ܥِِِِ݆ܭߊ‌ܩܘ

It's too cold

مزن به نقش خود گمان ز سرگذشت این و آن برای دیگران چرا؟ برای خویشتن بمان... ﴿حسین منزوی﴾

مرا خود با تو چیزی در میان هست و گر نه روی زیبا در جهان هست وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست مبر ظن کز سرم سودای عشقت رود تا بر زمینم استخوان هست

اگر پیشم نشینی دل نشانی و گر غایب شوی در دل نشان هست

به گفتن راست ناید شرح حسنت ولیکن گفت خواهم تا زبان هست ندانم قامتست آن یا قیامت که می‌گوید چنین سرو روان هست توان گفتن به مه مانی ولی ماه نپندارم چنین شیرین دهان هست بجز پیشت نخواهم سر نهادن اگر بالین نباشد آستان هست برو سعدی که کوی وصل جانان نه بازاریست کان جا قدر جان هست

لشکر عشق، سعدیا غارت عقل می‌کند تا تو دگر به خویشتن ظن نبری که عاقلم ﴿سعدی﴾

موج رقص انگیز پیراهن چو لغزد بر تنش جان به رقص آید مرا از لغزش پیراهنش... ﴿ابتهاج﴾

تا نشستیم در غمش، برخاست او آتشی در دل، نهان انداخت او سالیان در شوق دیدارش گذشت دیدمش گفتم منم. نشناخت او ﴿آرمان صفاریان﴾

ترسم این است که روزی ز پشیمانی‌ها تو بیایی که بمانی و نخواهم بشود... ﴿محسن ‌محمود ‌نیا﴾