hollow

پارک لاله

امشب برام شب خیلی قشنگی بود نه اینکه شبی پر از اتفاقات باشه یا شبی باشه که من موفقیتی کسب کردم،نه یه شب عادی، بیرون از خونه، اما خیلی قشنگ. این دومین باری هست که من به اینجا میرم پارسال هم اواسط مرداد به اینجا اومده بودم و یادمه که توی دفترم راجع بهش نوشتم امشب میخوام توی دیلی درباره‌ش بنویسم. اونجا پر از چیزهایی بود که با ظرافت و علاقه درست شده بودن و برای فروش گذاشته شده بودن نمیدونم قابل درک هست براتون یا نه، اما فروشنده ها با چیزهایی که برای فروش گذاشته بودن یک وایب رو می دادن، به طور مثال اون دختر خوش خنده ای که دستبند مرواریدی درست میکرد ، خودش هم همون حس مرواریدی رو به ادم منتقل میکرد؛ انگار هنرش با چهره‌ش ترکیب شده بود و هر کدومشون بدون دیگری ناقص بود. یکم که قدم زدم دختر خالم منو صدا زد که برگردم و سنگ هارو نگاه کنم سنگ هایی که هر کدومشون جوری تراشیده شده بودن که آدم بهشون خیره میشد و ناخوداگاه برشون میداشت تا جزئیاتش رو تماشا کنه‌. فروشنده و سازنده اونها یک اقایی بود که فکر میکنم همیشه قراره توی ذهنم بمونه ، خیلی مهربون و محترم و پر از روحیه؛بهمون پیشنهاد داد که سنگ هارو برداریم و با دقت جزئیاتش رو نگاه کنیم ، بعد از چند ثانیه بهمون گفت اینجارو ببینید، میخوام جادو کنم ، به یک سری از سنگ ها نور گرفت و اونها روشن شدن، پر از نور سبز رنگ. گفت که میتونید باهاش دستبند و گردنبند درست کنید و من براتون می‌بافم. اولش قصد خرید نداشتم، اما از خودم ممنونم که بعدا نظرم عوض شد. گشتم تا یه طرح پیدا کردم که یک طرفش قلب و طرف دیگری خورشید بود. بهم گفت ترکیب بند قهوه ای و زرشکی خیلی قشنگ میشه؛ منم به پیشنهاد خودش بهش گفتم با همین ترکیب رنگ برام ببافه با دقت و حوصله برام درستش کرد و بهم داد و این خاطره ، این گردنبند، قراره همیشه برام عزیز  بمونه و هیچوقت از ذهنم پاک نشه. بعد از اون ،پسری رو دیدم که به زیبایی ویالون میزد و من هنوز هم دلیل اینکه با موسیقی زدن افراد بغض میکنم رو نفهمیدم. جلوتر رفتیم؛ گروهی بودن که باهم بازی میکردن، اونطور که متوجه شدم همشون امشب باهم اشنا شدن و از قبل هیچ شناختی نداشتن از هم ولی اون لحظه جوری مشغول خندیدن و بازی بودن که انگار سالهاست همدیگه رو میشناسن. روی یه صندلی چوبی نشسته بودم که دیدم دو نفر خیلی گرم باهم سلام کردن و دست دادن و بعدش یکی از اونها نشست رو صندلی و گفت «اصلا نمیشناختمش کی بود» و بعد خندید. این حرکت خیلی برام جالب بود که فضای اونجا انقدر صمیمی عه، یه جورایی انگار یه دهکده کوچیکه که همه توش باهم همسایه ان، باهم مهربونن، سال هاست کنار هم زندگی میکنن، و به هم اعتماد دارن. کلی از غذاهای اونجا خوردم و از همشون لذت بردم،عکس گرفتم ،و توی تک تک لحظات امشب و در این مکان من لبخند زدم. ممنونم از ادم های خنده رو و مهربون اونجا، غذاهای خوشمزه اونجا، اقایی که سنگ های قشنگ برای فروش داشت و زندگی ای که توی یک روز دیگه هم شادی رو بهم هدیه داد. - بماند به یادگار از پارک لاله تهران، ۶ شهریور ۱۴۰۴

دقیقا نمیدونم چطوری توضیحش بدم.. اما تا حالا شده حس کنید یک چیزی رو که همیشه دوست داشتید رو یهویی خیلی بیشتر از قبل دوست دارید و الان خیلی بهش وابسته اید؟ من از بچگیم عاشق کتاب بودم، کتاب هایی رو دارم که برای خریدشون دو هزار تومن پول داده شده خیلی هاشون چاپ و صفحات شون تغییر کرده کتاب هایی که الان واقعا کهنه شدن درسته کتاب هایی بودن برای بچه ها ولی انگار کتابها با خودم بزرگ شدن دیگه نو نیستن ،حداقل کتاب های من. هنوزم وقتی میرم کتابفروشی و چشمم به یه سریاشون میوفته دلم میخواد دوباره جلدای مختلفی ازش رو بگیرم، ولی بعد به اون قسمت کتاب های بزرگسال نگاه میکنم و میگم این دیگه برای من نیست، برای خاطراتمه و این اواخر حس میکنم این علاقه ای که همیشه از بچگی با من بوده داره با خودم هر روز بزرگتر میشه. الان هر چیزی منو به وجد نمیاره هر بیرون رفتنی منو ذوق زده نمیکنه اما وقتی که از بین همه مغازه ها چشمم به یه کتابفروشی میوفته، مثل بچه ها میخندم، چشمام هم میخندن. خیلی چیز مهمی نیست، شاید هیچکس بهش توجه ام نکنه، اما این اواخر حس میکنم هیچ چیزی به اندازه اون علاقه ای که از بچگی باهام رشد کرد در حال حاضر منو انچنان خوشحال نمیکنه. وقت هایی که توی خیابون قدم میزنم، چیزی میخورم ، با کسی صحبت میکنم، و در تمام اونها اون کلافگی کوچولو رو حس میکنم که دارم سعی میکنم از خودم دورش کنم و سرزنده تر بنظر برسم اما وقتی یه کتاب فروشی یا یه لوازم تحریری میبینم دیگه چیزی منو کلافه نمیکنه هر بار که کتابارو میبینم انگار همون بچه ایم که بار اوله داره میره کتابفروشی بار اولیه میتونه یک کتاب رو خودش بخونه بدون کمک مامان باباش بار اولیه میتونم اسم کتابارو بخونم انگار یک چیزیه که همیشه تازگی داره برای من امروز برای بار نمیدونم دقیقا چندم توی ماه به کتاب فروشی سر زدم و از اون عکس گرفتم (البته اونطور که دلم می‌خواست نشد اما دوست نداشتم با این کارم زیاد توجه جلب کنم شاید خنده دار باشه ولی عمیقا از عکس گرفتن خجالت میکشم این چنل بهونه خوبی شد که این خجالت رو کنار بزارم) داشتم میگفتم، عکس گرفتم و یکی یکی از کنار قفسه ها گذشتم و کتاب هارو نگاه کردم و بعد از چند دقیقه متوجه شدم دوباره ۵ تا کتاب دستمه که میخوام از بینشون انتخاب کنم در حالی که قصد خرید نداشتم یکی رو انتخاب کردم، بقیه رو گذاشتم توی قفسه ، شاید دفعه دیگه نوبت اونا شد یه وقت هایی حتی نیاز دارم پولم رو برای چیز دیگه ای نگه دارم و سعی میکنم چیزی رو بردارم که خریدش انچنان آسیب مالی ای نمیرسونه،اما عمیقا خوشحالم میکنه شاید خیلی ها بگن کارش جالب نیست یا اصلا چه حوصله ای داره انقدر راجع به یه موضوع توضیح بده اما خب ، شاید در حال حاضر این تنها چیزی باشه که روح منو بغل میگیره و در برابر هر چیزی که روحمو ازار میده ازش مراقبت میکنه.

می‌دانم حالت خوش نیست گریه کن عزیزم گریه کن بگذار اشک هایت فرو بریزند و زمین را سیراب کنند همین قطره ها تو را از زیر خاک بر‌می خیزانند همین اشک ها جوانه ات می‌شوند.

بنظرم زندگی همینه، اینکه ساعت‌ها گریه کنی و بعد صورتت رو بشوری و جوری توی جمع بشینی انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده اینکه یک روز طولانی بیرون از خونه رو پشت سر گذاشته باشی و موقع برگشت به خونه سرت رو به شیشه ماشین تکیه بدی و سعی کنی بغضت رو قورت بدی اینکه یک روزی انگیزه شروع هر کاری رو داشته باشی و بابتش کلی برنامه ریزی کنی اما فردای اون روز نتونی از تختت دل بکنی اینکه استرس آینده رو داشته باشی و بابت گذشته و اتفاق هایی که افتاده غمگین باشی احساس بی هدفی و پوچی کنی یا اینکه یک روز یه قرار خوب با ادم مورد علاقت داشته باشی و با دوستات توی خیابون قدم بزنی و بخندی بنظرم زندگی تشکیل شده از همین چیزهای کوچیک و بزرگ کارهای مختلف، آدم‌های مختلف، مکان‌های مختلف و حس های مختلف رو تو هر روز و هر دوره ای از زندگی تجربه کنی حتی اگر یک سری روزا از تخت بیرون نمیای به اون برنامه نمیرسی کلاس رو می‌پیچونی و بی دلیل اشک می‌ریزی و بین تمام اضطراب و نشدن ها سعی کنی نقاشی بکشی با آدم‌های زندگیت وقت بگذرونی شب بخیر رو با صدای خانواده‌ت بشنوی کلی عکس بگیری و با گربه ها بازی کنی و با هر غم و شادی ای یه روز دیگه رو هم به پایان برسونی این یعنی زندگی، یه وقتایی اونقدر بی رحم که فقط باید دووم بیاری و یه وقتایی انقدر رویایی که نخوای هیچ لحظه ای رو از دست بدی.

جمعه بازار پروانه

خیلی واسم قشنگ بود؛ بار اولی بود که من به اینجا میرفتم و تا قبل از اون فقط عکس‌هایی مشابه همین عکسهایی که گرفتم ازش دیده بودم. ما دیر رسیدیم، تقریبا داشتن جمع میکردن، اما با این حال یکی از بهترین جاهایی بود که من میتونستم ازش دیدن کنم. تمام این عکس‌ها حتی اگر آنچنان حرفه ای گرفته نشده باشن رو با ذوق گرفتم و خودم که خیلی دوستشون دارم. خواستم این عکس‌ها اینجا به یادگار بمونه. اینجا،جایی بود که من عمیقاً احساس کردم روحم همچنان زنده‌ست و با هر بار دیدن "مورد علاقه هاش" ذوق زده میشه. همیشه چیزهای قدیمی( یا بهتره بگم "vintage") برای من زیبایی منحصر به فرد خودش رو داشته و با هر بار دیدن اونها دوست دارم لمسشون کنم ، ازشون عکس بگیرم که بعدها وقتی از ازشون دور شدم عکس هاشون رو نگاه کنم ، یه وقتایی اون هارو خریداری کنم و بزارم حس خوبی که داره رو به اتاقم منتقل کنه و اون رو زیبا تر جلوه بده. نمیدونم چرا، اما همیشه این تصور رو داشتم؛ شاید جایی در زمانی دیگر زندگی میکنم که هنوز برچسب قدیمی بر روی آنان نخورده است شاید در جایی دیگر وجود دارم که‌ هنوز تمام این چیزها زنده هستند. - بماند به یادگار از جمعه بازار پروانه، ۲۴ مرداد سال ۱۴۰۴

از تو ممنونم حتی اگر دلیل اشک‌‌هایی بودی که حق من نبودند. با هر بار گریستن بیشتر از قبل دل‌بسته تو شدم و من با تمام وجود، این دل‌بستگی را دوست داشتم. از تو ممنونم بابت آن شوق دخترانه ای که در من زنده کردی و من سالها برای از بین بردنش بر روی او شمشیر کشیدم. از تو ممنونم بابت وجودت بابت چشمانت و برای خنده ات در هر خنده ی تو، گویی زندگی بار دگر با من دوست می‌شود.