الکی تو اینترنت میچرخم. نه دل و دماغ ساخت ویدیو دارم... نه جرئت شروع یه بیزینس جدید... چون ته مغزم فقط یه سواله: اگه دوباره همه چی بریزه بهم چی؟ اگه دوباره هر چی ساختم خراب شد چی؟ استرس آینده ولم نمیکنه... انگار ۳۵ ساله دارم از این زندگی کتک میخورم. یه جوری که بعضی از دردها دیگه تو ذهن و روح نیست... رفته تو استخون. بعضی وقتا فقط دلم میخواد همین الان چشمامو ببندم... وقتی بازشون کردم ببینم یه تو یه کشور آرومم. صبحا برم سر کار... شبا موسیقی زنده گوش بدم... آخر هر سالم بتونم چند جای جدید دنیا رو ببینم... نه جنگ... نه استرس... نه این همه داستان اعصاب‌خردکن... واقعا دیگه بسه... خسته شدیم... این سهم هیچکدوم از ما نبود...

نورها کم‌کم خاموش می‌شوند... سالن در سکوت فرو می‌رود. همه‌چیز برای لحظه‌ای متوقف می‌شود، انگار جهان پشت این دیوارهای تاریک، هنوز در التهاب خودش می‌سوزد. و در همین تاریکی، یک نفر آرام روی صحنه قدم می‌گذارد. کسی که می‌داند بیرون از اینجا، دل‌هایی شکسته‌اند، خانه‌هایی خاموش شده‌اند و چشم‌هایی از خستگی دیگر توان گریه کردن ندارند. اما باز هم می‌ایستد. باز هم نفس می‌کشد. باز هم نقش خودش را آغاز می‌کند. چون گاهی هنر، آخرین پناه انسان است. ما بازیگران در روزهایی که همه‌چیز بوی اضطراب می‌دهد، تلاش می‌کنیم برای چند لحظه، اندوه این جهان را از شانه‌های مردم برداریم. می‌گوییم: اینجا، برای چند دقیقه، می‌توانی دردهایت را زمین بگذاری. اینجا، می‌توانی دوباره نفس بکشی. اینجا، هنوز چیزی برای حس کردن باقی مانده است. ما با بغض‌های فروخورده‌مان، بغض‌های تو را آرام می‌کنیم. با زخم‌های پنهان‌مان، مرهمی برای زخم‌های تو می‌شویم. در دل تاریکی، چراغ کوچکی روشن می‌کنیم، فقط برای اینکه کسی در این شب طولانی، احساس تنهایی نکند. بازیگر فقط نقش بازی نمی‌کند. او گاهی پناهی‌ست برای روح‌های خسته. صدایی‌ست برای دل‌های خاموش. نوری‌ست که در عمیق‌ترین تاریکی‌ها خاموش نمی‌شود. و روزی که همه این روزها به خاطره تبدیل شوند، نام‌ها فراموش می‌شوند. چهره‌ها از یاد می‌روند. صداهای قدرت در هیاهوی زمان گم می‌شوند. اما آن لحظه‌ای که در تاریکی، نمایشی اَشکی را آرام کرد، لبخندی را برگرداند، یا قلبی را دوباره به تپش انداخت... خودش توانی برای خندیدن ندارد ... کات ...

❤️ I love you guys.