ربع قرن زندگی✨

منِ الان، طوری هست که دلش میخواسـت درحال حاضر مشغول تزیین کلاس و آماده کردن هدیه‌های کوچیک برای دانش‌آموزاش باشـه تا روز اول مهر بهشـون بده... 🌸🤗 نمیدونم شاید خسته‌ است از مسئولیت‌های زیاد،مسئول سـلامت و جون آدما کم چیزی نیست واقعا! هر حرکت ما یـه اشتباه ساده نمیشه، بازی با جون یه نفر و گاها دونفره! (وقـتی مادر و جنین تحت‌نظر هستند)...🩵

خسته از بخش جراحی زنان...😂 بنظرم بخش مامایی بـهـتر بود❤️ البته دانشجوهای خوب و فعالی داشتم 🌸 چندتاشون که حتی سابقه کار بالینم داشتن قبلا کاردانی داشتن، حالا اومدن کارشناسـی واقعا همینکه زیاد حرص نخوردم‌ نکته قوت بود حداقل برای امروز 05/06/11

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌« ‌FOLDER OF THE BESTS »

لـیـسـتی از بـهـتـریـنـای تـلـگـرام پـیـدا شـد !!

یـونـیـک تـریـن چـنـلا رو مـیخـوای ؟؟ ایـنـجـان

بـهـشـتِ واقـعـی کـیـپـاپـرا ایـن فـولـدره و بـس

   ‌ ‌ ‌ ‌برای شرکت در فولدرای بعدی " tap tap "

وایبش فقط...🦋🩵

سلام، این پیام رو فوروارد کنید تا به پست‌های موردعلاقه‌م استارز بدم و فوروارد کنم این‌جا.

چه چالش جالبی🥹😍 انتخاب من 🩵۲۶

یه‌ خونه‌نقلی و ماشین‌موردعلاقه‌ام 🏡🚗 البته امیدوارم که بتونم بخرم:)))

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

  ᥒᥱᥕ ᥴһᥲᥣᥣᥱᥒgᥱ .ᐟ.ᐟ‌

 ‌ ▫️بالاخره یه روز میخرمش شما چیه؟▫️▫️ تا آخر شب بفرستید دور هم بخونیم. جواب خودم: پیانو ▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️ ▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️ ▫️ @Falagh_Art ▫️

333نفر🥰

این پیاممو فور کنین تا بیام و یه پست قشنگتونو بزارم اینجا همه باهم ببینیم🧘🏻‍♀️🦋

واقعا ترسناکه که با همین فرمون، سال بعد این موقع‌ها دلار بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومـنه و سال بعدش بین ۸۰۰ هزار تا یک مـیلیـون!

فور کنید ، فولدر بزنم +70 جذب داشته باشید.

جوین باشید چک میشه

این پیامو فور بزن فولدر بزنم 🦕 اینجا جوین باش

ولی این قسمت بامدادخمار»»»»»

بدترین کاری که «بامدادخمار» باهامون کرد...

این بود که باور کردیم، یکی مثلِ «منصور» واقعا وجود داره...🥲

بیخیالی رو تمرین کنید! ندیدن از عمد... نشنیدن از عمد... نپرسیدن از عمد... واکنش نشان ندادن از عمد... وقتی یاد بگیری چیزهای غیر ضروری رو از دنیای اطرافت حذف کنی، ذهنت آرام‌تر و زندگیت زیباتر می‌شود🤍

اما تو راوی نور باش✨ در وادی خاموش‌ دلان...

آدم‌های عمیق اغلب تنها هستند، چون ارتباطات سطحی دیگر آنها را راضی نمی‌کند. ~آرتور شوپنهاور

همه‌ی گریه‌هایی که نکردیم، یه‌جایی راه خودشون رو پیدا می‌کنن، مثل اونجا که نویسنده میگه: «در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیرکردن لباسم به دستگیره‌ی‌در زار میزنم، طوری که انگار هـیـچ راهـی برای بیرون آمدن نیست... و این حاصل نادیده گرفتن رنـجـی است که باید درآغوش می‌گرفتمش...🫂🩵

کتاب: بدن فراموش نمی‌کند نویسنده: باسل‌وان‌در‌کولک

چشم که باز میکنی، اولین چیزی که میبینی، امواجِ بی‌پایانِ یک دریای سبز است... علفزار، دامنش را تا پایِ کوه‌ها پهن کرده و درختانِ تنومند، چون تماشاچیانی قدیمی، نظاره‌گر این مهمانیِ رنگ‌ها هستند... ساقه‌های نازکِ گندم، در باد به رقص درمی‌آیند و قطراتِ شبنم بر رویِ هر برگ، نگینِ شب را به یاد می‌آورد... مهِ صبحگاهی، لایِ درختان می‌پیچد و منظره را چون تابستانی ابریشمی، مبهم و رؤیایی می‌کند... حتی سایه‌ها هم در اینجا سبزند؛ سایه‌ی درختان که بر زمین میافتد، خود به کتابچه‌ای از نقش‌های فریبنده تبدیل می‌شود... آسمان هم برای هماهنگی، قدری از آبیِ پررنگش کم کرده تا این همه خرّمِ زمینی، چشم را خیره نکند...

در وصف طبیعت🌱