سي‌نما

واردا واژهٔ Cinécriture (سینما-نوشتن) را برای توصیف روش خودش به کار می‌برد. از نگاه او، فیلم فقط فیلمنامه نبود. میزانسن، حرکت دوربین، صدا، تدوین و ریتم، همگی بخشی از نوشتن فیلم بودند. به همین دلیل آثارش احساس می‌شوند، نه فقط روایت

تقریباً در همه آثارش این موضوعات دیده می‌شوند:

حافظه گذر زمان زنان تنهایی مرگ زندگی روزمره شهر طبیعت هنر دوستی عشق

فیلم موردعلاقم ، داستان از مرگ یک زن شروع میشه و شما زندگی اون رو تماشا میکنید خیلی تلخه

🎬 Cléo from 5 to 7

به قول این منتقدا فیلم و قاباش باهاتون حرف میزنن

شاهکارش، داستان دو ساعت از زندگی خواننده ای مشهور که منتظر جواب آزمایش سرطانش است

اولین فیلمش، ترکیبی از مستند و داستان که بسیاری آن را اغاز موج نو‌ می‌دانند

سبک فیلمسازی

چند ویژگی اصلی آثارش: - ترکیب مستند و داستانی مرز بین واقعیت و خیال را از بین می‌برد. -نگاه عکاسانه هر قاب مثل یک عکس فکرشده است. -زمان واقعی گاهی فقط قدم زدن یک شخصیت را برای چند دقیقه دنبال می‌کند تا تماشاگر وارد ذهن او شود. -توجه به جزئیات روزمره سیب‌زمینی، خیابان، پنجره، گربه، مغازه… برای واردا همین چیزهای ساده ارزش شاعرانه داشتند

او همیشه به سراغ آدم‌هایی می‌رفت که معمولاً در فیلم‌ها دیده نمی‌شوند:

کارگران زنان سالمندان بی‌خانمان‌ها مهاجران فروشندگان محله آدم‌های عادی

جایگاه او در تاریخ سینما

واردا را معمولاً کنار کارگردانانی مثل: Jean-Luc Godard François Truffaut Alain Resnais قرار می‌دهند، اما تفاوت مهمی داشت: دیگران بیشتر شیفتهٔ خودِ سینما بودند، واردا شیفتهٔ انسان‌ها بود

انیس در سال ۱۹۲۸ در بلژیک به دنیا آمد و بیشتر عمرش را در فرانسه گذراند. جالب است که برخلاف بسیاری از فیلمسازان هم‌نسلش، ابتدا عکاس بود و هیچ آموزش رسمی سینما ندیده بود. همین باعث شد زبان تصویری بسیار متفاوتی پیدا کند. نخستین فیلمش را پیش از آنکه موج نوی فرانسه رسماً شکل بگیرد ساخت، به همین دلیل خیلی‌ها او را «مادر موج نوی فرانسه» می‌دانند.

امروز می‌خوام درمورد Agnés Varda(اَنیِس واردا)باهاتون صحبت کنم!

🎞 در پایان :

پایان فیلم نمونه‌ای از پایان بسته [closed ending] هست. بیشتر سوال‌های داستان پاسخ داده میشن و مسیر شخصیتی آملی کامل میشه. از دیدگاه من موتورسیکلت در پایان فیلم، نمادی از رهایی از انزوا و آغاز تجربه‌ای تازه از عشق و زندگیه. انگار آملی یادآوری می‌کنه که خیال هرچقدر زیبا و نجات دهنده باشه، هیچوقت جای تجربه واقعی زندگی رو نمی‌گیره.