چاي آتیشی.

من با دیدن قورباغه و چایی به یادت میفتم

اگر روزی بی من شروع شد، با دیدن طبیعت یاد من بیوفت.

هیچکس نیست بفهمد غم لبریزم را، حس شهریور برخورده به پاییزم را.

یادت نره زندگی، یه وقت یادت نره زنده ای.

از چیز های کوچیک لذت میبرم چون زندگی کوتاهه پس کی بخوام لذت ببرم؟

اینکه آدمی داشته باشی بتونی باهاش هرچی که بخوای رو درمیون بزاری یدون اینکه حتا فکر کنی، که من میتونم اصلا همچین چیزی رو بگم؟ قضاوتم نمیکنه؟ مسخرم نمیکنه؟ واقعا حس خوبیه که کنار یه آدمی راحت باشی و هرچی بخوای رو بگی.