SARRIIO👁🪞☀️

الان در و دیوارش بوی مرگ میده.

آخه مگه این شهر شهر زنده ها نبود

او کنار جنازه‌ی عشقش نه جیغ زد نه فرار کرد فقط بغلش کرد انگار اگر رهایش کند دنیا واقعاً تمام می‌شود. خون از خیابان می‌رفت و موهایش بوی همان شبی را می‌داد که قرار بود با هم پیر شوند. گفت: «بلند شو… نوبت تو نبود ما هنوز زندگی نکرده بودیم.» و مرگ بی‌شرمانه سکوت کرد.

یجوری جیگرم میسوزه که انگار پاره ی تنه منم بودن

‏حجم غمی که دارم به دوش میکشم خیلی بزرگتر از توان جسممه. دارم له میشم.

گیرم که فردا سپیده زند با غم آنان که برای ما رفتند چه کنیم...؟

از خوابیدن میترسم امکان نداره بخوابم و خواب اون شبارو نبینم

۷۲کجا ۸۰هزار نفر کجا

حالا که دارم واقعه کربلا رو مرور میکنم اتفاق خاصی هم نیوفتاده بود

صداها عزیزم، صداها ماندگارن.

به‌هرحال من فکر نمی‌کنم که حتی پس از باز پس گرفتن ایران، بتوانیم دیگر زندگی کنیم. در تمام جشن‌هایمان، در نوروز، در تیرگان و مهرگان و سده، در هنگام پریدن از اتش چهارشنبه‌سوری و دورهمی‌های شب یلدا، هر بار که به دی ماه برسیم، سوگ شما گندآوران بی‌باک و جوان بازمی‌گردد: پس از ابان ۹۸، دیگر هیچ وقت آن ادم‌های قبلی نشدیم، پس از این دی‌ماه هم دیگر زندگی نخواهیم کرد؛ هرچند شما رفتید تا بازماندگان و آیندگان زندگی کنند.

از ما قشنگ‌ترین و زیباترین‌مان رفتند. اینکه ما هنوز نرفتیم، صرفا نوبت‌مان نشده بود، صرفا زودتر دویده بودیم، صرفا از یک فرعی دیگر رفته بودیم، صرفا تیر خطا رفته بود. شاید فردا نوبت ما هم برسد اما امروز، قشنگ‌ترین و زیبا‌ترین‌مان را از دست داده‌ایم.

‏آدم بعد از اینکه یه سری چیزا رو دیده باید چیکار کنه؟ بعدش دقیقا چطور باید وجود داشته باشه بعد از این همه زندگی‌ها و جان‌هایی که از دست رفته؟ نمیتونم و تحملش رو ندارم.