Fremde

یادمه چند سال پیش یه روز داشتیم راجب برنامه هامون درباره آینده حرف می‌زدیم، با ذوق گفت ینی یک روزی میاد نمایشگاه خودمو برگزار کنم؟ امروز همون روز بود، روزی که نتیجه سال ها زحمتش رو کنار هم گذاشت و در کنار خونواده و دوستانش و حتی کسایی که دنبالشون می‌کرد، افتتاحیه نمایشگاه خودشو جشن گرفت. توی این روز هایی که خبر های تلخ مزه همیشه زندگی مون شده، دیدن افرادی که توی این مرداب مثل یک نیلوفر زیبا رشد میکنن و به اهداف مقدس شون می‌رسن واقعا دل نشینه.

Richard Bachs weltbekannte philosophische Novelle „Die Möwe Jonathan“ (im Original Jonathan Livingston Seagull, 1970) erzählt die inspirierende Fabel einer ungewöhnlichen Möwe, die sich weigert, das Fliegen bloß als stupides Mittel zur Futterbeschaffung zu betrachten. Während der Alltag seiner Artgenossen aus dem gierigen Kampf um Abfälle besteht, geht es Jonathan um die reine Kunst, die Perfektion und die grenzenlose Freiheit des Fliegens. Seine kühnen akrobatischen Flugexperimente stoßen bei der konservativen Schar jedoch auf Unverständnis und Ablehnung, was schließlich zu seiner Verstoßung führt. Unbeirrt setzt Jonathan seine Reise allein fort und gelangt durch seine unerschütterliche Hingabe auf eine höhere, geistige Existenzebene, wo er unter weisen Mentoren erfährt, dass physische Grenzen nur Produkt der eigenen Vorstellungskraft sind. Über die Geschichte eines Vogens hinaus ist das Werk eine tiefgründige Parabel über Individuation, Selbstverwirklichung und das Überwinden von Konventionen. Anstatt auf der erreichten Stufe der Erleuchtung zu verharren, entscheidet sich Jonathan aus Mitgefühl, zu seiner alten Schar zurückzukehren, um andere Suchende zu unterrichten und ihnen die Idee der vergebenden Liebe und absoluten Freiheit näherzubringen. Durch die Kombination aus Bachs poetischer, klarer Sprache und den ikonischen Schwarz-Weiß-Fotografien von Russell Munson entwickelte sich das Buch zu einem zeitlosen Weltbestseller. Es dient bis heute als zeitloses Manifest für den Mut, dem eigenen inneren Ruf zu folgen und das eigene Potenzial abseits gesellschaftlicher Zwänge voll zu entfalten. رمان کوتاه فلسفی ریچارد باخ با عنوان «جاناتان مرغ دریایی» (۱۹۷۰) که شهرت جهانی دارد، افسانه الهام‌بخش یک مرغ دریایی غیرمعمول را روایت می‌کند که از دیدن پرواز صرفاً به عنوان وسیله‌ای بی‌هدف برای به دست آوردن غذا امتناع می‌کند. در حالی که زندگی روزمره دیگر مرغ‌های دریایی شامل تقلایی حریصانه برای به دست آوردن غذا است، جاناتان به هنر ناب، کمال و آزادی بی‌حد و حصر پرواز اهمیت می‌دهد. با این حال، آزمایش‌های پرواز جسورانه و آکروباتیک او با عدم درک و طرد از سوی گله محافظه‌کاران روبرو می‌شود و در نهایت منجر به اخراج او می‌شود. جاناتان که دلسرد نشده است، به تنهایی به سفر خود ادامه می‌دهد و با فداکاری تزلزل‌ناپذیر خود به سطح بالاتری از وجود معنوی می‌رسد، جایی که تحت نظر مربیان خردمند، می‌آموزد که محدودیت‌های جسمی صرفاً محصول تخیل فرد هستند. فراتر از داستان یک پرنده، این اثر تمثیلی عمیق درباره فردیت، خودشناسی و غلبه بر قراردادها است. جاناتان به جای اینکه در سطح روشن‌بینی به دست آمده خود باقی بماند، دلسوزانه تصمیم می‌گیرد به گروه قدیمی خود بازگردد تا به دیگر جویندگان بیاموزد و ایده‌ی عشقِ بخشنده و آزادی مطلق را با آنها به اشتراک بگذارد. این کتاب از طریق ترکیب زبان شاعرانه و واضح باخ و عکس‌های سیاه و سفید نمادین راسل مانسون، به یک کتاب پرفروش بین‌المللیِ جاودانه تبدیل شد. تا به امروز، این کتاب به عنوان یک مانیفست جاودانه برای شجاعتِ پیروی از ندای درونی و توسعه‌ی کامل پتانسیل‌های خود فراتر از محدودیت‌های اجتماعی عمل می‌کند. #Literatur@FremdeIsHere

Heute ist der Welthundetag. Ehrlich gesagt habe ich Hunde schon immer geliebt, aber als einer von ihnen Teil meines Lebens wurde, hat sich irgendwie alles verändert. Diese bedingungslose Liebe, die du mir schenkst, ohne jemals etwas dafür zu erwarten, deine wunderschöne Zuneigung, deine wertvolle Güte, deine süßen und lustigen Momente und dein reines Mitgefühl sind etwas ganz Besonderes. Oft denke ich mir, wie schön es wäre, wenn ich manche deiner Eigenschaften auch in Menschen sehen könnte. Obwohl ich dich unendlich liebe und du für mich so wertvoll bist, habe ich manchmal das Gefühl, dass ich gar nicht genug tun kann, um deine Liebe und Zuneigung zu erwidern. Ich kann nur sagen, dass du in diesen wenigen Monaten, in denen du in meinem Leben bist, einige der schönsten und unvergesslichsten Momente für mich geschaffen hast. Und ich bin so glücklich, dass ich dich habe, mein Hermod. 🤍🐾

ولی شنیدن این آهنگ برای یک ایرانی چقدر حس و حال متفاوتی داره. بیشتر از یک قطعه موسیقی، یادآور روزهای پر از ظلم ماست. برای من پر از غمه، غمی که 7 ماه و 11 روز ازش گذشته اما هنوزم تازگی داره. هنوز تند و تیزه، خیلی تلخ و آشفته کننده ست. این سوگ ماه هاست جزوی از زندگی مون شده. هر روز به اون روز ها فکر میکنم و همزمان به زندگی روزمره م ادامه می‌دم، درس میخونم، به کارام می‌رسم، سعی می‌کنم خودم رو شاد نگه دارم حتی توی این روز های تیره و تار... این زخم های به جا مونده واقعا فراموش نشدنی ان.

Das Instrumentalstück „Violin“ von Toneloom ist eine stimmungsvolle, moderne Komposition, die die zeitlose Eleganz der Violine mit zeitgenössischem, atmosphärischem Sound-Design verbindet. Getreu dem Namen des Musikprojekts („Tone-Loom“ im Sinne eines musikalischen Webstuhls) zeichnet sich das Werk durch ein dicht verwobenes Geflecht aus vielschichtigen Streicherklängen aus. Im Zentrum steht eine feinfühlige, melancholische und zugleich getragene Melodie der Solovioline, die von sanften Akkordteppichen und subtilen, raumgreifenden Hall-Effekten getragen wird. Durch diesen bewussten Einsatz von Resonanz und Raum entsteht eine schwebende, fast schwerelose Klangkulisse, die dem Hauptinstrument eine tiefe, narrative Expressivität verleiht. Im weiteren Verlauf entfaltet das Stück eine kontinuierliche, organische Steigerung, bei der zarte Zupf-Motive (Pizzicato) und lang gezogene, ausdrucksstarke Bogenstriche harmonisch ineinandergreifen. Das Arrangement verzichtet auf überladene Percussion-Elemente und vertraut stattdessen ganz auf das Wechselspiel von Dynamik, Klangfarbe und emotionaler Dichte. Die Wechselwirkung zwischen leisen, verletzlichen Passagen und volleren, wärmeren Crescendi erzeugt eine cinematische und meditative Wirkung. Dadurch entfaltet „Violin“ von Toneloom eine eindringliche, nachdenkliche Atmosphäre, die beim Hörer Assoziationen von Sehnsucht, Ruhe und innerer Einkehr weckt. قطعه‌ی سازی «ویولن» اثر تُنِلوم، ترکیبی مدرن و خاطره‌انگیز است که ظرافت جاودانه‌ی ویولن را با طراحی صدای معاصر و اتمسفریک در هم می‌آمیزد. این اثر، مطابق با نام پروژه‌ی موسیقی («تُن-لوم» به معنای دستگاه بافندگی موسیقی)، با بافتی متراکم از صداهای زهی چندوجهی مشخص می‌شود. در قلب آن، ملودی حساس، مالیخولیایی و در عین حال پایدار برای ویولن سولو قرار دارد که با بافت‌های آکوردی ملایم و جلوه‌های طنینی ظریف و گسترده پشتیبانی می‌شود. این استفاده‌ی عمدی از رزونانس و فضا، فضایی شناور و تقریباً بی‌وزن ایجاد می‌کند که به ساز اصلی، بیانی عمیق و روایی می‌بخشد. با پیشرفت قطعه، در یک اوج‌گیری پیوسته و ارگانیک آشکار می‌شود، جایی که موتیف‌های ظریف پیتزیکاتو و ضربات طولانی و رسا آرشه به طور هماهنگ در هم می‌آمیزند. این تنظیم از عناصر کوبه‌ای بیش از حد اجتناب می‌کند و در عوض کاملاً بر تعامل دینامیک، طنین و شدت احساسی تکیه می‌کند. تعامل بین قطعات آرام و آسیب‌پذیر و اوج‌های کامل‌تر و گرم‌تر، جلوه‌ای سینمایی و تأمل‌برانگیز ایجاد می‌کند. در نتیجه، «ویولن» تونلوم فضایی وهم‌آلود و تأمل‌برانگیز را آشکار می‌کند که احساس اشتیاق، آرامش و تأمل درونی را در شنونده برمی‌انگیزد. #Musik@FremdeIsHere

تو این ضرب المثل را شنیده ای که می گوید: مرغی که بالاتر پرواز کنند دور دست ها را می بیند. و تو میدانی که حقیقت به معنای همین است. مرغان در سرزمینی که تو از آن جا آمده ای مشغول جدال بر سر تکه های غذا میباشند همه آنها در هزار مایلی بهشت هستند و آن وقت تو دلت میخواهد بهشت را به آنها معرفی کنی و نشان دهی. چون آنها حتی توان دیدن نوک بال خود را ندارند! این جا بمان و به مرغان تازه از راه رسیده یاری برسان، مرغانی که توانایی درک گفته های تو را داشته باشند.

جاناتان مرغ دریایی ریچارد باخ

درس خوندن توی تاریکی هم داره تبدیل به روتین می‌شه؛ روتینی کلافه‌کننده، از جنس این روزهای بی‌برقی.

درس خوندن توی تاریکی هم داره تبدیل به روتین می‌شه؛ روتینی کلافه‌کننده، از جنس این روزهای بی‌برقی.

تو تاریکی درس خوندن هم داره میشه یک روتین، روتین بسیار کلافه کننده این روزهای بی برقی.

تو تاریکی درس خوندن هم داره میشه یک روتین، روتین بسیار کلافه کننده این روزهای بی برقی...