𝖉𝖆𝖓𝖎𝖆𝖞𝖊 𝖒𝖆𝖓🦋

نوشته بود: +تو همان چایِ تلخ بمان! کسی که چای دوست داشته باشد ، با خودش قند می‌آورد.

کاش حداقل خدا میفهمید ‏که چقد دلمون میشکنه وقتی‏ آرزوهای مارو واسه بقیه برآورده میکنع :)

‏يهو به خودت ميای ميبينی ديگه هيچ حسی به هيچ اتفاقی نداری!

تراپیست یه سؤال ازم پرسید… گفت: فرض کن یه نفر پشتِ یه در گیر افتاده و کمک می‌خواد. تو تنها کسی هستی که می‌تونی نجاتش بدی. اما هیچ وسیله‌ای نداری که در رو بشکنی. چیکار می‌کنی؟ گفتم: در رو می‌شکنم. گفت: نمی‌شکنه. گفتم: از یکی کمک می‌گیرم. گفت: کسی نیست. گفتم: پس هیچ کاری نمی‌تونم بکنم؟» گفت: «نه.» مکث کردم و پرسیدم: «پس باید چکار کنم؟ آرام گفت: رها کن. بعد ادامه داد: اون کسی که پشت دره… گذشته‌ی توئه. مدام خودش رو بهت یادآوری می‌کنه. اما تو دیگه کاری از دستت برنمیاد. نه می‌تونی نجاتش بدی، نه می‌تونی تغییرش بدی. تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که رهاش کنی. و فهمیدم… بعضی دردها قرار نیست حل بشن، قرار نیست نجات داده بشن، قرار نیست جبران بشن. فقط باید پذیرفته بشن… و بعد رها. رها کردن درد داره، اما موندن پشت اون در، دردناک‌تره. گاهی نجات واقعی در شکستن نیست… در برگشتن به خودِ امروزه. رها کن، دوست من. زندگی این طرفِ در منتظرته

با هر دستی بدی تو همون دستت میرینن.

همین که میدونم نمیشه به کسی اعتماد کرد خودش یه امتیازه...

بزرگ شدم اما خودمو توی گذشتم جا گذاشتم...

بعضی وقتا مقصد مهم نیست ترک مبدا مهمه.

این یلدام گذشت😁💔

وقتی پخته‌تر می‌شی می‌فهمی حرفا می‌تونن هر نقابی بزنن… این رفتار آدم‌هاست که حقیقتو لو میده. کم‌کم یاد می‌گیری کمتر گوش کنی، بیشتر نگاه کنی… کمتر باور کنی، بیشتر بشناسی..