نقطه.

ما به اندازه حرف‌هایی که به‌ هم نمی‌زنیم از هم دور می‌شیم.

بله. من آمادگی اینو دارم عزیز ترین افراد زندگیمو زیر سی ثانیه ترک کنم. چتای چند سالمو توی یک چشم بهم زدن پاک کنم. عکسایی که به جونم وصلنم همینطور. من آمادگی اینو دارم در لحظه هرچیزی رو در آن ثانیه آتیش بزنم و پشتم رها کنم و حتی خم به ابروم نیاد. من حتی حاضرم چیزای با ارزشم رو خودم از دست بدم، قبل اینکه از دست برن. زندگی رها کردن و حذف کردن چیزایی که قرار نیست‌ توی دنیای من باشن رو بهتر از هرچیزی به من یاد داده. وابستگی توی من مرده. هیچ رفتنی منو غافلگیر و غمگین نمی‌کنه. -دیاکو.

می‌گویی چرا غمگینی؟ من آینه توام ، وطن.

منتظر بودن کاریه که من دیگه برای هیچ کسکشی نمی‌کنم.

مُدام قلبم را می‌شکستی من مُدام پیشِ تو برمی‌گشتم، چون تو تمام چیزی بودی که می‌شناختم. سر انجام دریافتم که این خودم هستم که تیشه بر ریشه‌ام می‌زنم.

دلم برایت تنگ می‌شود... آنقدر بودی، که نبودت مرا به علامت تعجب می‌کشاند! همانند او استوار بر نقطه‌ای می‌ایستم که غیرممکن است.. می‌دانی؟ فرقی نداشت! ما در هر حال غمگین بودیم... و غم برای ما همیشگی بود به مانند نفس! فرار و تنفر از آن نداشتم؛ او را در آغوش می‌کشیدم... و زندگی برایم بدون آن غیر ممکن بود! - ذهنِ آقایِ نویسنده. @Noot_Tooday

Who do you think you are? You were sucking dick for a foreign car.