کولیآنا🃏'

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم گفت آن چیز دگر، نیست دگر، هیچ مگو

هیچکس به اسرار ازل پی نبرده و نخواهد برد و یا اصلاً اسراری نیست و اگر هست در زندگی ما تاثیری ندارد، مثلاً جهان چه محدث چه قدیم باشد آیا به چه درد ما خواهد خورد؟ چون من رفتم، جهان چه محدث چه قدیم ترانه‌های خیام_هدایت

عشقی افراطی را که فاحشگی خواندندش همان بهتر که به زوالِ نیستی رفت

تو که چشم‌هات طبيب درد من نیست من از دردهای بی‌درمان چه گویم

شب گواهِ چیست؟ گواهِ جنگ یا صلحِ بین دو لَوَند گواهِ اتحاد رنگ ها به تیرگی گواهِ بزمِ بین دو کمند شب شروعی دیگر است

تفنگ دسته نقره‌ام را فروختم برای یارم قبای ترمه دوختم فرستادم برایش پس فرستاد تفنگ دسته نقره‌ام، دادِ بی داد.

در میان این شادیِ خفته، تو غمت آن قلندری بود که در اجتناب شب از پایان همراهم بود‌. همه چیزهای رنگی خفته بودند. سیاهی تنها لکه‌ی این بوم نقاشی زشت بود که از قلم تو پدید آمده بود؛ چه هنر بی رحمانه‌ای داشت چشمانت. کاش شادی هیچ گاه بیدار نشود غمت به اندازه‌ی کافی آش و لاشمان کرده. بگذار در خواب ناز بماند، کزین لب های مرده لبخندی برای تماشا نمانده.

-کیا

ابلیس را ز اشک خدا شاد کرده‌اید، حرام زاده‌های قهار.