satelliteapart

نادر عزیزم، سلام. این آخرین باری‌ست که «عزیزم» را کنار اسم تو به کار می‌برم. خودخواهی‌ست شاید که نامه‌ام زمانی به دستت می‌رسد که دیگر آنچه میان من و توست، به دست باد سپرده شده‌است. کندن است و گذشتن... خودم را مُجاب کردم برایت بنویسم قلب بزرگ تو لایق عشق‌های بزرگ‌تری است، که بگویم آرزوی خوشبختی‌ات را می‌کنم با زن دیگری، که پس از من تو را «عزیزم» صدا می‌زند، اما قلبم طاقت نیاورد. نتوانستم. فکر کردم اگر تو را زمانی، اتفاقی با کس دیگری ببینم، یا به همان جاهایی قدم بگذارم که روزی در آن‌ها رؤیا بافته بودیم، آیا می‌توانم به بی‌تفاوتیِ یک عابر از کنارت، و از کنارش بگذرم؟ نمی‌دانم. این نامه را نوشتم که بگویم؛ اگر به تو گفتم دوستت ندارم دیگر، به تو گفتم برو، اگر به اجبار نقابِ سنگ‌دلی به چهره زدم، باور نکن! نرنج! مجبورم پا روی دلم بگذارم. مجبورم از پاره‌ی تنم جدا شوم. اما در این نامه اعتراف می‌کنم؛ از این به بعد، هرگاه ماه را ببینی، ماه نگاه من است، خیره به تو! و هرگاه زیر باران خیس شوی، آن اشکِ من است، در فراق تو. همان‌طور که خورشید و روز برای من، از حالا تا ابد، مهر توست، گسترده در جهان. یاد اولین روزی‌که با هم، هم‌قدم شدیم می‌افتم و شعری که خواندی و حالا معنایش مشخص شده است؛ «یعنی از وصل تواَش نیست به جز باد به دست»؟ تو را به یاد، تو را به باد می‌سپارم. می‌توانیم. تاب خواهیم آورد. ما خاطره‌ها و رؤیاها و ماه و باران را هنوز داریم. تنها مرگ است که چاره ندارد عزیزِ من! تنها مرگ است که چاره ندارد. _همای تو.

می‌خواهم زنده بمانم/شهرام شاه‌حسینی💌